Ziek zijn is gezond - 't Scheldt

Ziek zijn is gezond

Iemand uit de horeca met flink wat ervaring vertelt ons een en ander over de lastige klanten van tegenwoordig. Zijn verhaal zal ongetwijfeld in bredere kring herkenbaar zijn.

Iemand uit de horeca met flink wat ervaring vertelt ons een en ander over de lastige klanten van tegenwoordig. Zijn verhaal zal ongetwijfeld in bredere kring herkenbaar zijn. Stel je voor dat je een hamburgerrestaurant uitbaat en plots staan er twee bleke meisjes voor je aan de ingang met de prangende vraag of je ook nog iets anders dan vlees serveert. Slaatjes dus: alle ingrediënten dienen dan te worden opgesomd. En hoe zit het met de bewaarmiddelen? En waarom geen quinoa in huis? Toch wel wat schraal menu, niet? De vriendin vraagt of de hamburger wel puur rundsvlees bevat, want van varken wil ze niet weten, knort ze, alsof puur rundsvlees zonder het smeuïge van het biggetje niet uiteen zou vallen. Intussen is de rij wachtenden achter hen flink aangedikt en probeert de uitbater zijn cool te bewaren. Je kunt je zo voorstellen hoe het er inmiddels binnen aan toeging. Een slank meisje dat net aan het bekomen was na een droge periode van vaginisme bestelde een steak archiduc en bracht daarmee de ober danig in verwarring. “Ik sta er helemaal voor open”, citeerde ze hikkend haar meest recente therapeut.

Een oudere vrouw met lang grijs haar las de lijst met additieven na en beperkte zich tot een glas wijn in de hoop dat ze er geen hartkloppingen van zou krijgen. “Ach mens, zuip er dan eentje meer, dan is het zo over”, had haar Tinderdate van de avond ervoor nog aangeraden na een minder fijngevoelig aandoend samenzijn. Een weight watcher bestelde iets dat hem zeker en vast net zou bekomen. Een deerne vol hippiehunkering wier huisdier in de auto zat weg te kwijnen, had haar pillen vergeten en na drie biertjes ook haar kwaal. “Deze garnalencocktail bevat toch geen alcohol, hè”, informeerde een New Age-volgelinge met sauslekken op haar blouse. Een abominabel slecht opgevoed kind zat te blèren en kreeg daartoe aanmoediging van een politiek correcte tante met een puist en een debiele oom met diabetes die opgelucht was van straat te zijn geraakt. “Ik snij mijn groenten zelf”, keutelde een donzig dikkerdje met een ziel voor anorexia. “Ik vermoord geen levende dingen die Moeder Natuur vanuit haar goddelijke inborst heeft geschonken”, respondeerde een dwerglesbo die ooit op een progressieve kieslijst stond. “Dames, dames”, suste de ober, niet wetende of hij daarmee de gender-etiquette had doorbroken. “Ronduit sublieme pastinaak”, slobberde een sukkelaar op dieet. “Het trekt hier op niets”, bulderde een ongeschoolde medemens die in de sixties nog had gevochten voor zijn rechten. Bekprikkeltjes zonder gluten, kaaskrokken waarop een lactosetaboe rustte, anti-room soep, zelf gekweekt gebraad zonder saus en een sojadessert bleek de populairste menu. Niet de laatste keer dat een chef dit soort gasten beleefd vraagt om te beschikken. “We hadden onze eigen drank moeten meebrengen”, klonk het aan de exit bij enkele chronisch misnoegden. Leve het ongezond eethuis voor hen met gezond verstand !

Mo Vanelders

Hoe kan ik zoiets lekkers als ‘tScheldt steunen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.