Tolerantie geslachtofferd bij hippe geslachtstransfers - 't Scheldt

Tolerantie geslachtofferd bij hippe geslachtstransfers

Toen Jenni Murray, presentatrice van ‘Woman’s Hour’ op BBC Radio 4, in het Sunday Times magazine schreef dat ‘transvrouwen zich geen echte vrouwen zouden moeten noemen’ zat het spel op de wagen. Meteen werd deze ware feministe uitgespuwd door de ‘harige benen’-liga

Toen Jenni Murray, presentatrice van ‘Woman’s Hour’ op BBC Radio 4, in het Sunday Times magazine schreef dat ‘transvrouwen zich geen echte vrouwen zouden moeten noemen’ zat het spel op de wagen. Meteen werd deze ware feministe uitgespuwd door de ‘harige benen’-liga.

**

Vrouw zijn is zoveel meer dan make up, oordeelden beide kampen. Het gaat om een zelfgevoel diep in je ziel, alzo sprak de ene transvrouw die pleitte voor ‘acceptance without exception’. ‘Ik ben als 72-jarige transseksueel eigenlijk geen echte vrouw’, aldus Jenny Roberts, een andere transvrouw. Complex, niet? Je zou er voorwaar een complex van opdoen. Het was toch allemaal bevrijdend bedoeld?

Een transgender identificeert zich met een ander geslacht dan hetgeen waarmee men biologisch is geboren. Een transseksueel heeft een medische geslachtswijziging in meerdere stadia ondergaan. De knuffelvoorbeelden zijn mediamaal bekend: degenen voor wie het een langdurig gevecht met zichzelf, de omgeving en de perceptie bleef en blijft, vinden veel langzamer hun zelfgevoel. Recent verscheen in ‘Het ondraaglijk besef’ – de nieuwsbrief van het archief en documentatiecentrum Fonds Suzan Daniel– een aangrijpend relaas van een 77-jarige man die zich van kleins af aan een meisje voelde, zich ook zo gedroeg en kleedde, zich onbegrepen voelde in zijn dorp, naar de stad uitweek, daar in een bar als travestiet optrad en zich in wezen niet als homo beschouwde, laat staan dat afficheerde. Ja, hij woont al 50 jaar samen met een man, maar toch blijven er subtiele emoties en gewaarwordingen die zelfs voor de betrokkene als wazig kunnen worden ervaren. Deze menselijke nuances staan in schril contrast met het hype-gedrag van tegenwoordig. Tolerantie ontaardt zo vaak en vooral zo angstwekkend snel in nultolerantie. De hipste slachtoffers worden het eerst de beulen.

Toen Sharron Davies, Brits olympisch zwemkampioene, mijmerde over de steroïden waarmee vroeger de Oost-Duitse atleten werden volgepompt en hoe die in hun vrouwencategorie met de prijzen gingen lopen, dan concludeerde ze dat dit moeilijk een ‘eerlijke’ competitie kon worden genoemd. Dat blijkt vandaag een probleem met transvrouwen die eigenlijk halve of hele mannen met testosteron en al zijn, meende Davies. U kunt zich de bagger die zij over zich heen kreeg wel voorstellen. Als je in Groot-Brittannië 2 jaar in je nieuwe geslachtsidentiteit hebt geleefd en het is geattesteerd door een dokter, dan wordt de ‘eigen’ genderkeuze officieel. Ook dit zorgt nu alweer voor controverse, want het voelt toch zo als ‘gemedicaliseerd’ aan…

Het gaat nog verder: de ‘Gender Recognition Act’ uit 2004 garandeert rechten, biedt bescherming en erkent veilige plaatsen voor vrouwen in heel het Verenigd koninkrijk. Nu is een amendement op komst om deze wet uit te breiden naar transgenders. Wat volgt is te gek voor woorden. ‘Woman’s Place UK’, in 2017 opgericht om vrouwen op de vlucht voor huiselijk geweld in aparte ruimten op te vangen, ligt onder vuur. Waarom? Omdat dit achtenswaardig genootschap kwetsbare én gekwetste vrouwen enig soelaas biedt tegenover gore partners met jeuk in de broek en klappen uit het vuistje? Neen, omdat er geen transvrouwen binnen mogen. ‘Woman’s Place UK’ is echter niet tegen het amendement op de wet om transgenders uit te sluiten – want die hebben daar al vaak het spreekgestoelte mogen bestijgen – maar omdat een (nog) niet-omgebouwde man er wel (nog) uitziet als een man. En laat dat nu net iets zijn wat die tot moes gemepte vrouwen echt wel even kunnen missen op de veilige plaats die wordt voorzien door de organisatie.

Sluit echter nimmer transgenders uit, want o wee! De onverdraagzame transgenders maken het de bezoekers van lezingen door ‘Woman’s Place UK’ knap lastig. Dreigtelefoons, drumgebonk buiten de deur, gevloek, geduw en uiteraard de gratuite beschuldiging van transfobie door gemaskerde schreeuwlelijkerds (meestal al lelijk van zichzelf). Het leidde zelfs tot intense debatten binnen het zwalpende Labour of wat nog wat de partij overschiet na de zwaarste verkiezingsnederlaag sinds 1935. De gedoodverfde opvolgster van de neomarxistische voorzitter Jeremy Corbyn is de strak in de leer zittende Rebecca Long-Bailey en zij is van mening dat een lidmaatschap van ‘Woman’s Place UK’ discriminerend zou zijn ten opzichte van ‘transmensen’. Natuurlijk vliegt zo’n racistisch (?) persoon uit de hysterisch correct-puriteinse club waartoe Labour is verworden. Meent men werkelijk dit wereldvreemd gewauwel? Jawel! Dat betekent in mensentaal: vrouwen die zich inzetten voor vrouwen op de vlucht voor een man, die worden neergesabeld door mannen die een vrouw willen zijn. Welkom in 2020.

De gevoeligheid van de hippe transgender is duidelijk minder taai dan de overlevingsdrift van vroegere lotgenoten die minder werden gepamperd zoals in het voorbeeld van de 77-jarige . Zij genoten absoluut niet van hun lot, anders dan de hippe versies van vandaag dat lijken te doen.

Als in België wordt gedebatteerd over ‘femicide’ als apart vergrijp binnen de wetgeving is dat opnieuw een stap in de richting van een theoretische horizon. Doe eerst iets aan crapuleuze venten die hun vrouwen doden. Ga bovendien ook eens een keer achter de multiculturele draperie piepen en huiver bij wat zich daar allemaal in de huiselijk kring afspeelt. Een vrouw vermoorden is niet erger dan een man vermoorden. Telkens blijven de bedroefden achter met hun verlies. Het benadelen van een gekleurde of anders geaarde medemens is gradueel niet erger, net zomin als een voormalige inwoner van een kolonie zich meer mag permitteren op de glijdende schaal van verontwaardiging.

Als ‘Don’t cry for me’-Evita Willaert van Groen het uitkrijst dat opmerkingen over borstvoeding in de publieke ruimte extra laakbaar zijn omdat zoiets gender-gerelateerd is, dan moeten wij eens hard lachen. Men zal zulks inderdaad niet aan een man vragen, tenzij die man het op prijs stelt dat hij in zijn transitiefase borstvoeding zou kunnen geven. Of zou moeten kunnen geven. Of zou geweigerd te worden om die vermeende borstvoeding te kunnen geven. Zalig om je gepakt te voelen, toch? Monty Python deed het allemaal al voor in de satirische klassieker ‘The Life of Brian’ uit 1979. Mochten wij een horecazaak uitbaten, dan werd openbaar zogen zelfs aangemoedigd, behalve als de partijvoorzitster van mevrouw Evita kwam binnen walsen, natuurlijk. Ook onze tolerantie kent zo haar grenzen. Vrouwonvriendelijk? Vraag het aan vrouwen die in de praktijk iets doen voor elkaar.

Trui De Swaffelaere

(een echte vrouw, volgens velen)

***

We hebben bij ‘tScheldt zo’n transgendertje werken. Stil en proper in de omgang. We noemen haar ‘zij’ ofschoon het duidelijk een ‘hij’ is. We gaan hier symbolisch met de schaal rond om haar te helpen transformeren. Kies je tijdelijke transgender-abonnement:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.