Staking spindoctors: politici sprakeloos - 't Scheldt

Staking spindoctors: politici sprakeloos

In het theater wordt een voorstelling mee gemaakt door wat niet wordt gezegd en door wat niet wordt gedaan. Het onuitgesprokene doet immers meer vermoeden van een onbekend geheel waaraan de verbeelding zich kan laven. In de politiek is dat eerder omgekeerd: hoe minder woorden, hoe minder gevulde zendtijd en hoe minder bekendheid.

In het theater wordt een voorstelling mee gemaakt door wat niet wordt gezegd en door wat niet wordt gedaan. Het onuitgesprokene doet immers meer vermoeden van een onbekend geheel waaraan de verbeelding zich kan laven. In de politiek is dat eerder omgekeerd: hoe minder woorden, hoe minder gevulde zendtijd en hoe minder bekendheid. Vroeger volstond een ideologisch discours met een idealistische strik eromheen, later doken de spindoctors op met het hapklaar ideaal van de dag dat zich nog vlot liet inprangen in een partijprogramma. Ook dat geraakte echter homeopathisch verdund met als restant een picknickmand vol sloganeske fopspeenideetjes voor de gutmensch die van zijn geloof leeft of op maat van de lokale kiezersclub. Elke kok kan een land besturen, zou Lenin ooit gemonkeld hebben. Wie beter dan een spindoctor die de recepten aan huis levert?

Met die stakingsshow van afgelopen week sloeg de goesting over op het gilde van mediatrainers en coaches. Hun polyfone pluriformiteit van meningen verstomde. Geen citaten meer van pakweg Michael Caine die in een talkshow grapte dat hij als elke linksliberaal eerder een emotionele socialist was dan echt bij te dragen aan solidariteit. In de tijd dat kanalen of droogdokken nog een naam mochten hebben sprong Steve Stevaert al door het niet weg te knippen gat in zijn haag het water in. Dat was lachen, die oneliner dus. ‘Wie gelooft die mensen nog?’ van Yves Leterme, ook een billenkletsers. ‘Geen commentaar’ van Jean-Luc Dehaene, wie verzint het? Noël Slangen weet alles van dit soort foorkramerij en hij gaat er voortaan dan ook over schrijven in Het Laatste Nieuws. Als grossier in gemeenplaatsen was hij telkens lid van elke partij waarvoor hij werkte, glunderde hij in een interview met die krant. Wedden dat zijn tekstvel zal aanvoelen als een vel op koude soep?

Een werkweigering van tekstschrijvers laat politiekers achter met lege tekstballonnen. Het begon al met de aarzelende kommaknecht van Joke Schauvliege waardoor ze niet meer kon doen dan haar traankanaal openzetten. Haar opvolger Koen Van den Heuvel raakte op zijn beurt op zijn eentje niet verder dan de afgekloven clichés die de onervaren Anuna-klonen van hem verwachten. Elke spindoctor weet hoe hij een mossel op smaak moet brengen maar je kunt dat echt niet eisen van een parlementair waar al vrij vlug de rek uit is. John Crombez betreurt nog steeds dat de kreet ‘brossen voor de bossen’ beter aansloeg dan zijn origineler ‘brossen met de sossen’. Helaas werd ‘vossen met de sossen’ van Europa-trekster Kathleen Van Brempt evenmin een hit.

Een mond vol tanden, dat kennen ze bij het tandartsensyndicaat wel. Dana Winner is daar ook mee vertrouwd. Bij een politicus is dat hoogst hinderlijk. De dichter Rainer Maria Rilke betreurde de ‘echoloosheid’ van de moderne mens. Vanuit zijn sociale dwangbuis perst een publiek figuur er kartonnen concepten uit die terecht geen gehoor vinden. Woord en wederwoord binnen een authentieke dialoog brengt mensen in het reine met hun geleefd verleden en bevrijdt hen van een voorspelbare toekomst. Zulk een gesprek voer je best zonder een adviseur in een statistiekenpyjama. Een spindoctor is als lang ondergoed in een broeiend hete zomer. Blijven staken, jongens.

Jef Van As

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.