Schandaal in Wuustwezel – 't Scheldt

Schandaal in Wuustwezel

In Wuustwezel werd een nieuwe directrice aangesteld in de Gemeentelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans Wuustwezel. Directrice Stefanie D. maakte van de muziekschool op geen tijd een ‘warzone‘. Ze wordt ‘gedekt’ door een plaatselijke CD&V politicus Luc L. die vergeten is dat zijn partij ooit stond voor ‘verbinden’.

Katten in het nauw …

In de media werden recentelijk twee nieuwstijdingen los van elkaar en links-roterend uitgeknepen maar, zoals gebruikelijk, niet uitputtend behandeld. De eerste tijding betrof het vernietigend verlies van de CD&V; de tweede tijding, het al even grote bankroet waarop ons onderwijs afstevent!

In het slaperige Noord-Kempische dorpje Wuustwezel is men er nu in geslaagd beide dossiers aan elkaar te koppelen. Berichten over alweer een politiek schandaal bereikten onze redactie! Een bron, tewerkgesteld op het gemeentehuis, kon het niet meer aanzien en lichtte ons in. De ingrediënten zijn gekend: nepotisme en politieke benoemingen, achterbaksheid van een té jonge burgemeester, het halsstarrig vastklampen aan de macht door een versleten CD&V-baronnie; dit alles op smaak gebracht door marginale achterklap en roddel; wie weet zelfs een vleugje “pikkanterie” op het kantoor van de personeelsdirecteur.

Zeker sinds de jaren 2000 bracht het volslagen gebrek aan doortastend beleid van de christendemocratie de partij op de rand van de afgrond. Haar warrig “enerzijds-anderzijds-beleid” heeft de slappe koord waarop zij jarenlang zelfgenoegzaam danste uiteindelijk strak rond de eigen hals gebonden. Het scheelt nog een luttel stapje vooraleer de christendemocratie aan haar eigen gedraaide strop hangt te bengelen. Dit geldt uitgesproken voor het federale niveau, toch nog steeds minder op gemeentelijk vlak. Op dit laatste niveau tasten plaatselijke politici zich nog steeds driftig in de testikels ter huldiging van hun al even plaatselijke macht over het “klootjesvolk”.

“Particratie” ten top (!): de macht die toekomt aan een partij, in dit geval dus CD&V. Het is een vreemdsoortig en persoonlijk toegeëigend recht van heerszuchtige partijleden die menen het voor het zeggen te hebben. Veel zeggen ze, die baronnen van de macht, maar de draagwijdte van al dat “gezeg” blijft voor een gewone sterveling toch uiterst nevelachtig. Dat is ook de bedoeling. Bovendien wordt op een snabbeltje hier of daar niet gekeken. De partijpolitici denken dan vooral aan de stoffering van de eigen beurs, zo niet aan de balseming van andere, meer zindelijke primaire behoeftes.

De gemeentegrens is tevens grens van hun fief. Daarbuiten valt het met die vermeesterde macht nog wel mee, daarbinnen echter valt de schade niet meer op te meten en de slachtoffers haast niet meer te tellen. Dat komt omdat de verbaal beleden “democratie” in werkelijkheid toch meer uitstaans heeft met een 18de eeuws Frans markizaat, dan met een moderne staatsordening.

Stamvader van het Wuustwezels markizaat is Jos Ansoms, die van 1972 tot 2012 burgemeester was, eerst van Loenhout en, na de fusie in 1977, ook van Wuustwezel. Toen hij, intellectueel volledig uitgehold tot een flinterdunne schors zonder bloesem dragende takken, in 2012 besloot niet meer deel te nemen aan de verkiezingen, werd een “nieuwe markies” op verschillende kabinetten voorbereid.

… maken rare sprongen

Dieter Wouters, burgemeester van Wuustwezel…CD&V-er

De scepter belandde in de handen van Dieter Wouters, een goedlachse en onschadelijke jongeling die het burgemeesterschap sindsdien invult met de gebruikelijke lintenknipperij en een ongeëvenaard receptiebezoek. Als er maar geen beslissingen moeten genomen worden! Aan beleid heeft hij een broertje dood. Was het niet Godfried Bomans die het sprookje schreef over de drie nog dommere zonen van de domme koning die een wereldrijk vergaarden door hun eigen domheid au serieus te laten nemen? Alleen de witte raaf die heel het gebeuren vanop veilige hoogte gadesloeg, wist beter! Maar die zweeg. Tot nu!

Wouters is de gedroomde politieke schutting waarachter de enkel met financiële baxters nog levend gehouden Ansoms, en zijn wat frissere acolieten, de messen kunnen scherpen en het markizaat met ijzeren hand kunnen blijven leiden. Via een gemeentelijke bron, heel dicht bij de burgemeester, legde ‘tScheldt de hand op uiterst gevoelige informatie aangaande de gemeentelijke muziekschool.

Muziekschool van Wuustwezel: van Succes- tot Horrorverhaal

In februari 2020 wordt het veertigste kaarsje op de verjaardagstaart van de school uitgeblazen. Haar geschiedenis leest als een succesverhaal, geschreven door gemotiveerde leerkrachten en opeenvolgende hardwerkende en visierijke directeurs. Tot vorig jaar. Voor de muziekschool lag de pensioenleeftijd net niet hoog genoeg: directeur Philippe Poot ging met pensioen en moest dus vervangen worden. De doodsteek, zo blijkt, voor de muziekschool.

Geen van de leerkrachten voelde zich geroepen en dus moest men op zoek naar nieuw bloed. De keuze viel op Stefanie D, een mislukte violiste uit West-Vlaanderen (!) die voorheen les gaf in de muziekschool van Brasschaat, alwaar men na haar vertrek direct het Carnaval met een half jaar vervroegde om haar afscheid met enige luister te kunnen vieren, in de hoop nooit nog iets van het wicht te moeten vernemen!

Op tijd van enkele maanden slaagde Stefanie D. erin het moeilijke evenwicht – dat door de vorige directeurs, met moeite en na jaren intensieve arbeid – tussen de muziekschool en de verschillende harmonieën werd bereikt, geheel van tafel te vegen ten voordele van haar eigen strijkorkest, Mini-Emotions Symphonic Pop Orchestra, dat vooral de niet-muzikaal geschoolden mag onderhouden. Aan nepotisme overigens geen gebrek bij D: haar zoontje – die binnen mama’s uren door haar van en naar de hobbyklas gebracht wordt – volgt piano- én contrabasles op één uur (?). Hij is trouwens voor contrabas de enige leerling op school (tel de kosten op voor een leraar contrabas voor slechts één leerling!); en dit terwijl verschillende andere leerlingen, na enkele jaren les, hun richting “Muziekgeschiedenis” gewoonweg geschrapt zagen! Enige inspraak is de directrice trouwens even vreemd als wellevendheid!

Bovendien dreef deze narcistische lijs een haast onherstelbare wig tussen de leerkrachten door de nieuwbakken exemplaren, die amper een paar weekuren mogen toeteren maar met de school op zich niets te maken hebben, op te zetten tegen de mateloos geëngageerde lesgevers van jaren. Het vooruitzicht op een vermeerdering van het lessenpakket van de eersten ten nadele van de laatsten klaart die klus “in no time”. De onwennigheid van Stefanie D. met de muzikale wetten liet zich daarenboven naadloos oprekken tot die van maatschappelijk allooi: zo werden officiële verslagen van personeelsvergaderingen door de nieuwe directrice achteraf bijgesteld zodat zich losse gedachten, geuit op vergaderingen en daarbuiten, geruisloos wisten te metamorfoseren tot definitief genomen beslissingen. Dit tot verbijstering van menig leerkracht!

Deze handelswijze heeft onvermijdelijk een houdbaarheidsdatum. In het voorjaar hebben enkele leerkrachten een anonieme klacht – dat hoort zo tegenwoordig – ingediend bij Liantis, een staatsonderneming die onafhankelijk klachten ontvangt, een onderzoek naar de gegrondheid ervan voert en een advies formuleert aan het gemeentebestuur. Een handvol leerkrachten dienden de klacht in, meer dan de helft van de leerkrachten stond er mee achter en leverden nog een kruiwagen of zes andere feiten aan, enkelen gingen niet volledig mee maar begrepen in alle neutraliteit zeer goed waarover het ging en een miniem aantal sneeuwvlokjes voelden zich geschoffeerd – ook dat is tegenwoordig imperatief.

Het advies, dat niet bindend is doch slechts gemotiveerd naast zich neergelegd kan worden, werd door het schepencollege vlot van tafel gekeild en de coöperatieve vennootschap “de Schoolmakers” uit – of all places!Winksele werd aangesteld om, duidelijk binnen de krijtlijnen en aan het handje van de gemeente, een bemiddeling tussen de leerkrachten op te starten. Wat niet eens hoefde omdat de problemen zich niet tussen de leerkrachten onderling voordeden maar tussen de leerkrachten en de nieuwe directrice, mevrouw “Narcissa” D. Liantis, de organisatie die de klachten van de leerkrachten ontving en een jarenlange ervaring met bemiddeling heeft, spreekt van “een nooit geziene demarche”.

Schandaal voor de democratie: op uw kosten natuurlijk!

De burgemeester die slechts zijn schaar slijpt om alweer een lintje te knippen, wordt vandaag in wezen volledig aan de kant geschoven door de echte machthebber van het markizaat, ene Luc L. (CD&V), Algemeen Directeur van de gemeente Wuustwezel en in die hoedanigheid Hoofd van het Personeel en voorzitter van de inrichtende macht van de school. Deze normenloze despoot bestaat het vertrouwelijke gesprekken tussen hem en de leerkrachten te lekken naar de gecontesteerde directrice, die daarop openlijk, zonder de minste gewetensnood en al liegend en bedriegend overgaat tot onvervalste broodroof. Leerkrachten die er al jaren lesgeven worden schaamteloos buiten gepest of TADD-uren worden ingetrokken (we gaan niet te technisch worden) zodat leerkrachten met meer dan 20 jaar op de teller aan de andere kant van het land zullen moeten gaan lesgeven. Van de weeromstuit slaagt de narcistische “stoot” er zelf niet in één zin zonder dt-fout te schrijven en kreeg zij haar ganse loonberekening, in rood onderlijnd, van het ministerie terug met de boodschap: te herdoen, klopt van geen meter! Daardoor is de kans zelfs reëel dat de leraren niet het loon zullen krijgen wat hen toekomt. Ïn deze kerstperiode kan dat tellen!

De ganse gemeentelijke muziekschool vervelde onder directrice Stefanie D. van een goed geoliede machine tot een krakkemikkig piepende stootkar, maar Luc L. wil van geen wijken weten. De voor het voortbestaan van de school nefaste directrice werd nog een jaar op proef aangenomen waarna, zo is toch zijn hoop, de commotie zal weggeëbd zijn en een onomkeerbare vaste benoeming kan volgen. Het klachtendossier, dat gesteund wordt door een meerderheid van de leerkrachten, weegt volgens Luc L. niet zwaar genoeg. Liever spendeert de tiran duizenden euro’s gemeenschapsgeld aan een bemiddelingsbureau mét een gemeentelijke missie en averechtse opdracht, dan de enig mogelijke en logische beslissing te nemen.

“Pikkanterie?”

Samen met de goede sfeer zijn ondertussen al verschillende leerkrachten elders aan het werk, meestal zij die de school als hun levenswerk zagen. Zij lieten een “kind” achter. Anderen zijn druk bezig met solliciteren en nog anderen gaan er stilaan psychisch onderdoor. En alweer staat een Vlaamse schoolinstelling op verdwijnen wegens politiek getolereerde onkunde van de directie en verkeert de Vlaamse, ditmaal muzikale, theater- en danscultuur, in de contramine. Maar wat interesseert een gewetenloze machtspoliticus achter de schermen, los nog van de splijtende en diepmenselijke problematiek, het 16de negatief PISA-verslag op rij? – laat dit cijfer toch even tot U doordringen – Het feit dat, ondanks verwoede pogingen daartoe, geen enkele leerkracht bereid werd gevonden enige toelichting hieromtrent te geven uit schrik voor represailles van de perfide en onderduimse Luc L. , bewijst ontegenzeglijk dat op het Vlaamse platteland de autoritaire klem – waarmee het alsmaar verder verschrompelend “christendemocratisch” partijtje de touwtjes in hadden probeert te houden – nog steeds strak gespannen staat.

Wuustwezel: Personeelsverantwoordelijke Luc L., heeft geen probleem met muziekschool-directrice Stefanie D., het gros van de leerkrachten wel.

Zelfs burgemeesters, zij het dan van akelig laag niveau, worden door een politieke administratie als stoplap gebruikt om hun kortzichtigheid blijvend te kunnen botvieren. En waarom? Om via politieke benoemingen hun macht te consolideren! Of is de reden toch meer op het lijfelijke vlak te situeren? De reputatie van de directie laat uitsluiting van dit motief niet toe. Of en hoe kortgerokt of diep gedecolteerd de directrice zich heeft moeten tooien om de Algemeen Directeur “in één ruk” op dit verderfelijke pad te brengen, is niet geweten, maar dat de burgemeester zich, omwille van zijn eigen postje, over de rug laat gaan door een personeelsdirecteur met dubbele agenda, is onvergeeflijk. De Wuustwezelse bevolking, in het algemeen, en de leerkrachten die jaren het beste van zichzelf aan de muziekschool hebben gegeven, in het bijzonder, verdienen meer dan dit glibberige opportunisme van een halfbakken halfwas in de klem van een valse politieke dinosaurus. Op de eerste plaats verdient het op menselijk vlak eerlijk politiek spel en op financieel vlak, eerlijke omgang met gemeentelijke gelden. Zelfs dan wanneer de CD&V moet vechten voor haar voortbestaan.

***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *