Rumble in the jungle: wordt Katanga vandaag of morgen onafhankelijk? - 't Scheldt

Rumble in the jungle: wordt Katanga vandaag of morgen onafhankelijk?

‘tScheldt correspondent Hilarius van Poitiers sprak uitvoerig met Yves Nawezi-Daems over de Katangese kwestie. De Katangese wat? U zal het misschien in Keulen horen donderen maar in Vlaanderen en België dondert het voorlopig nog niet…

‘tScheldt correspondent Hilarius van Poitiers sprak uitvoerig met Yves Nawezi-Daems over de Katangese kwestie. De Katangese wat? U zal het misschien in Keulen horen donderen maar in Vlaanderen en België dondert het voorlopig nog niet.

Katanga is een provincie in de Democratische Republiek Congo. Als Congo zo groot is als West-Europa, dan is Katanga zo groot als Frankrijk. Voor de welingelichten, tijdens de kolonisatieperiode was het machtige Congo onderdeel van het kleine België.

Dat zegt veel over de machtsverhoudingen in die tijd. Overigens koloniseerden Vlamingen en Nederlanders ook het tweede grootste land van Afrika, met name Zuid-Afrika, waar op dat moment nog geen Afrikaanse volkeren woonden.

Maar waarom een interview over Katanga? It’s the economy, stupid.

In Katanga concentreren zich de meeste schatten die Congo te bieden heeft: kobalt, koper, uranium, goud… Noem het en je vindt het in Katanga. En… zoet water. Zestig procent van de zoetwaterreserves van het Afrikaanse continent bevinden zich in Katanga. Geen wonder dat alle economische grootmachten geïnteresseerd zijn in het land. Iedereen wakker. Hier gaan we.

***

Hilarius van Poitiers: Beste Yves, is het mogelijk U even voor te stellen aan de lezers van ‘tScheldt?

Yves Nawezi-Daems: Met alle plezier. Ik ben niet helemaal wat je een ‘Afrikaan’ noemt (lacht). Ik ben de vrucht van een zwarte Congolese vader en een blanke Belgische moeder, ik ben een halfbloed dus. Ik werd geboren in Kolwezi, de mijnstad van de provincie Katanga, in het voormalige Belgisch Congo, nu de Democratische Republiek Congo. Langs de zijde van zijn moeder ben ik Vlaming, en langs vaders zijde ben ik Katangees.

Hilarius van Poitiers: U verklaart zichzelf Katangees én Vlaming. Kan U dit even uitleggen?

Yves Nawezi-Daems: Ik ken de geschiedenis van beide landen zeer goed, van Congo en van België dus. Ik heb immers zowel de lagere als de middelbare school en het niet-universitaire hoger onderwijs in België doorlopen. Ik ben in Vlaanderen naar school geweest en ken in het bijzonder de geschiedenis van Vlaanderen en die van Katanga zeer goed. Gezien mijn afkomst hoeft het niet te verbazen dat dit mij bijzonder interesseert.

Hilarius van Poitiers: Dat klinkt logisch, maar waarom Vlaanderen en niet België, waarom Katanga en niet Congo? Van waar deze bijzondere interesse voor Vlaanderen en Katanga?

Yves Nawezi-Daems: Dat is gegroeid van thuis uit. Langs moeders zijde was een groot deel van de familie aanhanger van de Volksunie (een naoorlogse Vlaams-nationalistische partij NVDR), waarvan de radicale nationalistische vleugel zich in 1978 afscheurde in zowel de Vlaamse Volkspartij (VVP) als de Vlaams Nationale Partij (VNP). Beiden zouden later een lijstverbinding aangaan onder de noemer Vlaams Blok (VB). Na te zijn veroordeeld voor ‘racisme’ werd Vlaams Blok omgedoopt tot Vlaams Belang. Vlaams Belang werd onlangs op 26 mei 2019 in Vlaanderen de enige grote winnaar van de verkiezingen. Ook mijn grootmoeder verschafte me regelmatig literatuur over de Vlaamse Beweging en zij abonneerde me zelfs op het tijdschrift ‘De Blauwvoet’, een Vlaams-nationaal tijdschrift voor studenten.

En langs vaders zijde is, tot op heden, de ganse familie meer dan nauw verbonden met de Katangese kwestie en de onafhankelijkheid van Katanga, uitgeroepen op 11 juli 1960 door wijlen Moïse Tshombe, de toenmalige president van het onafhankelijk Katanga.

U kent misschien het gezegde “bloed is dikker dan water”? Dat geldt zeker voor mijn familie. Langs de kant van mijn vader zijn we Katangezen in hart en nieren en ook mijn blanke familie is voor het merendeel altijd pro-Katanga geweest en is dat nog steeds. Dus mijn ganse familie is steeds doordrenkt geweest van zowel de Vlaamse Leeuwenvlag als van de Katangese Koper Croisetten.

Vlag van Katanga. Tussen 1960 en 1963 was Katanga onafhankelijk en was het de nationale vlag van de Republiek Katanga. De vlag was ontworpen door Louis Dressen met als achterliggende gedachte het Katangese motto: “Force, Espoir et Paix dans la Prosperite” (Kracht -rood-, Hoop -groen- en Vrede in Welvaart -kruisjes-). De drie kruisjes verwijzen naar gegoten ijzeren kruizen die ooit als munt gebruikt werden in Katanga. Vandaag wordt de vlag gebruikt voor de provincie Katanga in Congo, zonder dat de vlag nog een officiële status heeft.

Hilarius van Poitiers: Uit onze gesprekken blijkt dat U kiest voor een Katangees-nationalisme, en welk link er gemaakt kan worden met het Vlaams-nationalisme?

Yves Nawezi-Daems: Het woord ‘link’ past hier feitelijk niet. Het is gewoon door elkaar verweven. Wat is een ‘natie’? Het is zeker niet de definitie die Ernest Renan er tijdens zijn voordracht aan de Sorbonne in 1882 aan gaf. Een natie is volgens hem het gevolg van een daad van zelfdefiniëring gebaseerd op de wil om samen te leven. Op die basis werd het Franse volk, of Frankrijk een “natie” genoemd. Dit klopt niet wat mij betreft. Voor mij is een natie een geheel van personen die tezamen dezelfde herkomst hebben op etnisch vlak, die van dezelfde bodem komen en samen dezelfde cultuur, dezelfde taal, en dezelfde gebruiken en gewoonten hebben: en hierbij zijn taal en cultuur uiterst belangrijke criteria. De natiedefiniëring van Fiechte en Guizot, zeg maar. Helaas werd de definitie van Renan overgenomen door een groot deel van de intelligentsia tot op de dag van vandaag. In mijn visie zijn zowel Vlamingen als Katangezen een natie en zijn België en de Democratische Republiek Congo louter en alleen kunstmatige staten bijeen geharkt door historische processen. België en Congo zijn kunstmatige landen die échte naties hebben opgeslorpt. En dit is ook de grondreden waarom deze landen niet bestuurbaar zijn en telkens en opnieuw crisissen doormaken en niet efficiënt kunnen werken.

Katanga in het zuidwesten van Congo

Hilarius van Poitiers: Vindt U dat België en de Democratische Republiek Congo, twee inefficiënte en onbestuurbare landen zijn?

Yves Nawezi-Daems: Wees gerust. Dat is absoluut zo. Het is jammer genoeg de nare realiteit. En het beste voorbeeld ervan is de Democratische Republiek Congo. Een land, net zoals de meeste Afrikaanse landen, dat rechtlijnige kunstmatige grenzen heeft, die met potlood en papier getrokken werden door de oude koloniale machten tijdens de befaamde conferentie van Berlijn in 1885, waar de kaart van Afrika verdeeld werd. Hierbij werden sociale homogene groepen, échte naties, versnipperd over totaal nieuw gecreëerde landen. Bijvoorbeeld, de Lundas van het oude Lunda Keizerrijk (waartoe ikzelf en mijn hele familie langs vaders zijde behoren). Hou U vast aan Uw stoel want ik ga een serie geografische namen opnoemen die in Europa wellicht niet gekend zijn. De oude hoofdstad van het Lunda Keizerrijk was Musumba, in de zone Kapanga van het district Lualaba in de provincie Katanga. Dit voormalig gebied strekte zich uit binnen de Democratische Republiek Congo van in het zuiden van de provincie Katanga, over het Lunda plateau van de Provincie Bandundu, tot een groot deel van het westen van de provincie Kasaï met als hoodplaats Tshikapa.

Tot buiten de grenzen van Congo behelsde het territorium van de Lunda Natie, drie provincies van het huidige Angola, namelijk Lunda Norte, Lunda Sul en de provincie Moxico, tot het ganse noorden van Zambië wat men de Kazembe noemt.

Zo werden de Lundas versnipperd over Congo, Angola en Zambia. De enen kwamen onder Belgisch bewind in Congo en moesten Frans spreken. De anderen kwamen onder Brits bewind in Zambia en moesten Engels spreken. De derde groep kwam in Angola terecht en moest Portugees leren. Dat is de realiteit.

Hilarius van Poitiers: Als je het zo bekijkt, zie je hier al de eerste overeenkomst met het Vlaams-nationalisme. De oude Nederlanden werden gesplitst na de dood van Keizer Karel en een serie van bloedige oorlogen werd uitgevochten in Vlaanderen waarna datzelfde zuiden van de Nederlanden onder het Spaanse juk bleef en Vlaanderen zijn invloed verloor op het Spaanse keizerrijk. Tot de dood van Keizer Karel in 1555 waren het immers Vlamingen die Spanje en het Spaanse koloniale rijk beheersten. Keizer Karel werd geboren in Gent en leefde een groot deel van zijn leven in Mechelen. Slechts toen de Spaanse adel hem verplichtte om naar Madrid te verhuizen deed hij dat met tegenzin. Hij nam wel heel zijn Vlaamse hofhouding met zich mee. Tot aan zijn dood veranderde er bijna niets. Vlaanderen had ook de troonopvolger Don Carlos onder controle. Die Don Carlos (uit de novelle van Schiller) deed een zware val en werd zogezegd ontoerekeningsvatbaar verklaard en opgesloten. De nieuwe vorst Filips was een godsdienstwaanzinnige en zo ontstond de opstand tegen Spanje in Vlaanderen. Prins Willem van Oranje kon het zuiden niet bevrijden. Het gevolg was dat alle vooraanstaande Vlamingen naar Nederland vluchtten en er de Gouden Eeuw van Holland vormgaven.

Voor Vlaanderen braken honderden jaren ellende aan. Na de overwinning op Napoleon in Waterloo in 1815 werden de Nederlanden terug herenigd. Maar Frankrijk wou zijn aanspraak op Vlaanderen niet afgeven. De haven van Antwerpen was van groot strategisch belang en werd door de Fransen aanzien als ‘een pistool op het hart van Engeland’. De Belgische staat werd in 1830 gesticht na een overeenkomst tussen Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië. De installatie van een Duitse koning, Leopold van Saksen-Coburg, verwant met het Britse koningshuis, in het nieuwe België, was een toezegging van Frankrijk naar Duitsland en Groot-Brittannië toe. In ruil mocht Frankrijk de boel verfransen.

Je ziet in deze geschiedenis het aloude ‘verdeel en heers’ stramien in al zijn glorie opduiken. De Dietse stam werd op deze manier verdeeld over drie landen, België, Frankrijk en Nederland. Zo blijkt ook gebeurd te zijn met het Lunda Keizerrijk in Afrika.

Waar situeert zich dan volgens U het Katangees nationalisme in dit alles?

Yves Nawezi-Daems: Katanga is een provincie in de Democratische Republiek Congo en bestaat uit drie koninkrijken, die in feite een vrij homogene, humane en sociale groep vormen. De basis ervan zijn koninklijke huwelijken tussen verschillende verwante clans. Met andere woorden ze hebben gemeenschappelijk bloed. Het betreft het Yéké, het Luba en het Lunda koninkrijk. Het is familie en dit is voor de meeste Katangezen hun ware natie, hun identiteit en hun eigenheid. Een Katangees heeft niets te maken met Congo. Op geen enkel vlak, noch wat betreft taal, cultuur, gastronomie, kunst, gebruiken en gewoonten, tradities en riten…

Alleen de Bakongo hebben voeling met de term Congo. Zij zijn afkomstig van het koninkrijk Kongo en spreken een andere taal, het Kikongo. Zij wonen in de provincie Bas Congo.

De Democratische Republiek Congo heeft een totale oppervlakte van zowat 2.345.000 vierkante kilometer. Van het zuidwesten naar het noordoosten is dit de afstand van Parijs naar Moskou en van het zuiden naar het noorden is dit de afstand van Lissabon naar Kopenhagen. Tja, dan begrijpt U het wel. Stel je voor dat iemand in het verleden zou hebben mogen beslissen om deze oppervlakte in Europa onder te brengen in één groot kunstmatig land.

Stel dat kolonisatoren in Portugal aan wal waren gekomen om vanuit Portugal het oude Europa te koloniseren over een gebied zo groot als Congo. Dan zou iedereen van Portugal tot in Moskou plots “Portugees” geworden zijn. Franken, Germanen, Saksen, Denen, Russen, Polen enzoverder zouden allemaal “Portugezen” zijn. De Volga in Rusland zou een Portugese stroom zijn.

Wat zou U daarvan vinden, als Rus, als Germaan, als Frank, als Saks, als Pool, als Deen? Onaanvaardbaar, toch? Maar dat is wel exact wat er in Congo gebeurd is.

Mensen vinden identiteit en eigenheid binnen een natie belangrijk en terecht.

Hilarius van Poitiers: Ja, dit is begrijpelijk, maar waarom aanvaarden de volkeren binnen Congo dit alles dan zomaar?

Yves Nawezi-Daems: Ze hebben dit niet zomaar aanvaard. Tijdens het koloniale bewind van Leopold II en nadien toen hij zijn privé-bezit Congo overdroeg aan België moesten de gekoloniseerden via de zweep en onderdrukking dit alles ondergaan. Maar nergens anders dan in Katanga hebben de Belgen zo een weerstand en verzet gekend bij de lokale bevolkingen. De Lundas met hun keizer, de Mwant Yav, de Yékés met hun Koning M’Siri, en de Lubas met hun Koning Kasongo Nyembo, hebben gestreden tot de dood voor hun land. Zo werd M’Siri vermoord, zo werd Mwant Yav en zijn broer Kawel gedood. Chef Kasongo Nyembo werd gevangengenomen en stierf in deportatie. Het verzet was heel stevig, bloedig en van zeer lange duur. Katanga was de laatste regio die overwonnen werd en dat jaren nadat al de andere Afrikaanse volkeren capituleerden. Je kon toen al zien dat Katanga een eigen identiteit had.

Hilarius van Poitiers: Het Belgisch bewind duurde tot in 1960. Toen werd Congo onafhankelijk na bloedige onlusten. Hoe werd het land politiek bestuurd? Hoe werd de onafhankelijkheid begeleid door de Belgische kolonisatoren?

Yves Nawezi-Daems: Begin jaren 60 werd in Brussel een rondetafelconferentie bijeengeroepen waar de voornaamste topic de transitie van Belgisch Congo naar zijn onafhankelijkheid was. In functie van deze rondetafelconferentie hadden de Belgische autoriteiten voordien de creatie toegelaten van lokale Congolese politieke partijen en verkiezingen georganiseerd. Wat was denkt U het resultaat hiervan? Alle politieke partijen en opgerichte mutualiteiten, zonder enige uitzondering, waren tribaal-etnisch getint, met als de twee meest bekenden de CONAKAT (Confédération des Assiociations Tribales du Katanga) en de ABAKO (Association des Bakongo). Met deze puur etnisch getinte delegaties werd in Brussel de conferentie aangevat. Wat weinig mensen weten is dat er toen al een groot etnisch nationalisme was dat én voor vrijheid én voor een terugkeer naar de échte identiteit en eigenheid van de ‘Congolezen’ pleitte. Zo eiste de delegatie van de Bakongos (ABAKO) een eenvoudige en categorieke afscheiding van hun provincie én onafhankelijkheid. De Katangese delegatie (de CONAKAT onder leiding van Moïse Tshombe) wou de toepassing van het confederalisme. De UNIMO (Union des Mongo onder leiding van Bolikango) eiste een hervorming tot een Federaal systeem, enz. Maar België was niet bereid om de koloniale grenzen en de erfenis van hun koloniale administratie aan te passen want dan zouden ze per onmiddellijk de totale controle hebben verloren over Congo.

Hilarius van Poitiers: Vergeten we ook niet dat de Franstaligen de hoogste posten bekleedden, zowel in Congo als in België en dat de Belgische staat als de dood was (en is) voor eisen van federalisme, confederalisme en onafhankelijkheid van de Vlamingen. De eisen van de Congolezen toen waren ook de eisen van de Vlamingen binnen België. ‘La Belgique de papa’ kon moeilijk aan de Congolezen toelaten wat het niet aan de Vlamingen wou geven. Dit heeft ongetwijfeld meegespeeld en zo zie je weer dat de geschiedenis van Katanga en Vlaanderen grote gelijkenissen kent. Ook in Vlaanderen diende men vele staatshervormingen te wachten op iets dat leek op federalisme. Katanga wacht nog steeds.

Wat gebeurde er verder na deze rondetafelgesprekken?

Yves Nawezi-Daems: Op 11 juli 1960 roept de Katangese beweging onder leiding van Moïshe Tshombe de onafhankelijkheid uit. Tot op heden is hij de grote held van de Katangezen. Wat later roept ook Zuid-Kasaï onder leiding van Mulopwe Kalonji de onafhankelijkheid uit. Katanga zal als onafhankelijke staat drie jaar standhouden met zijn legendarisch leger van Katangese gendarmes. Maar na verscheidene grote militaire confrontaties met UNO-blauwhelmen en onder druk van de Amerikaanse Kennedy administratie moet Katanga op 13 januari 1963 capituleren. Moise Tshombe gaat in ballingschap naar het buitenland. Heel mijn familie, mijn vader en moeder, zal samen met Moïse Tshombe in ballingschap vertoeven in Brussel en later in Madrid. Zij weken niet van de man die zoveel had betekend voor zijn volk. Om U maar te zeggen dat wij dit alles van dichtbij hebben meegemaakt. Het is de geschiedenis van ons volk en van mijn familie.

Het Tshombe-Spaak akkoord. Op 6 februari 1965 tekenen Moëse Tshombe, op dat moment Eerste Minister van Congo en Paul-Henri Spaak, minister van Buitenlandse Zaken van België een akkoord dat een eind moest maken aan de financiële discussies tussen België en Congo na de onafhankelijkheid van Congo op 30 juni 1960.

Hilarius van Poitiers: Dit alles gaat terug tot een zeer ver verleden. Wat nu? Anno 2019?

Yves Nawezi-Daems: Vandaag kunnen we zien dat in België het Vlaams-nationalisme opnieuw gedijt. België heeft als staat gefaald. Het huidige federaal systeem is onvoldoende en inefficiënt. Vlaanderen betaalt zich blauw aan het Zuiden en aan de enorme Belgische staatstructuur. De Vlamingen zijn die belastingdruk moe. Bovendien worden de cultuurverschillen tussen Noord en Zuid, tussen Vlaanderen en Wallonië pijnlijker met de dag. De laatste verkiezingen van 26 mei 2019 hebben het Belgisch gedrocht in hun blootje gezet. De verkiezingen zorgden in Wallonië voor een extreem-links tot linkse meerderheid en in Vlaanderen tot een radicaal-rechtse tot rechtse overwinning. Dit zorgt voor een enorme politieke en sociale impasse. In die mate dat er nog maar twee mogelijke oplossingen zijn, namelijk het Confederalisme gepredikt door de partij N-VA (Nieuw Vlaamse Alliantie) ofwel Vlaamse onafhankelijkheid gepredikt door het Vlaams Belang. Beiden laatsten halen op een paar zetels na een bijna absolute meerderheid.

Als Katangese nationalisten ziet mijn familie dit allemaal graag gebeuren en steunen wij volop de Vlaamse Beweging. Zoals Nigel Farrage zei: ‘’Belgium is a non country and a failed state‘’. Dat is ook zo in de Democratische Republiek Congo: een totaal gefaalde staat in een kunstmatig land. Beide landen zijn op basis van hun huidige structuur onbestuurbaar en inefficiënt en dus laait het Katangees nationalisme terug op. Jong en oud, iedereen is er mee bezig. Het burleske en hilarische schouwspel dat zich afspeelt in de politieke hoofdstad Kinshasa, op duizenden kilometers afstand van Lubumbashi, de hoofdstad van Katanga is niet om aan te zien. Katanga sponsort het Congolese staatsbudget sinds de jaren 60 gemiddeld voor 65 tot 70% en dat zonder dat er lokaal aan duurzame ontwikkeling wordt gedaan. Dit wordt gewoon niet meer aanvaard.

Moïse Tshombe (1919 – 1969): President van Congo 1964-1965.

Volgens de Congolese wet dienen alle regio’s 100% van hun inkomsten over te maken aan Kinshasa en dient de hoofdstad nadien 40% van deze inkomsten te verdelen onder de regio’s voor hun onkosten en ontwikkeling. Recente cijfers hebben aangetoond dat Katanga 70% bijdraagt tot het nationaal budget en er gemiddeld slechts 4 tot 5% terugvloeit naar Katanga. In Katanga leeft het volk meer en meer in armoede. Er is een tekort aan alles: scholen, medische verzorging, wegen, bruggen, verlichting, drinkbaar water, enz… Daar bovenop is er een steeds groter wordende onveiligheid en onbetaalde staatsambtenaren waardoor corruptie toeneemt. Voor meer en meer Katangezen is de maat vol, net zoals de maat ook vol is bij de Vlamingen in België. De traditionele partijen hebben zowel in België als in Congo gefaald. Er moet dringend iets veranderen.

Open put van de Katanga Mining Ltd.’s Musonoie-T17 koper en kobalt mijn in Kolwezi, Katanga.

Hilarius van Poitiers: In België is meer dan 82% van de export Vlaams. Iedere inwoner van Vlaanderen schenkt jaarlijks 1000 euro aan Wallonië. Iedere werkende Vlaming schenkt zelfs 2,200 euro. Dat is al altijd zo geweest, zelfs toen Wallonië het economisch beter deed. Wallonië koos op 26 mei van extreem-links, over Groen tot sociaaldemocratie. Vlaanderen voor radicaal-rechts tot rechts en liberaal. Wallonië kiest voor het hangmatsocialisme gefinancierd door Vlaanderen. De steun aan Wallonië, waar nooit iets ten gronde veranderd, zijn de Vlamingen beu. Vooral omdat er vanuit Wallonië slechts misprijzen en verwijten van racisme en egoïsme worden teruggestuurd. De situatie Katanga-Congo is precies dezelfde.

Wat staat er kortelings op het menu in Katanga. Wat kan men er verwachten?

Yves Nawezi-Daems: Op 30 juni was het 50 jaar geleden dat Moïse Tshombe overleed. Dit jubileum werd herdacht op grootse wijze. Moïse Tshombe is en blijft onze held en het minimum dat Katanga kan eisen is het recht op de toepassing van het confederalisme. Als dit niet lukt of niet aanvaard wordt door Kinshasa, en andere spelers, dan zal er op termijn nog maar één optie overblijven: volledige onafhankelijkheid. Katanga zal dan dezelfde weg opgaan als Vlaanderen.

En tot besluit, een ogenschijnlijk klein maar pittig detail: de herdenkingsdag van de dood van Moise Tshombe viel samen met de viering van dag van de onafhankelijkheid van Congo op 30 juni 1960. De Katangezen hadden de keuze hebben tussen de viering van het jubileum van Moïse Tshombe, de vader van het Katangees confederaal gedachtengoed of de viering van het onafhankelijk Congo. Voor het merendeeel van de Katangezen was op 30 juni de keuze zeer eenvoudig en duidelijk: wij hebben Moïse Tshombe gehuldigd als nooit tevoren en dat overschaduwde de onafhankelijksdag van de Congo volledig. In alle wijken van de grote steden van Katanga waren diverse comité’s hier reeds lange tijd mee bezig. Het Katangees nationalisme zou in de toekomst wel eens met een aardschok terug op de voorgrond kunnen treden en voor een beving zorgen, net zoals het Vlaams-nationalisme op 26 mei 2019 met haar grote winst voor het Vlaams Belang, de radicale vleugel van het Vlaams-nationalisme. En persoonlijk, ben ik zeer verheugd dit onomkeerbaar proces te mogen meemaken zowel voor Katanga als voor Vlaanderen. Er is ergens een Katangese leeuw in de Vlaamse vlag en een Vlaams kruis in de Katangese vlag. In ieder geval er zijn zeer vele gelijkenissen en raakpunten.

Hilarius van Poitiers: Er zijn zoveel gelijkenissen tussen de situatie van de Katangezen en de Vlamingen dat wij – alleen al door de geschiedenis – gedoemd zijn om samen te werken. De Vlamingen zijn een natie gevangen in België en de Katangezen zijn een natie gevangen in Congo.

Het heeft mij trouwens altijd verbaasd dat de Vlaamse regering geen Vlaams Huis heeft in Lubumbashi. Wallonië heeft dat wel in Kinshasha. Het wordt tijd dat Vlaanderen de Waals-Brusselse en Franse speeltuin in zijn hemd zet en de goede contacten die er tussen Vlaanderen en Katanga altijd zijn geweest in ere gaat herstellen.

Overigens wist U dat de paters van Scheut ervoor hebben gezorgd dat het Nederlands in Katanga maar verdween in de jaren ’70? Eén van de bewijzen van de goede verstandhouding tussen Vlamingen en Katangezen. Tsjombe was een visionair: onafhankelijkheid en vrijheid zeker, maar je moet het kind met het badwater niet weggooien. De Vlamingen brachten ook goede zaken naar Katanga. De gruweldaden zijn vooral uit de tijd van Leopold II, dus toen Congo zijn privé-bezit was. En kijk, alweer een punt waar we het over eens zijn met de Katangezen: Saksen-Coburg heeft zijn tijd gehad. Vergeet ook niet dat de onafhankelijkheid van Katanga werd uitgeroepen op 11 juli. Toevallig ook de Vlaamse nationale feestdag. De dag waarop in 1302 de Fransen in de pan gehakt werden.

De Katangezen moeten het natuurlijk zelf weten maar ik zou persoonlijk niet kiezen voor de omweg van het confederalisme. Directe onafhankelijkheid die enkel door de Katangezen zelf wordt uitgeroepen is beter. Er zijn er die zeggen dat dat niet wettelijk is. Maar welke onafhankelijkheid wordt geregeld via de wet? De Wilsondoctrine over het zelfbeschikkingsrecht der volkeren mag men in dit soort zaken best ernstig nemen. Waarom zouden we de dekolonisatie niet voleinden door de oude koloniale grenzen in vraag te stellen? Het zou schitterend zijn dat deze beweging start met Katanga. Het land heeft alles om een welvarende natie te worden. Katanga kan de motor worden van een nieuw Centraal-Afrika waar de rijkdommen niet dienen om corrupte door grote mogendheden gesteunde regimes altijd maar rijker te maken, maar om de bevolking en het land te ontwikkelen. Dat kan ook de stroom aan economische vluchtelingen doen opdrogen of minstens vertragen. En is dat nu net niet wat men rechts en radicaal-rechts altijd voor de voeten werpt: jullie hebben geen oog voor de miserie van de mensen. Wel, dit zou het begin van een oplossing kunnen zijn.

***

Foto: Kiubo Waterval, Lufira Waterval, Musabira, Katanga  

***

Steun ‘tScheldt zodat we nog meer geschiedkundige interviews kunnen organiseren die kans maken om de realiteit in aanvang te veranderen. Klik hier!

1 reactie op “Rumble in the jungle: wordt Katanga vandaag of morgen onafhankelijk?

  1. Ex koloniaal in Katanga van 1956 tot 1975 in Lubumbashi , Kolwezi en Kamina. Heb Tshombe een paar maal gezien maar vooral zijn Ministers Monongo en Kibwe zeer goed gekend.Aandachtig de bijdrage van Dhr Nawezi gelezen. Katanga zou een rijke provincie en land kunnen worden maar dat is een illusie en zal niet gebeuren. Daarvoor is er veel geld nodig om spoorwegen wegen en mijnen terug bruikbaar te maken en dat
    geld zal niemand riskeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.