Radicale moslima moet zieltogend Apache redden (deel 1) - 't Scheldt

Radicale moslima moet zieltogend Apache redden (deel 1)

Alsof de wereld nog niet problematisch genoeg is door het gedrag van Anuna’s, Greta’s, Octopussen en politici allerhande, klopte een nieuwe realiteit aan de deur van ‘tScheldt…

Alsof de wereld nog niet problematisch genoeg is door het gedrag van Anuna’s, Greta’s, Octopussen en politici allerhande, klopte een nieuwe realiteit aan de deur van ‘tScheldt.

“Dat we onbetrouwbaar waren!”, zo lazen we in een mail die enkele weken geleden plots bij ‘tScheldt binnenkwam. Het bleek een eerste mail van vele mails te zijn.

“Dat we geen onderzoek wilden doen naar een dossier, ook al hebben we jullie betaald, en ook al hebben jullie het beloofd”, lazen we verder.

“Die van P-Magazine doen tenminste wel onderzoek maar jullie helemaal niet!”, toeterde een andere mail.

De ene beschuldigende mail na de andere belandde zo op onze redactie. De mails kwamen allemaal van één heel boze mevrouw.

En de heel boze mevrouw foeterde op ‘tScheldt dat we slapjanussen waren die geen onderzoek durfden voeren in een bepaald dossier, ook al had ze ‘tScheldt betaald.

We vroegen enigszins omzichtig aan de vrouw over welk dossier het ging, en over welke betaling ze het had. Maar communiceren met haar bleek geen evidentie. Na enkele weken boos ping-pong spelen, kregen we plots een kopie van een betaalbewijs…De vrouw had 80 euro gestort op de rekening van …. Apache. De hele tijd dacht deze boze vrouw dat ze aan het converseren was met Apache.

Toen we de vrouw opmerkzaam maakten dat ze haar pijlen naar de verkeerde indiaan aan het schieten was, hield de emailbelaging plots op.

“Tiens”, dachten we bij ‘tScheldt. “Het gaat toch niet waar zijn zeker…kan je bij onderzoekswebsite Apache ‘onderzoek’ bestellen als je genoeg euro’s op tafel legt?”

We vroegen het de een en de ander, maar niets wees erop dat je bij Apache onderzoek kon bestellen tegen betaling. De teneur en het taalgebruik van de zeer boze schrijfster wees er bovendien op dat ‘het dossier’ waarnaar ze voortdurend verwees vermoedelijk één van die ‘onwrikbare Vlaamse in-gebetonneerde privé-drama cases’ is die een eigen leven beginnen leiden in 5 overvolle zwarte ringmappen, waar je als medium je vingers eigenlijk niet aan wil verbranden.

In onze poging om te ontrafelen wat er allemaal kan en niet kan bij Apache werd onze aandacht getrokken door een half lachende half ernstige opmerking van een parallelle media-expert waar een ‘tScheldt redacteur doorgaans mee gaat tafelen om op de hoogte te blijven van de stand der minnaressen in het mannelijke politieke landschap, of het geschuinsmarcheer in het vrouwelijke kamp van de Vlaamse macht.

Remy Martin

“Zeg, je weet toch dat Apache momenteel evenveel waard is als een doos cognac, let’s say 12 flessen Remy Martin…”. De parallelle media-expert maakte de Remy Martin vergelijking niet zonder bijbedoeling. Zijn gesprekspartner, onze ‘tScheldt redacteur, staat immers wijd en zijd bekend als een erg fervente aanhanger van een goed glas cognac op zijn tijd.

“Eigenlijk is Apache niet eens de volle doos waard. Met 11 flessen kom je toe”, detailleerde de expert, die we bij ‘tScheldt soms als grappend ook ‘Deepthroat’ noemen.

“Wat bedoel je met 11 flessen cognac?”, vroeg de ‘tScheldt journalist.

“Wel, om het met een boutade te zeggen, het eigen vermogen van Apache bedroeg eind 2018 niet meer dan 550 euro. En het totale verlies waar Apache tegen aan kijkt op eind 2018 bedraagt een slordige half miljoen euro. Ze bloeden dus Euro’s.”

“Trouwens”, fronste Deepthroat de wenkbrauwen, “de indianen van Apache zijn meesters in het creëren van mistgordijnen over waar ze hun geld vandaan halen.”

Hoe indianen op subsidie-jacht gaan

Deepthroat bedoelde het volgende:

Op 24 april 2018 mocht een oprichter van Apache, Bram Souffreau, spreken op Stamgasten Vol 3, een praatavond georganiseerd door Jong Voka Oost-Vlaanderen. Zegt die man daar in de micro…. “Apache weigert subsidies, kapitaalinjecties en betalende advertenties als financieringsbron. Apache is er voor haar lezers en leden en rekent op hun financiële steun.” Dan kan je evengoed zeggen dat Marc Dutroux de beste babysitter van Vlaanderen is. Apache weigert geen subsidies, het is juist hun reden van bestaan. En als er al eens een subsidiefuik een subsidie aan Apache durft weigeren dan leidt dat tot het grootste misbaar op de Apache website.

Bovendien hebben die indianen een rechtstreekse lijn met de minister van Media Sven Gatz. Je gelooft het niet maar in 2017 kreeg Apache van Gatz een subsidie van 50.000 euro om…hou je vast… om de inhoud van hun online nieuwsmagazine beter te ontsluiten voor een breder publiek. Met dat geld kon de hoofdredacteur van Apache Karl van den Broeck de adressen van alle abonnees van Apache afrijden. Om bij wijze van spreken er aan te bellen, op het ‘aan’-knopje te drukken van de computer in de huiskamer en de URL van Apache in te tikken. De perfect gesubsidieerde ontsluiting.

In 2018 kreeg Apache nog meer geld van de Staat. Het bedrijf achter Apache, De Werktitel, kreeg maar liefst 67.452 euro. Omdat iedereen al ontsloten was na de doortocht van van den Broeck moest Apache een nieuwe reden verzinnen om subsidies te krijgen. Ditmaal vroeg en kreeg Apache geld voor het project “Apache Lokaal”. Dat hield in dat Apache beloofde bij de Marokkaan op de hoek van de Turnhoutsebaan thee te gaan drinken in plaats van op de redactie te blijven zitten en Cola uit de ijskast te nemen.

En zelfs met alle subsidies, dan nog balanceert Apache op het randje van het faillissement.

Op de redactie van ‘tScheldt werd er nagepraat over het bovenstaande wel en wee van de zieltogende digitale indiaan.

“Klopt”, zei Leen, een frisse Kempische intellectuele blonde ‘tScheldt redactrice, die in andere tijden waarschijnlijk hopeloos progressief links zou zijn geweest, maar die door haar ondernemende ouders op tijd had begrepen dat links een vakbeweging is die de maatschappij op rechts tot stilstand brengt.

“Ik ben een Apache lid en ik heb op 24 mei 2019 een mail gehad van de gedelegeerd bestuurder van Apache, Luc De Cleir, legde Leen uit. “Dat was niet zo’n leuke mail. Daarin stond als ik me goed herinner dat Apache acuut geld te kort had, en dat ze voor 1 juli 2019, nauwelijks een maand later, 50.000 euro nodig hadden. Het was een oproep om snel snel Apache aandelen te kopen.”

Frans, de financiële expert en de meest stille van de hele ‘tScheldt redactie, rolde zijn zelf betaalde ergonomische bureaustoel achteruit en riep naar Leen “dat moet je als beursgenoteerd bedrijf eens proberen in Vlaanderen, op die manier beroep doen op de spaarcenten van de mensen…”

Leen had inmiddels de mail van Luc De Cleir gevonden.

De mail las enigszins hoogdravend:

“Onze democratie kreunt onder “fake news” en “clickbait”, aangestuurd door commerciële mediabedrijven. Apache wil daar wat aan doen. Als dwingend journalistiek project strijden we met onze onafhankelijke redactie voor een sterke vierde macht, waardoor ook jij jouw recht op een vrije gefundeerde mening kunt uitoefenen. Apache is enkel mogelijk met de steun van leden en coöperanten. Die hebben we nodig op onze weg naar duurzame onafhankelijkheid. Binnen de twee jaar moeten we rendabel zijn. Om die periode te overbruggen, hebben we jouw steun nodig. Onze plannen vragen een bijkomende investering van 50.000 euro, en dat voor 1 juli. Daarom vraag ik je om te overwegen aandelen te kopen via apache.be/investeren.”

Frederik, een ‘tScheldt stagiair van onbesproken komaf, maar met de ambitie om hoofdredacteur van De Standaard te worden als hij afgestudeerd is, dook terstond enkele recente officiële Apache documenten op waar iedereen toch wat stil van werd.

Frederik las voor alsof het om een aankomend koningsdrama ging:

“Op 13 april 2019 werd een Bijzonder verslag opgemaakt door de Raad van Bestuur van Apache. Het gaat zo slecht met de vennootschap achter Apache (cvba De Werktitel) dat de Algemene Aandeelhoudersvergadering diende bij elkaar te komen om te beslissen over ontbinding van de vennootschap of andere maatregelen.
Het verslag meldt dat er een overgedragen verlies is van 516.432,01 euro.
Het te verwerken verlies van het vorige boekjaar 31/12/2017 bedroeg -365.385,10 euro.
Het netto-actief van de vennootschap is gedaald tot 550,99 euro, zodat de procedure voorzien in artikel 432 van het Wetboek van Vennootschappen van toepassing is.”

Frans, onze financiële man, gooide er snel tussendoor: “Dat is de befaamde alarmbelprocedure voor bedrijven die op het punt staan failliet te gaan als er niets drastisch ondernomen wordt.”

Frederik las onverstoord verder:

“Daarom worden aan de algemene vergadering de maatregelen tot herstel van de financiële toestand van de vennootschap voorgelegd:

Het voorstel tot herstel van de volgende maatregelen is:

  • een meer gefocuste redactie
  • cfr zwembadmetafoor: aandachtsveld voor spanningsveld publiek-privaat
  • uitbreiding onderwerpen binnen het uitgetekende kader
  • strike planning en discipline voor de redactie
  • een grotere inzet op sales

De raad van Bestuur is van oordeel dat deze aanpak in de huidige omstandigheden de beste is. De RvB verzoekt de algemene vergadering dit herstelplan in overweging te nemen en te besluiten om de voorgestelde maatregelen te laten implementeren en bijgevolg de vennootschap niet in ontbinding te stellen. Het bijzonder verslag is opgesteld door de raad van bestuur op 13/4/2019.”

De voltallige ‘tScheldt redactie met uitzondering van Jef Van As die op dat moment een geheime afspraak had met de Staatsveiligheid in een dossier dat vermoedelijk binnen enkele weken een mediastorm zal veroorzaken, keek elkaar vragend aan.

WTF schreven die indianen nu? De boîte is aan het failliet gaan en de oplossing van hun Raad van Bestuur is ‘een meer gefocuste redactie gevolgd door een zwembadmetafoor’??

Frans, onze financiële man, merkte droog op: “de link tussen een gefocuste redactie en winst maken moeten ze mij toch eens uitleggen. Dat zou willen zeggen dat ZEN-meesters in de regel meer verdienen dan pakweg Bill Gates of Warren Buffett.”

De Apache opperhoofden

De altijd bij de pinken zijnde Leen, vroeg: “Wie zit er eigenlijk in die Raad van Bestuur van Apache?”

Het waren blijkbaar 7 Apache opperhoofden die aan de alarmbel hadden getrokken, te weten:

Dirk Apers (Koopjeskrant en Uitgeverij Vrijdag), Bart De Waele, Charlotte Schoofs, Georges Timmerman, André Van Halewijck, Charline Vandenberghe, en Jan Vangrinsven.

Oftewel de 7 opperhoofden die per 14 mei 2016 in het Staatsblad verschenen als nieuwe bestuurders nadat Tom Cochez, Bram Soufreau en Jan Vangrinsven ontslag namen.

Het moet zijn dat de 7 opperhoofden niet meer aan dezelfde vredespijp lurkten, want nog geen 17 dagen na het luiden van de alarmbel werd de hele Raad van Bestuur van Apache drastisch omgegooid. In mei 2019 verscheen er op de Apache website een totaal nieuwe lijst van opperhoofden. Vooralsnog staan deze niet in het Staatsblad gepubliceerd, wellicht is de publicatie onderweg.

Ditmaal zijn ze in de nieuwe Société des Apaches met een pak meer bestuurders en voor de verbaasde gebruiker van Vlaamse onderzoeksjournalistiek duikt daarin minstens 1 onverwachte naam op.

De nieuwe Raad van Bestuur van Apache bestaat volgens hun website nu uit: Charlotte Schoofs, Georges Timmerman, Jan Vangrinsven, Aya Sabi, Robrecht Paternoster, Marleen Wynants, Marc Bosschaert, Peter Bosmans, Dirk Van Esbroeck, Frederik van Leeckwyck en Luc De Cleir.

De aandachtige lezer merkt onmiddellijk op dat Dirk Apers (ooit de man achter de Koopjeskrant en Uitgeverij Vrijdag), Bart De Waele (CEO & Founder van Wijs, noemt zichzelf infovoor, sapiofiel, transhumanist, gargoyle en nodespotter), Charline Vandenberghe en André Van Halewijck (oprichter van de gelijknamige uitgeverij) zich uit het strijdgewoel hebben teruggetrokken.

We nemen aan dat deze 4 eerder beslagen ondernemers liever geen bestuurder zijn van een bedrijf ter waarde van een doos Remy Martin.

Geen pluimen op de kop van nieuw Apache opperhoofd Aya Sabi

Wie wel heel trots is op haar nieuwe benoeming bij Apache en deze onmiddellijk publiceerde op haar LinkedIn is Aya Sabi. Aya (foto) is 24. Ze is een radicale moslima. Ze schreef één boek: Verkruimeld land.

En dat boek is niet goed. Dat heeft niets te maken met haar hoofddoek. Het is gewoon niet goed. U moet ons niet geloven. Lees er de recensie HIER op na van journalist Mark Cloostermans, en NIET de volledige herschreven zachte versie die nu online staat bij De Standaard.

Cloostermans schrijft: “Elke roman bevat wel een paar zinnen waarvan je denkt: au. Het is onvermijdelijk. Zo’n boek bevat nu eenmaal duizenden, tienduizenden zinnen. Er zitten er altijd wel een paar tussen waarop de auteur gewoon te veel druk heeft gezet. Te literair heeft willen zijn. De foute afslag genomen. Vastgelopen in wansmaak. Verkruimeld land bestaat voor 90 procent uit dat soort zinnen…”

Wanneer een jonge moslima één boek schrijft in de Nederlandse taal ontstaat er blijkbaar per onmiddellijk een soort van reverse discrimination scenario waardoor Aya Sabi op een wip en een gauw door de media een auteursstatus toegemeten krijgt waar een 24-jarig Vlaams meisje zonder hoofddoek 20 jaar moet aan werken.

Voor onze indianen van Apache is het bezitten van een uithangbord met hoofddoek blijkbaar belangrijker dan inhoud. Want als Apers, De Waele, Vandenberghe en Van Halewijck de kar niet kunnen trekken, dan zal, met alle respect, een 24-jarige moslima dat ook niet kunnen, tenzij Apache morgen in het Arabisch verschijnt. Dan is het succes verzekerd.

***

Er is nog maar één niet-gesubsidieerd medium over in Vlaanderen. Steun ons! Wees snel! Vooraleer wij in de subsidiefuik belanden en onze Vlaamse onafhankelijkheid verliezen! Steun ‘tScheldt! Klik hier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.