Ok, Millennial! - 't Scheldt

Ok, Millennial!

In 1973 sloeg het noodlot toe, traditiegetrouw vanuit het Midden-Oosten: de oliecrisis creëerde “grenzen aan de groei”. De tijd van sociale voordelen en verworven rechten was voorbij. De liberalen die, zonder de geringste visie op de toekomst, in de gouden jaren ’60 massaal goedkope werkkrachten uit Noord-Afrika hadden binnengehaald, werden afgelost door de socialisten die er nieuw kiesvee in zagen, nu de beloftecarrousel voor de inheemse arbeider danig stokte…

Dromen van Cocagne

Ach, die jaren ’50, wat een tijd! De oorlog was voorbij: Duitsland beleefde het “Wirtschaftswunder”: in Italië – die andere as-mogendheid – was men druk bezig de mythe van “la dolce vita” uit te vinden: Frankrijk en Engeland dachten andermaal dat ze gewonnen hadden en in Amerika, geklemd tussen een nog grotere overwinningsroes en Vietnam, spijkerde men gezwind elke imaginaire communist aan de bloedrode dwarsbalken van de “stars en stripes”. Zalige tijd was het, waarin the sky, the limit werd: hemels tijdperk ook voor futurologen die op grond van een overschatte wetenschappelijkheid de mensheid zouden behoeden voor alle mogelijk onheil.

Ingenieurs bedachten allerlei nieuwigheden die de mens van alle verantwoordelijkheid moesten ontslaan: autostrades bijvoorbeeld die nooit nog een dodelijk ongeval zouden veroorzaken. Nog even, zo dacht men, en de mens kon hoger vliegen, dieper duiken en verder reizen dan ooit tevoren! In de scifi lag zowaar het ganse universum aan ’s mensen voeten. De toen nog gedoogde spontane en fantasierijke humor van de naoorlogse mens stelde bovendien uitvindingen in het vooruitzicht die reeds onbeschroomd tortelden met de seksuele revolutie van een decennium later: neem nu de doorkijkbril, het kleinood dat de blik doorheen de massiefste garderobes van de vurigste freules moest leiden … als die freules van weleer – halfnaakt flanerend langsheen de van overvloed druipende en schaarste ontkennende boetiek-etalages – al nog iets aan de verbeelding overlieten.

Icarus Maakt z’n Vlucht

Maar in 1973 sloeg het noodlot toe, traditiegetrouw vanuit het Midden-Oosten: de oliecrisis creëerde “grenzen aan de groei”. De tijd van sociale voordelen en verworven rechten was voorbij. De liberalen die, zonder de geringste visie op de toekomst, in de gouden jaren ’60 massaal goedkope werkkrachten uit Noord-Afrika hadden binnengehaald, werden afgelost door de socialisten die er nieuw kiesvee in zagen, nu de beloftecarrousel voor de inheemse arbeider danig stokte. Zonder verpinken werd de “flosh” doorgegeven aan de allochtoon!

Gaandeweg dreven het volk en hun leiders uit elkaar. De politici van het geld en de macht, die hun collega’s van de overtuiging aan de kant schoven, konden plots geen antwoorden op pertinente vragen meer bedenken en keken reikhalzend uit naar Europa, de redder in nood! Vanuit de diepere krochten van de politieke idiotie werd, ter verdediging van het onverdedigbare, het obsolete begrip “racisme” opgedolven en voorzien van een gloednieuwe en sterk aangedikte betekenis.

Maar ook de nep-experten, voorgeschoteld door de regimepers, zaten er altijd voldoende naast om hun geloofwaardigheid compleet te verliezen. Zag iemand nog een uitweg? Jazeker! De oubollige mei ’68’ers, die hun “mars door de instellingen” hadden voltooid, herinnerden zich de “elitetroepen” van Marcuse, alsof het gisteren was: de zwarten, de bruinen, de transgenders en gender-onzekeren, en nog wel wat marginalen. Voor de meerderheid van de bevolking konden zwakhoofdige politici niks meer betekenen, dus keerden ze zich, opgepookt door de soissantehuitards, als de bliksem naar de gekste minderheid vindbaar. Ter controle van hun absurde verordeningen volstond het om Orwell niet meer te lezen als waarschuwing maar als handleiding. Ziedaar, de jaren 2000!

De Eeuw van de Keutels

Ook de snotaap, wiens “Zwitsal-kontje” nog zeiknat was van z’n laatste pamper, begon zich te roeren. Zijn onvolwassen- en vrijpostigheid paste naadloos in het door links gehanteerde sjabloon van “minderheid”. Hem werd geen duimbreed in de weg gelegd. Kinderparlementen van halfwassen dreumesen imiteerden ruwweg de groten van links: en met hun plompverloren en grof gebeitelde mening werd zowaar nog rekening gehouden ook! Slechts half geboetseerd van geest zochten ze hun gebrekkige essentie in verstrooiing en vertier. “Als ge maar leut hebt!”, schreef Bomans ooit over het carnaval: het kan het motto van de huidige jeugd zijn. Het eerste wat week was de ingeschapen hiërarchie. De sinds eeuwen moeizaam doorgegeven cultuur, die de “essentie” als een gordel van smaragd warm en vochtig hield, werd opgeofferd op de altaren van de linkse samenlevingsafbraak, a.k.a. de “inclusie”. Traditie werd vies, want te ongekunsteld, te doordrongen van wijsheid. Het onderwijs volgde snel: dat zou leuk zijn, of niet zijn: als het volwassen leven maar pijnlijk is!

De Doorkijkbril

Thans spelt die pruts iedereen de les, en al helemaal als de pruts autistisch rechtlijnig is. De ongeschoolde uk regeert de wereld! Zonder fatsoen en onwelvoeglijk. Als de grijsaard ook maar iets durft in te brengen tegen de prille dwaasheid, krijgt hij “Ok, Boomer” naar het hoofd geslingerd: van ondankbaar grut nog wel, waarvoor de senex het actuele luilekkerland eertijds had aangelegd.

***

Excuseert U me, beste lezer, ik moet deze tekst even onderbreken, Greta gromt iets waarop ik moet antwoorden: “How dare you?” … “Ok Millennial!”

***

Maar er is toch ook beter nieuws: tenminste één droom uit de jaren ’50 werd wél uitgevonden: de doorkijkbril. Niet door een uitvinder, wel zonder energieverspilling. Het was immers moeder natuur die de “ogen” van de jongeling deed muteren tot “doorkijkogen”: zelfs Darwin had dit niet kunnen dromen! Broodnodig was het evenwel zeker! En daarom ging de natuur veel verder! Niet alleen door garderobes werd gekeken, maar gelijk door de hele mens!

En zo komt het dat de baardeloze ettertjes en opgeblazen krengetjes op bus en tram “door” het oude vrouwtje kijken dat zich, onzeker op de benen, tracht recht te houden terwijl zij met hun frisse poten op twee stoelen hangen: dat zij op de Meir, struinend van etalage naar etalage en met de “externe ziel” binnen handbereik, “door” de anderen kijken die hun weg blokkeren om er vervolgens “offended” tegen aan te lopen: dat zij, als doorwinterde ecologisten, “door” de plastieken mestvaalt kijken die achterblijft op de festivalweiden, waar elk gesprek onmogelijk wordt gemaakt door de gruwelijkste soundscape ooit of “door” de kerosinedampen kijken van het eigen vliegtuig, op weg naar de zon; dat zij “door” de klodders braaksel kijken die in de stad achterblijven na een nachtje onrijp amusement; … dat zij, door alles doorkijkend, makkelijker wijsgemaakt kunnen worden dat de gruwel van onze tijd – fijn stof, CO2, gat in de ozonlaag, zure regen – voor het oog onzichtbaar blijft … Tja, de dromen bleven misschien hetzelfde: maar het Cocagne veranderde gevoelig. En niet echt ten goede! “Ok, Millennial!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.