Multiculturele meerwaarde: een pijnlijke praktijktoets – 't Scheldt

Multiculturele meerwaarde: een pijnlijke praktijktoets

Wat zijn er toch steeds weer problemen met ‘de vremdelingen’. Daarmee bedoelen we niet de inwoners van Vremde maar de blijvende bezoekers uit den vreemde. Twee straffe voorbeelden…

Wat zijn er toch steeds weer problemen met ‘de vremdelingen’. Daarmee bedoelen we niet de inwoners van Vremde maar de blijvende bezoekers uit den vreemde. Twee straffe voorbeelden.

**

In een Oost-Vlaams filiaal van Aldi zit een werkneemster aan de kassa een rij klanten te bedienen als plots een zigeuner een brood van 74 cent wil hebben en de winkelbediende commandeert er een voor hem te gaan halen aan de andere kant van de zaak. De vrouw blijft kalm en beleefd en verwijst de rabauw naar een collega. Neen, hij wil onmiddellijk dat brood en zij moet dat voor hem gaan apporteren. Terwijl de geïntimideerde werkneemster verder gaat met de lange rij klanten begint de onverzorgde vent uit den vreemde te brullen, eisende dat zij hem moet gehoorzamen. De klanten staan er bij met rollende ogen en met diep in hun gedachten de groeiende overtuiging dat ze nu wel zeker weten op wie ze volgende keer gaan stemmen. De onverlaat wiens gorgelende keelklanken de mensen kippenvel bezorgt vindt een vrouwelijke manager en doet zijn beklag over de racistische bediende aan de kassa! Gelukkig neemt die manager het op voor het ijverig personeelslid – wat niet overal gebeurt omdat vaak de laffe verantwoordelijke van dienst op onverantwoorde wijze eerder een crapuleuze klant gelijk geeft – en uiteindelijk druipt de minderwaardige zigeuner met het meerderwaardigheidscomplex af. Als dit voorval een bepaalde onderstroom van afkeer voor dergelijk ‘rucht’ niet voedt, dan weten we het ook niet meer.

In een bekende schoenenzaak in het Antwerpse district Deurne ervaart iemand met afschuw hoe een arrogante negerin de zaak op stelten zet met onredelijke ‘goestingskes’. Zo wil ze dat de schoenen die ze over haar gezwollen ‘voetjes’ heeft weten te trekken andere veters zouden moeten hebben. Als de winkelbediende de schreeuwlelijkerd mededeelt dat die veters nu eenmaal bij die schoenen horen maar dat ze er zelf andere veters naar believen kan insteken begint de boombewoonster te mopperen dat de winkel op niets trekt. Al die tijd sprak de negerin Frans en antwoordde de werkneemster in goed begrijpelijk Nederlands. Dat was er dus te veel aan voor de onbeschofte Winnie Mandela-achtige die voor iedereen hoorbaar raspend gilt dat ‘je geen universitair diploma moet hebben om Frans te kunnen spreken’. Wanneer een inderhaast toegesnelde manager in het Frans komt vragen wat er scheelt gooit de brousse-bitch de schoenen op de grond en verlaat ze met veel misbaar de zaak. Elke aanwezige rolt met de ogen en weet in het diepste der gedachten op wie te stemmen de volgende keer.

Gewoon enkele incidenten zouden nauwelijks onze aandacht trekken, maar een veelvoud aan nare incidenten met onopgevoede vreemdelingen die menen meer te mogen dan een brave Vlaming kleuren een steeds sneller vloeiende onderstroom. Voor wie zijn ivoren toren zelden of nooit verlaat komen deze voorvallen over als minuscuul, toevallig en verwaarloosbaar. Voor wie onder de mensen komt betekent het telkens de zoveelste druppel in een overvolle emmer. Onbegrensd respectloos!

***

‘tScheldt, Uw enige nog overgebleven spreekbuis die de vinger op een etterende wonde durft te leggen, met als risico in een bepaald vakje geduwd te worden door de mensen die zich ver boven ‘tScheldt en de gewone Vlaming verheven voelen.  Kies je abonnement als ultieme afweer:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Aanmelden
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.