Met de trein naar het NMBS-bankroet: Mons! – 't Scheldt

Met de trein naar het NMBS-bankroet: Mons!

Het station van Mons/Bergen, een onuitstaanbaar Kafkaiaans verhaal betaald door het ‘gewone’ volk…

Nu ons wordt gevraagd voor een vakantie in eigen land te kiezen, durven we u een treinreis aanraden naar Bergen/Mons, hoofdstad van Henegouwen. Het verarmde koninkrijk van PS-regent Elio Di Rupo en zijn rooie stoottroepen. Wel jammer dat toeristische folders niets vertellen over een ondergesneeuwde schande van formaat: de kostprijs van het nieuwe treinstation van deze charmante parel aan de kroon van de Borinage.

Maanlandschap

Het nieuwe stationsgebouw van Bergen zou het visitekaartje van Mons Culturele Hoofdstad 2015 worden. Helaas. Nog eens vijf jaar later bevindt zowel de vertrekkende als de aankomende treinreiziger zich in een maanlandschap van steen, beton, hekwerken, veiligheidslinten, voorlopige signalisatie, trappen naar nergens en als loket vermomde werfcontainers. Net als Luik nam ook Mons de prestigieuze Spaanse architect Calatrava onder de arm. Hij zou van het station een fonkelende parel maken die de dynamiek, de veerkracht en de ambitie van het oude industriële kolenbekken zou verzinnebeelden. Helaas. Station Mons/Bergen 2.0 is een lijdensweg van missers en nullen waar geen einde aan komt. Het station zou 170 miljoen kosten. Dat bedrag is nu reeds aangedikt tot 324 miljoen. De rekening wordt ongetwijfeld nog pittiger want de tent zal voor 2023 niet feestelijk kunnen worden geopend. Mons en Luik zijn niet de enige steden in dit gammele land die een voorschot lijken te nemen op het verdwijnen ervan. Ook in Mechelen en Oostende wordt gebouwd aan een nieuw station. Dat van Gent is nog lang niet af. Alleen Antwerpen heeft zijn wagonnetje op het droge met één van de mooiste spoorwegkathedralen ter wereld.

Waanzin

En dan moet u weten dat er in Mons gemiddeld zo’n 10.000 opstappers per dag kunnen worden geteld. Dan moet u weten dat Vlaanderen 17 stationnetjes in leven houdt waar minder dan 100 mensen de trein nemen. Ja, dat is te veel. Maar: in Wallonië tellen we 64 stationnetjes waar minder dan 100 mensen de trein nemen. Wij zouden adviseren: geef die sloebers een taxi-cheque of koop een nieuwe auto voor ze. Nee hoor. De Waalse burgemeester die het station van zijn lieflijke vlek sluit, wordt gegarandeerd niet herkozen. Het station Bergen kost zo’n 15.000 euro per reiziger. Dure collega’s van Jomme Dockx die heen en weer treinen tussen Brussel, Mons en Quiévrain alwaar de duiven worden gelost. Wie niet kan verkozen, herkozen en helaas ook niet afgezet worden is ene Vincent Bourlard. Deze 68-jarige gepensioneerde NBMS-apparatsjik van PS-signatuur – welke partij anders? – is de grote baas van Eurogare, één van de vele NMBS-vehikels die aan een consequente controle van onze talloze parlementen en (onderzoeks)commissies ontsnappen. Zakenkrant De Tijd (17072020) meldt dat kameraad Bourlard in 2019 het fijne bedrag van 147.000 euro bruto heeft bijgeklust, zijnde 12.000 euro per maand. Ter vergelijking: de gemiddelde gepensioneerde in België mag 6000 euro bruto per jaar bijverdienen. Voor de rooie grijpers en graaiers geldt deze beperking niet. Ook in de beste restaurants van Brussel en Wallonië is de prijs van een fles Bourgogne opgeslagen. Dat het station van Bergen/Mons ondertussen duurder is dan station Tiburtina in miljoenenstad Rome, deert die geoefende rondbuikjes niet. De rekening belandt toch in andermans brievenbus. De uwe.

Kotspremie

Dat de NMBS een schoolvoorbeeld is hoe het bedrijfsmatig niet moet en niet langer kan, is een open deur intrappen. Toch is het goed dat het dossier van dit door de vakbonden kapot gemaakte overheidsbedrijf – gefinancierd met ons belastinggeld – niet van de radar verdwijnt. We willen daarmee geenszins bedoelen dat allen die daar werken er niets van bakken. Integendeel. De NMBS is structureel ziek, dat is de kern van de zaak. Sophie Dutordoir, de zoveelste CEO op rij die droomt van de NMBS een performant overheidsbedrijf te kunnen maken, tuimelde tijdens de eerste maanden na haar aanstelling van de ene surrealistische verbazing in de andere middeleeuwse toestand. Het verloningsbeleid van de NMBS is nog altijd gebaseerd op het ancien regime van 1926. Promoties lopen parallel met het aantal dienstjaren. Niet met passie, visie en drive. Loketbedienden draaien shiften van 8 uur, ook in stations die slechts ’s morgens en ’s avonds een (relatief) druktemoment kennen. Tientallen NMBS-ambtenaren zijn druk in de weer met het verrekenen van allerlei premies bovenop het vaste salaris. Wie zich tijdens de diensturen van a naar b verplaatst met een NMBS-dienstwagen heeft recht op een premie. De treinschoonmaker die sporen van kots moet opruimen ook. Een machinist uit Namen die vanuit een station in Vlaanderen niet meer thuis geraakt, heeft recht op een taxi. Bonnen, papieren, stempels, afschriften, handtekeningen van chef en souschef: het elektronische werkblad en de NMBS-kruisbank zijn verder weg dan de zonsondergang boven de piramide van Cheops. Te vrezen valt dat er nog eerder een vaccin tegen corona wordt gevonden dan het geneesmiddel dat de NMBS gezond maakt. Wij duimen voor een krachtige remedie: Suppositoire Dutordoir!

***

De druk op ‘gewone’ mensen in Vlaanderen en België komt door een loodzware structuur die mensen tussen hamer en aambeeld verplettert. Sta op! Protesteer! Laat ‘tScheldt het vitriool zijn naar de machthebbers toe…Kies een abonnement.

 

 

 

3 reacties op “Met de trein naar het NMBS-bankroet: Mons!

  1. Wat ik hier lees is 100% juist de logika eindigt waar de spoorweg begint. Ik werk voor de NMBS via privé firma wat ik daar zie aan stommiteiten en verkwisting grenst aan het ongelooflijke. Ieder gezin die zijn huishouden zo beheert gaat teb onder.

  2. Het nieuwe station van Mons kon indertijd rekenen op zowat hetzelfde budget als wat de NMBS voor de hele provincie Limburg voorzien had…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *