Liever comedy dan komedie: Tommy Cooper of de kunst van het sterven op een podium – 't Scheldt

Liever comedy dan komedie: Tommy Cooper of de kunst van het sterven op een podium

Grote neus, grote mond, grote oren, grote voeten, grote handen, groot lijf, alles was groot aan Tommy Cooper en vooral zijn komisch talent. De act van stuntelende goochelaar kent een lange traditie in de amusementswereld, maar Cooper drukte er een unieke stempel op…

Grote neus, grote mond, grote oren, grote voeten, grote handen, groot lijf, alles was groot aan Tommy Cooper en vooral zijn komisch talent. De act van stuntelende goochelaar kent een lange traditie in de amusementswereld, maar Cooper drukte er een unieke stempel op. Als ‘gentle giant’ schroeide er bij deze old school-vakman tegelijk een sardonische zin voor anarchistische humor in zijn fel gesmaakte optredens. Zijn televisieshows werden door miljoenen bekeken. Als je zijn naam vernoemt ontpopt zich niet enkel bij gerijpte fijnproevers een glimlach op het gelaat. De door vele artiesten uitgesproken wens om op het podium te sterven maakte Cooper waar. Hij kreeg op het toneel een hartaanval, zeeg neer, het publiek gierde het uit. Dood of levend: the show must go on!

Zijn verschijning was indertijd immens vertrouwd bij zowat iedereen: in smoking met de eeuwige fez op het hoofd. Een haardos die leek op een vogelnest die alleen is gaan wonen, een bulderlach om de eigen zogenaamde onhandigheid en pijlsnelle grappen over de meest alledaagse dingen die je nooit zag aankomen. Zijn woordspel bevatte vaak onontgonnen lagen voor de meerwaardezoeker, terwijl het schuddebuikende publiek net zo zeer aan zijn trekken kwam. Er waren de korte sketches op de Britse commerciële zenders, die gebruikelijk waren in de televisieshows van die tijd. Bij Cooper vormden ze de guitige omkadering voor zijn hoogtepunten: de heerlijk mislukkende goocheltrucs. Bokalen of hoeden, er werd altijd iets belachelijks uit tevoorschijn getoverd. Vaak liet hij de pointe van een grap gaar stoven terwijl een nonsensicaal verhaal de revue passeerde. Intussen was de voor het publiek onzichtbare opbouw van een illusoir magisch moment ontluikende. De man met de fez liet ons geloven dat het leven gegeven is en dat het ridiculiseren ervan onze manier van dank is.

Tommy Cooper (1921-1984), afkomstig uit Wales, volgde een opleiding als scheepsbouwer. In 1940 werd hij opgeroepen voor het leger en belandde in Egypte onder het bevel van Montgomery. Hij geraakte er bevriend met een ober die hem op het idee bracht een fez te dragen tijdens zijn shows. Als professioneel entertainer werkte hij constant, steeds onderweg, dronk en rookte dat het een lieve lust was tot het een last werd. Cooper behoort intussen blijvend tot het Britse erfgoed.

Tommy Cooper thuis met vrouw Gwen, zoon Thomas en dochter Vicky, januari 1967.

Velen herinneren zich zijn rol als aanvankelijk geduldige kelner die zijn opborrelende boosheid over de klagende klanten psychologisch uitwerkt door in de keuken luidruchtig de verzameling borden tegen de muur te kwakken. Ook zijn kostumering behoorde tot het verwachtingspatroon: een zwaar onhandelbare cape of zelfs een gordijn; allemaal kinderlijke kolder die puur en ontwapenend was.

Aangeraden op YouTube: The best of Tommy CooperTC the restaurantTC the kitchen (kookkunst)

Verder: TC jokes and oneliners zoals:

  • Two fat blokes in a pub. Says the one: ‘your round’. Says the other: ‘So are you, fat bastard!’.
  • Doctor says to a woman: ‘you’re really ill’. Says the woman: ‘I want a second opinion’. Says the doctor: ‘Okay, and you’re really ugly as well’.

Florian Cantor

 

1 reactie op “Liever comedy dan komedie: Tommy Cooper of de kunst van het sterven op een podium

  1. Ja, ik keek vroeger steeds naar Tommy Cooper. Hij was in elk geval veel grappiger dan die andere humorist , die door zijn dikke neus pratende kaalkop die België in de vernieling reed en daarna president van Europa werd want volslagen onbekwaamheid is in het politieke wereldje nog steeds de grootste vereiste om zakken poen te scheppen.
    Het is ook een waar genot om die poppenkastkop Engels te horen praten. Woehaaa, wat onvolprezen humorist en hij is steeds geweldig geschminkt (of heeft die nu écht zo’n kop?)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *