Kaalslag, verklikkers-fascisme, properheids-fanatisme: lockdown-zelfvernietiging uitgespuwd – 't Scheldt

Kaalslag, verklikkers-fascisme, properheids-fanatisme: lockdown-zelfvernietiging uitgespuwd

We behandelen de natuur als een huisdier omdat de ware wildheid ervan ons angst inboezemt. Al zovele jaren waarschuwen vooraanstaande virologen en epidemiologen de overheden voor virussen die op uitbreken staan. Tevergeefs…

We behandelen de natuur als een huisdier omdat de ware wildheid ervan ons angst inboezemt. Al zovele jaren waarschuwen vooraanstaande virologen en epidemiologen de overheden voor virussen die op uitbreken staan. Tevergeefs.

**

In het uitstekende televisieprogramma ‘VPRO Tegenlicht’ verhelderden Ron Fouchier en Marion Koopmans, vermaarde virologen aan het Erasmus MC in Rotterdam, op kalme wijze hoe virussen komen en weer gaan wanneer ze worden vervangen door een volgend virus. De Spaanse griep kwam na haar desastreuze uitbraak in 1918 tot definitieve stilstand toen in 1957 een nieuwe verwoestende griep opdook. Indien overheden er forse fondsen voor over zouden hebben, dan zou een universeel vaccin tegen al dit soort virussen perfect mogelijk worden. Een killer op korte termijn is de ontbossing waardoor wilde dieren dichterbij komen. De verfoeide Chinese dierenmarkten waar dood en levend vlees elkaar besmetten, zijn uiteraard ook een boosdoener. En dan zwijgen we nog te veel over de overbevolking.

In België reageerde de overheid te laat op het Covid-19 om vervolgens panikerend een onbezonnen totale lockdown uit te roepen. Deze zelfvernietiging van onze welvaart was ronduit schandalig dom, want er zijn voldoende landen waar het anders kon. Blindelings de WHO en China volgende qua maatregelen en opgejaagd zijnde door wat in Italië en Spanje gebeurde, onderschatte het zwakke minderheidskabinet schromelijk onze eigen ziekenhuiscapaciteit. Voeg daar onze krakkemikkige staatsstructuren aan toe en dan leggen wetenschappers zonder leiband-met de beste bedoelingen-het land lam. Maatschappelijke zelfverminking? ‘We hebben een ramp vermeden’, verzekerde Erika Vlieghe in Humo. Zullen we ooit weten of dat zo is? Protesten op straat van Duitsland tot Engeland tegen de opheffing van de burgerrechten blijven hier vooralsnog uit. Wie het in Antwerpen onlangs waagde werd bestuurlijk aangehouden. Enquêtes tonen aan dat de steun voor dit beleid afbrokkelt.

Lange tijd was kritiek op de lockdown ‘not done’. In ‘t Pallieterke had columnist Jurgen Ceder het over ‘de heksenjacht op coronadissidenten’. ‘Elsevier Weekblad’ wijdde een hoofdartikel aan de greep van de staat richting een ‘neo-socialisme’. Wordt die greep ooit nog gelost? ‘de Zondag’ blokletterde: ‘Het moet NU, horeca Vlaanderen wil duidelijkheid voor meer dan 60.000 werknemers’. In zijn column voor Het Laatste Nieuws had Noël Slangen het over 1.280.0200 slachtoffers binnen het onderwijs. ‘Een school is meer dan leren alleen, het is een onmisbare levensruimte’, klonk het. In Knack stelde epidemioloog Luc Bonneux het ‘gezondheidsfascisme’ aan de kaak. In ‘Doorbraak’ schreef Frederik Ceyssens: ‘Het merendeel van de crisismaatregelen was compleet zinloos en de bijhorende kosten weggegooid geld. Samenscholingsverbod. Beroepsverbod. Nooit meer een lockdown’. In De Morgen hekelde Hugo Camps de internaatsfeer waarbij restaurantgasten bij wijze van spreken hun vinger moeten opsteken om naar het toilet te mogen. ‘De junta van virologen en lijkt erop uit te zijn alle gezelligheid uit de samenleving te bannen’ en ‘De bevolking wordt opgesloten in een orgie van regeltjes en beperkingen die van vrijheid een farce maakt’. Perfecte pittigheid. De Belgische zakenbankier in New York George Ugeux waarschuwde in De Morgen: ‘Het financiële systeem staat op imploderen’. Hij is bijzonder boos dat de horeca geen kans werd gegeven om zich te organiseren door de sector op slot te doen zonder enig perspectief.

Onze coiffeur vertelde ons deze week hoe hij bij een bezoek aan zijn eigen kapsalon om wat op te ruimen en om zichzelf qua haartooi wat te fatsoeneren, er meteen politie aan zijn deur stond omdat een verklikkende buur onraad had geroken. Marc Van Ranst zelve verwacht een toename van smetvrees. In Het Nieuwsblad lazen we dat 1 op de 4 Vlamingen zich danig ergert aan mensen die zonder mondmasker gaan winkelen. We maakten zelf mee hoe een betuttelend kreng ons terecht wees bij het doorbreken van de mythische anderhalve meter. En in een andere supermarkt werd een uitgeputte werkneemster die de godganse dag karretjes stond af te vegen, ongenadig berispt door een bescheten kakkebroek die oordeelde dat daarvoor telkens een nieuwe vod vereist was. ‘Ik zorg ervoor dat jij je job verliest!’ was nog het zurig smakende toemaatje.

De Nationale Bank voorspelt een grimmige economische toekomst door de lockdown-maatregelen. En waarvoor? Deze radicalere versie van de griep lijkt op een Russische roulette die willekeurige slachtoffers maakt. Ooit ontdekt men misschien wat deze patiënten gemeenschappelijk hadden. Daarnaast trof het virus – zoals trouwens elk jaar – vooral de mensen die niet meer volledig op eigen kracht kunnen leven. Geen kritiek, want als we zelf geen pillen zouden nemen, dan vielen we ter plekke in stukken uiteen. Het is een fraaie maatschappelijke prestatie waarop niet te beknibbelen valt. Maar laten we een en ander binnen proporties houden. Wanneer de natuurlijke weerstand zo is verzwakt dat een bestaan op natuurlijke wijze tot een einde komt, dan moet de samenleving dat een plaats kunnen geven in haar beleving. Binnen het geloof van maakbaarheid zijn we verleerd met deze harde feitelijkheid om te gaan. Velen denken het, doch weinigen zeggen het luidop. In Nederland vond programmamaker-journalist Jort Kelder, die de Pim Fortuyn Prijs 2020 won voor zijn kritisch verhaal, dat ‘de media hysterisch berichtten over de corona-uitbraak’. Zijn mening dat de economie niet moest worden stilgelegd bij de vele overlijdens bij 80-plussers veroorzaakte flink wat beroering.

Onderbescherming van ouderen in woonzorgcentra en overbescherming van schoolgaande kinderen deden kostbare tijd en kansen verloren gaan. Onderschatting en overschatting evenzeer. Soms moeten we echter ruiterlijk toegeven dat het onafwendbare gebeurt. Wat wel af te wenden valt is de verantwoordelijkheid van de beleidsmakers. Nu de Risk Assessment Group in haar besluitvorming kritisch wordt bekeken zou in een normaal land ook de politiek aan een evaluatie toe zijn. James Freeman Clarke schreef ooit: ‘Een politicus denkt aan de volgende verkiezingen; een staatsman denkt aan de volgende generatie’. De Belgische politici krijgen dat democratisch fundament niet eens voor elkaar. Samuel Butler tenslotte vatte het puik samen: ‘Leven is de kunst voldoende conclusies te trekken uit onvoldoende gegevens’. Dergelijke kunstkwaliteit staat ver van politieke kunstjes.

***

De dokter van een door Wouter Beke vergeten woonzorgcentrum zei het nog: “1 artikel van ‘tScheldt per dag, is even heilzaam als 1 aspirine per dag. Zo hoort U het ook eens van een ander. Kies je abonnement:

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *