Jeanne d'Arc in Antwerpen - 't Scheldt

Jeanne d’Arc in Antwerpen

Columnist Silvius Brabo kijkt naar de geschiedenis en vindt dat Bart De Wever lessen te trekken heeft van de Maagd van Orléans.

Wat heb je als je hart vurig verlangt naar begeesterende sex, maar in je hoofd wil je jonkvrouw blijven? Dan heb je een probleem! In Antwerpen heeft dat probleem zelfs een naam: Bart De Wever. Nu wil het toeval dat hij in Antwerpen ook burgemeester is … bovendien partijleider, én krimpende partij-ideoloog, én “manusje van alles”. Wat Bart zegt, wordt wet. De rest van de partij huppelt er als blinde lemmingen achteraan. Alle mandatarissen kijken eerst naar Bart. Knikt hij, zien ze dat het goed is. Knikt hij niet, slikken ze hun stroperige smurrie ijlings in.

Dat werkte goed. Tot de partij begon mee te tellen. De droom van een democratische volkspartij gloorde aan de einder! Wie had dat kunnen denken? Het rechtse alternatief sneed voor velen eindelijk hout. Maar het succes had een keerzijde. ‘Volks’partijen hebben velen te behagen. Vandaar de vlucht naar de politieke correctheid. Al weet iedereen dat er nog nooit een kok is gevonden die koken kan naar alle monden. Van een volk is trouwens al een tijdje geen sprake meer. “Volk” werd een amalgaam van kleuren en meningen, een ratjetoe van etnische herkomsten en dito gevoeligheden, allemaal keurig en veel te positief geprangd in de term: multiculturaliteit.

De Wever, dronken van macht en hongerig naar stemmen, vervelde daarom tot een poco-maagd met smetvrees in een goor en vunzig stadsbordeel dat bevolkt wordt door versleten linkse hoeren die aan sterk verminderde prijs hun benen openen voor iedere oude knol die nog wel eens wat wilt. Moordende communisten incluis! Wat in Zelzate gebeurde, mag hier tot voorbeeld, niet tot lering strekken.

En daar sta je dan: ongeschonden, in een hagelwit kamizooltje zonder één spat bloed, maar de kaas is wel van je brood gegeten! Wie politieke maagd wil blijven, moet een ander beroep kiezen. Politiek heeft dynamiek nodig – zoals thans in Zuid- en Oost-Europa – wil zij niet vervelen. Dat versleten hoeren zich open stellen voor vieze oude mannetjes, ligt in de aard der dingen. Dat een fonkelnieuw en jeugdig “rechts” alternatief strandt in frigiditeit is op zijn minst curieus te noemen. In een politiek bordeel mag bestuurlijke hygiëne wel het laatste van je zorgen zijn! De natuurlijke coalitie in Antwerpen ligt dan voor de hand. Als historicus moet Bart De Wever, beter dan wie ook, weten dat de Maagd van Orléans in 1431 uitgerookt, maar slechts in 1920 heilig verklaard werd. Als ongelovige, vooral gepreoccupeerd in het hier en het nu, mag dat De Wever tot nadenken beginnen stemmen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.