Is de doodstraf echt zo straf? - 't Scheldt

Is de doodstraf echt zo straf?

Recent vertoonde men op tv de bejubelde film Sicario van Denis Villeneuve. Hierin jaagt een ijzersterke Benicio Del Toro op de leider van een Mexicaans drugkartel die zijn vrouw had onthoofd en zijn dochter in een zuurvat gedumpt.

Recent vertoonde men op tv de bejubelde film Sicario van Denis Villeneuve. Hierin jaagt een ijzersterke Benicio Del Toro op de leider van een Mexicaans drugkartel die zijn vrouw had onthoofd en zijn dochter in een zuurvat gedumpt. Het moment in de film dat Del Toro de crimineel tot aan de poorten van de hel begeleidt door voor diens ogen zijn gezin neer te schieten alvorens hem zelf af te knallen doet de kijker intens deugd. Het beest is geveld en ware gerechtigheid is geschied. In de lager gelegen regionen van ons reptielenbrein voelt dit als heel natuurlijk aan.

Er bestaan uiteenlopende vormen van psychotherapie waarin wordt benadrukt hoe belangrijk het is om je ware aard te leren kennen, je meest intense gevoelens te tonen en zelfs je rauwste en dus vaak verdrongen emoties te uiten. Dit bevrijdende proces van ontlading ontknelt je omdat een opgelegd rollenspel binnen de ‘beschaafde’ samenleving serieus aan je gezondheid vreet. In de jaren 80 en 90 was Alexander Lowen in onze contreien bijzonder populair geworden. In ‘De ontkenning van het lichaam’ uit 1967 stelt hij dat het spelen van een veilige rol teruggaat op de prille jeugd waarin we ons aan de vermeende wensen van onze ouders aanpassen opdat we toch zeker hun liefde niet zouden verliezen. De angst dat men onze erkenning zou afpakken bij verkeerd gedrag of door foute verlangens of godbetert foute ideeën drijft ons tot zelfontkenning. Zoals alles in de wereld van de psychologie regelmatig in en uit de denkmode geraakt is wat Lowen schrijft niet onomstotelijk. Zo is bijvoorbeeld de Oerschreeuw-therapie van Arthur Janov die voor hem kwam in onmin beland. Nog eerder ten tijde van Sigmund Freud was er al de radicaal Georg Groddeck die met ‘Het Boek van het Es’ uit 1923 onze drijfveren onvermijdelijk in de driftzone situeerde. In deze tijden van zelfcensuur en keurslijfmeningen behoorlijk herkenbaar, maar opnieuw gevaarlijk. Tenzij je tot de club behoort.

Wanneer dus ‘goed gekeurden’ hun ‘moordenaar vanop de sofa’-rol aanmeten is dat dus best oké. Trump en co, daar mag je een Del Toro op afsturen. Hopen dat een Syriëstrijder sneuvelt is er dan weer ver over. Dat kreeg N-VA-voorzitter Bart de Wever na zijn verzuchting hieromtrent meteen op zijn brood. Voor de doodstraf zijn kan helemaal niet, oordeelde de meestal zeer lezenswaardige Bart Sturtewagen in een editoriaal van De Standaard. Het getuigt van “morele superioriteit” om tegen de doodstraf te zijn. Bijna zou men de doodstraf eisen voor wie deze barbaarse wraakstraf voorstaat.

We herinneren ons een discussie met een zelfverklaarde pacifist die beweerde dat hij nimmer iemand zou doden, zelfs niet indien hij bij een moorddadige overval daarmee zijn vrouw en kinderen zou kunnen redden. De dader was immers ook een mens. Het geweten van de pacifist liet hem niet toe terug te slaan. Is dergelijke halsstarrigheid vergezocht? De zelfverdediger krijgt meestal de straf. Denk aan een meermaals beroofde juwelier of aan een verkrachte Jezidi-vrouw. Is de doodstraf voor de ware dader echt zo straf? Laten we toegeven dat we er ter ontlading soms over fantaseren. Hollywood begrijpt dat. De neo-linkse elite enkel bij rechtse rakkers. Propere principes, zo superieur.

Mo Vanelders

Foto: ‘Sicario: Day of Soldado’ (Sicario 2) met Benicio Del Toro

***

Voor of tegen wapengeweld? Steun ‘tScheldt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.