In een klein stationnetje... - 't Scheldt

In een klein stationnetje…

Bijna 90 van de 100 minst gebruikte NMBS-stations staan te verpieteren in Wallonië. Afgebladderd en troosteloos herinneren ze aan de ruïnes die het communisme overal waar het is gepasseerd, heeft achtergelaten. Niet één beleidsverantwoordelijke heeft de moed om zelfs maar te zeggen dat dit niet langer kan. Hoe lang Vlaanderen deze en andere anomalieën van de zoveelste kreupele staatshervorming blijft tolereren, is één van de vele vragen die op 26 mei 2019 moet worden beantwoord.

Bijna 90 van de 100 minst gebruikte NMBS-stations staan te verpieteren in Wallonië. Afgebladderd en troosteloos herinneren ze aan de ruïnes die het communisme overal waar het is gepasseerd, heeft achtergelaten. Niet één beleidsverantwoordelijke heeft de moed om zelfs maar te zeggen dat dit niet langer kan. Hoe lang Vlaanderen deze en andere anomalieën van de zoveelste kreupele staatshervorming blijft tolereren, is één van de vele vragen die op 26 mei 2019 moet worden beantwoord.

Dat het gros van die piepkleine stationnetjes zich in Wallonië bevindt, is niet toevallig. Tijdens de hoogdagen van de Belgische steenkolenindustrie dienden kompels zo dicht mogelijk tot bij de mijnschachten te worden gebracht. Rokend op een houten bank in derde klasse, een heupflesje Jenever Vandervelde tussen de kromgewerkte knoken geklemd. Ook in Vlaanderen gooiden tienduizenden ongeletterde boerenkinkels de schoofzak over de schouder om in het verre, goddeloze Walenland een bete broods te verdienen.

Taxi komt zo

De krant De Standaard viste voor u uit wat deze postindustriële ellende, NMBS-immobilisme en gebrek aan politieke moed de belastingbetaler kosten. Een gemiddelde reiziger kost de NMBS jaarlijks 2000 euro. En dan komt ie: ‘Op dunbevolkte lijnen loopt dat op tot 15.000 euro per reiziger’. Ja, u leest het goed. In het Waalse vlek Ham-sur-Sambre stoppen elke dag een paar treinen voor een achttal reizigers. Omgerekend zouden die reizigers een auto kunnen kopen dan wel elk jaar kunnen genieten van 150 taxiritten à 100 euro per rit! Maar zoals alles in dit land en in Wallonië zit elk debat daaromtrent muurvast. Niet één burgemeester van een godvergeten Waals dorp durft het aan het lokale stationnetje te sluiten. En de weinige, niet zelden armlastige sloebers, een alternatief aan te bieden. Het tot op het bot door vakbonden en – alle – politieke partijen jarenlang mismeesterde staatsbedrijf NMBS is zo mogelijk nog heiliger dan de torenspits van de Notre-Dame in Parijs.

Toenemende vertragingen

Het verhaal van de werkloze stationnetjes in Wallonië is pijnlijk illustratief voor de toestand en de gezondheid van het toevallige land dat België heet. Ondanks decennialang volgehouden genereuze transfers van Vlaanderen naar Wallonië, lukt het deze eeuwen lang door de PS aangestuurde regio niet om uit het dal te klimmen. Integendeel: de vertragingen nemen toe. Het manifeste onvermogen van de Franstalige bestuurlijke elite om Brussel en Wallonië richting 21ste eeuw te dirigeren, dient stilaan stuitend schuldig verzuim te worden genoemd. Terwijl Vlaanderen een zo goed als volledige tewerkstelling telt – slechts 3,5 % van de Vlamingen is niet aan de slag – blijft Wallonië hangen op 8,5 % werklozen. Het door groen en rood mismeesterde Brussel telt 13,4 % werklozen. Wie wel eens door het treinraam richting Charleroi of Mons koekeloert, waant zich bij momenten in Slovenië of een achtergestelde provincie in Bulgarije. Wallonië koestert haar omgevallen verleden als een relikwie. Terwijl het ook zou kunnen beginnen de duizenden die vandaag werkloos in het Acht Uren Huis zitten te kankeren, aan te sporen om de vervallen sporen van het verleden uit te wissen, te recycleren, te herbestemmen. Wallonië heeft meer ruimte dan Vlaanderen om nieuwe en jonge bedrijven te vestigen. Maar er gebeurt niets. Alles zit muurvast in het ijzeren geraamte van het doorgeroeste syndicale harnas. De beroerde staat van het Franstalige onderwijs kan hier niet onvermeld blijven: veel te weinig jonge Walen en Brusselaars zijn voldoende gewapend om in de economie van morgen mee te draaien.

Vragen, krijgen, geven

Hoelang nog blijft Vlaanderen dit pikken? We horen ze weer van verre komen, les demandeurs de rien. Wallonië vraagt niets liever dan dat alles bij het oude blijft en Vlaamse ezels geld blijven schijten. Het is vreemd dat weinigen in het zuiden van het land zich afvragen hoe lang nog Vlaanderen bereid en solidair zal blijven om geld van noord naar zuid te pompen, zonder enig teken van dankbaarheid, respect of beterschap op het terrein. Vlaanderen kan die verloren miljarden nochtans goed gebruiken. Om de vergrijzing en de zorg te financieren, de pensioenen te garanderen en het Vlaamse onderwijsniveau opnieuw op te krikken tot een podiumplaats bij de kopgroep in de wereld.

Frits Van Roobais

***

Foto: treinstation van Assesse in de provincie Namen

***

België is kafka. Steun ‘tScheldt bij wijze van aspirine voor de geest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.