Het totale falen van het M-decreet, het Ministerie van Onderwijs en -opnieuw- van justitie

Een rechter oordeelde deze week dat leerkrachten en directie van de Sint-Lutgardis school in Schoten een soort moderne misdadigers waren omdat ze zogenaamd geweigerd hadden een kind met het Downsyndroom toe te laten in een klas met ‘gewone’ kinderen. Opnieuw een vonnis van een wereldvreemde rechter, naadloos aansluitend bij een wereldvreemd Ministerie van Onderwijs.

De ouders van Maxim De Mondt (10) kan men moeilijk iets verwijten. Zij willen iets verkrijgen van de overheid wat hen beloofd was, namelijk inclusief onderwijs. Dat ‘inclusief onderwijs in Vlaanderen’ het equivalent is van een uitzending ‘Spel Zonder Grenzen’ als methodiek ter realisatie van Wereldvrede, stoort de ouders niet om tot het uiterste te gaan in hun poging ten allen prijze te bekomen wat ze willen.

Het jammere is dat ze daarvoor tot bij justitie moesten gaan. En zoals we weten is justitie in Vlaanderen even wereldvreemd als de Minister van Onderwijs die destijds het M-decreet ontwikkelde. Het beste voorbeeld van hoe wereldvreemd en gevaarlijk justitie in België is was de recente uitspraak over het vaderschap van Koning Albert. Een eerste rechter zei dat Dhr Boël de vader was van Delphine. Een tweede rechter zei dat Dhr Boël NIET de vader was van Delphine. Als zelfs zoiets essentieel als wie ‘vader’ is leidt tot twee TOTAAL TEGENGESTELDE vonnissen dan is het duidelijk dat justitie de minst betrouwbare partij is om een geschil in België te beslechten.

Zo ook deze week in de zaak van Maxim De Mondt. Maxim heeft het Downsyndroom. Hij was reeds meer dan 5 jaar welkom op de Sint-Lutgardis school in Schoten, een normale school.

Bij de overgang van het eerste naar het tweede leerjaar werd de school geconfronteerd met een probleem. Maxim werd in het verleden begeleid door twee stagiairs. Door het wegvallen van deze stagiairs zou de hulp die Maxim nodig heeft terecht komen bij de ‘echte’ leerkracht in de klas. Geconfronteerd met het vooruitzicht op de situatie waarbij een kind met Down in het gewoon onderwijs MOET terecht kunnen vroeg de school aan haar leerkrachten wie zonder de bijkomende steun van de twee stagiairs zou willen lesgeven aan én de ‘gewone’ kinderen én Maxim met Down….

Eerlijkheidshalve zeiden de leerkrachten dat dat onbegonnen werk was. Iedereen die een beetje nadenkt weet ook dat je niet zomaar een kind met Down IN een gewone klas de nodige zorgen kan geven als er niet continue extra begeleiding is. Daarvoor hebben we in Vlaanderen namelijk een systeem dat bijzonder goed werk levert, het heet het ‘Bijzonder Onderwijs’. Daar wordt rekening gehouden met de individuele behoeften van de zwakkere kinderen in onze samenleving. Ze krijgen onderwijs op maat, in kleine groepen, door gespecialiseerde leerkrachten. Maar dat systeem is niet goed genoeg voor de ouders van Maxim.

Wat de ouders van Maxim willen doen is het volgende….zij willen kunnen genieten van het Bijzonder Onderwijs binnenin een klas met normaal begaafde kinderen. Dat werkt dan zo….terwijl de kinderen moeilijke rekenoefeningen maken gaat Maxim, in principe met een extra begeleider, bijvoorbeeld leren Euro’s tellen.

Op zich een zeer mooi initiatief….maar dat vergt dus wel een extra begeleider in de klas….constant…en dat vergt eigenlijk een totaal nieuwe invulling van hoe onze scholen er zouden moeten uitzien. Dat gaat van fysieke inplanting, van inrichting van leslokalen, tot een totaal nieuw uitgedacht schoolsysteem waar verschillende leertrajecten in één fysieke ruimte kunnen georganizeerd worden, van gespecialiseerde begeleiding, enz….onze ‘normale’ scholen zijn echter relikwieën uit de jaren zestig en zeventig, zij zijn totaal niet gebouwd om er een M-decreet in te ontwikkelen. De installatie van het M-decreet is een aberratie, een natte droom van een voormalig minister van Onderwijs die kans zag om voor zichzelf in de geschiedenisboekjes een plaats te verwerven. En de huidige minister van Onderwijs, Hilde Crevits, toont CD&V-gewijs geen ruggengraat waardoor het beleid als een plumpudding verder glibbert over een natte tafel vol onderwijsplannen.

Nu is er een rechter die de leerkrachten van de Sint-Lutgardis school in Schoten, alsook haar bestuur, niet meer of minder als misdadigers de mantel heeft uitgeveegd. Het vonnis blijkt extreem hard te zijn voor iedereen die 5 jaar lang de zorgen voor Maxim droeg in een normale schoolomgeving. Eigenlijk zijn al die leerkrachten en de directie van de school helden, omdat ze in moeilijke omstandigheden 5 jaar lang zorg hebben gedragen voor Maxim.

Wat het Ministerie van Onderwijs beoogt is de terugkeer naar het onderwijs van de jaren vijftig en zestig. Toen zat iedereen van het dorp in dezelfde klas. Veertienjarigen zaten samen met tienjarigen, de slimmeriken zaten samen met de mindere slimmen, en het meest zwakbegaafde kind van het dorp kreeg ook een tafel en een stoel achteraan in de klas om te spelen…..

In plaats van de lat hoog te leggen in het onderwijs, moet de lat laag blijven liggen zodat iedereen op dezelfde manier aan het onderwijs kan deelnemen het liefst tussen dezelfde vier muren. En als je daarmee niet akkoord gaat word je vandaag de dag door een rechter veroordeeld. Zo simpel is het. Lang Leve Vlaanderen.

De Ziel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.