Eindbestemming: Monaco aan de Noordzee

Columnist Frits Van Roobais maakt de balans op op het einde van 2018. Hij kijkt met een vergrootglas naar Vlaanderen, Wallonië en Nederland. Zijn conclusie is duidelijk….de relatie tussen Vlaanderen en Wallonië moet dringend herbekeken worden.

‘Het gaat uitstekend met Nederland. We kunnen opgewekt het nieuwe jaar in’. Titel op de cover van ‘Letter en Geest’, de uitstekende weekendbijlage van de krant Trouw (29 december 2018). Heeft u tijdens de donkere dagen een gelijkaardige kop in een Vlaamse gazet of op een site opgemerkt? Wedden van niet? België krijgt zijn begroting niet op orde. Krijgt de staatsschuld niet onder controle. Kampt met steeds grotere regionale verschillen (o.a. leefloon, schooluitval, volksgezondheid, tewerkstellingsgraad, ondernemingslust, armoede). Hete hangijzers die om een radicale ommezwaai schreeuwen. De West-Vlaamse (3,2%) en Oost-Vlaamse (3,4%) werkloosheid horen bij de laagste van heel Europa. Luik (10,6%) en Brussel (15,00%) zitten ver boven het Europese gemiddelde. Het Henegouwen van Magnette, PTB, FGTB en Di Rupo – nu ook te boeken als het Titanickwartet! – klokt af op 11,5 procent. Cijfers van 2017. Er zijn geen recentere aanwijzingen die beter doen verhopen. Maar men hoeft geen economie of staatshuishoudkunde te hebben gestudeerd om te begrijpen dat dit een onhoudbare toestand wordt. België barst.

Disfunctionele draak

Het Nederland van de liberale premier Rutte daarentegen zet ronduit indrukwekkende resultaten neer. Een begrotingsoverschot van 12 miljard. Een staatsschuld ten belope van 56,7 %. Bij volgehouden beleid zou die wel eens onder 50 procent kunnen zakken. Ter vergelijking: de voor 2019 verwachte Belgische schuld bedraagt 100,2 procent. De Belgische staatsschuld stijgt elke seconde met 507 euro! Het wordt elke dag duidelijker dat de disfunctionele Belgische draak de handrem op de toekomst van het Vlaanderen van morgen is. Volgende generaties Vlamingen zullen dat oma en opa zeer kwalijk nemen. Zeker wanneer oma en opa minister, staatssecretaris, topambtenaar, parlementslid of partijvoorzitter zijn geweest. Terecht. Want ondertussen krijgt dit surrealistisch-ingewikkelde land werkelijk niks meer voor mekaar. Niks meer. In Brussel valt het beton van de tunnelplafonds. Ook in de daluren staan de salariswagens stil. Voor het Belgische energiebeleid bestaat maar één woord: knutselbeleid. Kan ook moeilijk anders met al die bevoegde excellenties, hun kabinetten, hun administraties. Het Belgische energie-non-beleid volgt als een blind kieken de opgewarmde waan van de dag. En een roedel hysterische klimaatdoemdenkers die alle politieke partijen heeft gecontamineerd. We hadden twintig jaar geleden met de bouw van nieuwe kerncentrales moeten beginnen. Dat is de enige ‘inconvenient truth’ waar geen CO2-speld tussen te krijgen is. Nu al weken krijgt de arme Vlaming die de rekening van de energietransitie betaalt doodleuk te horen dat het douchewater lekker warm zal zijn als het van de winter niet te koud wordt. Dat energiebonzen die zelfs met een opstapvergoeding nog altijd miljonair zijn zoiets durven zeggen, wekt verbazing. Anderzijds: een paar dagen en nachten zonder elektriciteit biedt ook perspectief. Groen/Ecolo zal in de peilingen een windmolenwiek van jewelste moeten incasseren. Je weet niet wat het beste is.

Toscaans wijnvat

De NMBS? Huilen met de pet op. Al jaren. Henegouwse stationnetjes waar elke dag een handvol Jomme Dockxen in een met graffiti gevandaliseerde trein stapt, blijven geopend. Maar aan de flessenhals Brussel-Noord, Brussel-Centraal en Brussel-Zuid wordt niks gedaan. Twintig jaar reeds lullen Brussel, Vlaanderen en Wallonië over een voorstad net: we zijn geen treinbiel verder. Uw geliefde digitale huisvriend ‘tSCHELDT heeft een extra server nodig om alle manifeste voorbeelden van Belgisch wanbeleid & collectief politiek onvermogen op te lijsten. Wijlen Steve Stevaert (SP.A) zei het eerder: we zijn twee landen in één koninkrijk geworden. Bart De Wever (N-VA) geeft de voorkeur aan ‘twee democratieën die elkaar blokkeren’. De Vlaamse reflex van CD&V? Een slap handje Kris Peeters/Beke. Toch konden nog niet eens zo lang geleden ook in de schoot van de christendemocratische familie forse Vlaamse oneliners worden opgetekend. Over Open VLD zijn we kort: men herleze de Burgermanifesten van Guy Verhofstadt – uitgeversrestanten bij De Slegte – om te begrijpen dat de V van Vlaamse Liberalen en Democraten in de droesem van een Toscaans wijnvat is versmoord.

Onbestuurbaar

België is een kaduuk land met twee van elkaar verschillende economieën. Met twee publieke opinies. Met een veelvoud aan socio-culturele verschillen. Met een Waals-Brussels politiek establishment dat ‘nee’ zegt tegen elke verdere stap richting confederalisme en de Vlaamse meerderheid hooghartig misprijst. Maar wel volmondig ‘ja’ zegt tegen een Eeuwigdurend Gratis Abonnement op Vlaamse Centen. Ten belope van 7 miljard euro per jaar. Maar de geesten rijpen. Te vroeg om reeds te plukken maar ze rijpen wel. Overal, in elke biotoop. Herman De Bode, ex-kabinetschef van Jan Jambon, stelt onomwonden: ‘Ik hoop dat het land onbestuurbaar wordt’ (Tijd 221218). Assita Kanko (N-VA) meent dat beide landsdelen met confederalisme hun voordeel kunnen doen (De Morgen 291218).

De onbestuurbaarheid van de Belgische disfunctionele draak zou wel eens sneller op de onderhandelingstafel kunnen liggen dan wordt aangenomen. Wanneer Wallonië en Brussel bij de eerstvolgende federale verkiezingen in mei 2019 groen-rood-communist kleuren, snijdt de taalgrens Oud-België in twee stukken. Noord-Korea in het zuiden, Zuid-Korea in het noorden. Het is ongetwijfeld waar dat er op dit ogenblik in Vlaanderen geen meerderheid bestaat voor het onmiddellijke opblazen van België. Maar er is zonder twijfel een meerderheid in Vlaanderen bij mekaar te puzzelen die meent dat we met een confederaal Belgisch model beter af zijn. Wallonië ligt al langer dan gezond is aan het infuus dat Vlaanderen heet. We zijn ons geld kwijt. Van enige structurele verbetering in Wallonië is geen sprake. Helaas. Over de Brusselse institutionele wanorde een volgende keer. Wegens plaatsgebrek.

Een intens, breed gedragen en uitgediept samenwerkingsverband tussen Vlaanderen en Nederland, daar ligt de toekomst van Vlaanderen. Economisch, logistiek, cultureel, academisch, toeristisch, ecologisch. Havens en luchthavens, energie, water en spoor. Het Vlaamse Mediahuis (NRC) en De Persgroep (al de rest of ’t scheelt niet veel) maken in Nederland krantenland nu al het mooie weer. Dat kan en moet ook in andere sectoren lukken. Eén à twee generaties met de neuzen in dezelfde richting, doortastende politieke moed en bouwen aan wederzijds vertrouwen: dat is de belangrijkste werf voor de volgende minister-president en regering van Vlaanderen. De eindbestemming van het prinsenvolk der Nederlanden heet Monaco aan de Noordzee. Instappen!

1 reactie op “Eindbestemming: Monaco aan de Noordzee

  1. Zou president Trump dan toch gelijk hebben dat brussels een hellhole is??? Ben je ook niet de ongebreidelde import van *gelukzoekende moslims*vergeten??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.