Eau de colon – 't Scheldt

Eau de colon

Columnist Mo Vanelders volgt met enige verbazing de conversatie tussen Kris Peeters en zijn vrouw…

In de Antwerpse De Goede Hoopstraat zit Kris Peeters zijn behaalde stemmen te hertellen, want ieder heeft zo zijn verwerkingsmethode. Zuchtend vergrijpt hij zich aan een koffiekoek.

“Je kijkt zo stuurs”, hijgt de echtgenote van de christendemocratische topman.

“Watte, gaan we terug naar Puurs ?”, vraagt haar belaagde geliefde terwijl hij de belegen charcuterie van eergisteren terzijde schuift, vertrekkensklaar als hij is.

“Neen, ‘stuurs‘, zei ik, niet ‘Puurs‘. Wat scheelt er nu weer ?”, klinkt het vanachter het keukeneiland.

“Wel, People magazine heeft net Idris Elba verkozen tot Sexiest Man Alive. Ik wist niet dat ze het zo internationaal gingen zoeken”, moppert Kris, “en het is dan nog geen echte blanke. Ziet ge die al James Bond spelen ? Hier in Antwerpen krioelt het van dat soort. Zoiets maak je niet mee in Puurs. Bovendien stond mijn lijst ook al vol met raar volk. Neem nu die Nahima Lanjri, is me dat een zenuwachtig vrouwke. Niet alleen heeft ze dikke enkels, maar ook een dikke nek. Die wil al meer dan 20 jaar schepen worden. Ik peins dat De Wever daar ook het zijne van denkt. Het mens moet zelfs haar boodschappenlijstje laten neerpennen door die smalle vent van haar, Guy Fransen van Het Nieuwsblad. En dan die transgender van een Caroline Bastiaens, pff.. Dat was de knecht van die gemarineerde Van Peel. Zij sleepte de hompen vlees voor zijn barbecue aan en ging voor hem naar begrafenissen van dooie tjeven.”.

“Wie ? Toch niet die cultuurschepen met de rosse groes ?”, informeert zijn echtgenote met pseudo-interesse alsof ze in Antwerpen iemand blijvend zou willen leren kennen. “Trouwens, wat ruikt hier zo, Kris ? Hebt ge Uw ongemak weer ? Ik hou mijn hart al vast voor al dat eten in het Europees Parlement als die nieuwe job doorgaat”.

“Maar neen, niet scatologisch doen, hé”, respondeert hij licht gruizig.

“Geen moeilijke woorden, Kris !“, luidt het strenge oordeel.

“Waarom ? Hangt Jambers hier nog rond misschien ?”, panikeert Peeters.

Maar Jambers is weg, de geloofwaardigheid is weg en de tijd dat zijn mama naar hem verwees als ‘mijn zoon, de minister-president’ is weg. ‘Never seen anyone so gone’, zoals Van Morrison ooit zong.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *