De Zaak Salvini: Wat er écht is gebeurd!  – 't Scheldt

De Zaak Salvini: Wat er écht is gebeurd! 

Matteo Salvini, de leider van de Italiaanse Lega, zag zijn parlementaire onschendbaarheid opgeheven om hem te kunnen vervolgen voor “machtsmisbruik en vrijheidsberoving”. En dit omdat hij het schip, de Gregoretti, met 131 als asielzoekers vermomde “golddiggers” aan boord, verhinderde aan te meren in een Italiaanse haven. Althans dat is de bedoeling, of het tot vervolging komt, is nog maar de vraag!

Linkse Wraak

Er is een tijd geweest waarin men zich nog kon afvragen welk land nu corrupter was, Italië of België? Wie was kip, wie ei? Deze vraag blijkt achterhaald: in tijden van globalisatie hebben naties zo goed als afgedaan: alles presenteert zich nu internationaal, of toch zeker Europees! Ook links! Waar ook in Europa er carrières kunnen gebroken worden, gezinnen uit elkaar geslagen, kinderen geïndoctrineerd, kruisen verbrand en halve manen opgehangen, daar is links nooit ver weg. Het socialisme vervelde van nationaal tot internationaal op grond van een zelfverklaard moralisme waarvan echter geen socialisme zelf ooit blijk heeft gegeven. De modus operandi heten tegenwoordig “onechte ersatz-verontwaardiging” en worden door de nieuwe Janitsaren van links – verongelijkte sneeuwvlokjes en zeldzame excuus-allochtonen – voortreffelijk beleden. Slachtoffers legio! Thomas Kemmerich in Duitsland, Heinz-Christian Strache in Oostenrijk, François Fillon in Frankrijk en, zeer recent nog in de Franse hoofdstad, Benjamin Griveaux. Alles wat niet nadrukkelijk geurt naar fanatiek cultuurmarxisme moet eraan!

Wat voorafging

Zo ook Matteo Salvini, de leider van de Italiaanse Lega, die z’n parlementaire onschendbaarheid opgeheven zag om hem te kunnen vervolgen voor “machtsmisbruik en vrijheidsberoving”. En dit omdat hij het schip, de Gregoretti, met 131 als asielzoekers vermomde “golddiggers” aan boord, verhinderde aan te meren in een Italiaanse haven. Althans dat is de bedoeling, of het tot vervolging komt, is nog maar de vraag! Ondertussen blijft de Lega wel stijgen in de peilingen! Gelijkenissen met “onze” Vlaams Blok-saga zijn dan ook louter toevallig (kuch).

Wat ging er nu aan deze vaudeville vooraf? De parlementsverkiezingen van maart 2018 maakte pijnlijk duidelijk dat het kabinet Gentiloni (PD, Partito Democratico, de sociaal democraten) zijn beste tijd achter zich had liggen. In het Noorden werd massaal voor de Lega van Salvini gestemd; in het Zuiden voor de M5S (MoVimento 5 stelle, M5S), de vijfsterrrenbeweging van Luigi Di Maio, opvolger van dorpsgek Beppe Grillo. Geen partij behaalde een meerderheid. Giuseppe Conte, (advocaat, zonder partij en zonder politieke ervaring) werd daarop gevraagd een regering op de been te brengen met in het achterhoofd een technocratenkabinet alla Mario Monti (2011-2013). Dat deed hij, evenwel niet zonder slag of stoot!

Conte had Paolo Savona (professor Economie met internationale uitstraling, veelschrijver en euroscepticus!) voorgedragen als minister van financiën, maar dat stuitte op een veto van president Sergio Mattarella, oud DC (Democrazia Cristiana, Christendemocraten), nadien via een piepklein links-christendemocratisch partijtje (PPI, Partito Popolare Italiano) deel van de bonte, al even linkse l’Ulivo (Olijfboomcoalitie) van Romano Prodi. Dit voorval is belangrijk voor wat volgt!

Dolce Italia!

Na de handdoek reeds op 21 mei 2018 in de ring gegooid te hebben, kon Conte I dan toch op 1 juni van start gaan, weliswaar met Savona als minister van Europese Zaken (sic!) en Salvini als minister van Binnenlandse Zaken. Een compromis dat Mattarella wel over de streep trok … Lang duurde het niet of Salvini overschaduwde alle andere ministers in daadkracht. Hij werd zowaar een gevaar voor Italië dat, net als België trouwens, nooit één natie is geweest. Altijd was er de dichotomie tussen Noord en Zuid, die van bovenuit moest verkleefd worden.

In het zuiden zwaaide de maffia de scepter; in het noorden werd de statelijke lethargie bedwongen door smeergeld (tangente). De maffia kreeg in 1992 klappen door de drieste moorden op de rechters Falcone en Borsellino, gevolgd door de arrestatie van Salvatore (Totó) Riina. De smeergeldaffaire (Tagentopoli) uit datzelfde jaar (die heerste van Milaan tot Rome) en het daaropvolgende gerechtelijk onderzoek Mani Pulite (schone handen) van openbaar aanklager Antonio Di Pietro, effenden uiteindelijk het pad voor Silvio Berlusconi. Sindsdien zoekt Italië naar een tweede adem. Talrijke samenwerkingsverbanden van “versplinterde splinterpartijen”, allemaal oude wijn in nieuwe zakken, konden de kloof tussen het volk en zijn leiders niet dichten. En wanneer ook de M5S, het frisgroene project van Grillo, alles wat zij politiek aanraakten als een Italiaanse Midas transformeerden tot puin, wist Salvini, met zijn gemoderniseerde, niet langer separatistische Lega, in het vacuüm te springen. En hoe!

Italië is, zoals bekend, voor geen kleintje vervaard, maar een politicus die doet wat hij heeft beloofd? Zelfs dát hadden ze in “lo stivale” (de laars) nog nooit eerder meegemaakt. Daar moest iets aan gedaan worden! Zeker door links, dat na elke zegevierende “blijde intrede” van Salvini dieper in het moeras wegzakte. Dat het volk achter de Lega stond, mocht niet baten: met de volkswil heeft links het altijd al wat moeilijk gehad!

Foutje van Salvini

En dan maakt Salvini een foutje…  Zijn partij blijft stijgen in de peilingen, de M5S daarentegen zakt helemaal weg uit het politieke zenith. In augustus 2019 zegt de Lega-voorman zijn vertrouwen in de regering Conte I op om nieuwe verkiezingen uit te lokken. Conte neemt de vlucht vooruit en biedt zelf het ontslag van zijn regering aan. President Mattarella aanvaardt het ontslag, maar schrijft geen nieuwe stembusslag uit: in plaats daarvan wordt Conte terug het veld ingestuurd. Op 5 september 2019 wordt de regering Conte II geïnstalleerd, evenwel zonder Lega, maar met de moeizaam recht krabbelende PD, die door regeringsdeelname ver boven haar gewicht bokst. Een coalitie van verliezers, waar hebben we het nog gehoord? Maar nogmaals: met de volkswil heeft links het altijd al wat moeilijk gehad!

Het enige wat Salvini fout deed? Blijven geloven in democratische eerlijkheid. Wat Mattarella deed? Zijn presidentiële macht wel heel erg ver oprekken voor een linkse revanche. Maar nog is het verhaal niet verteld.

Gregoretti … en de rest

Salvini en zijn Lega mogen dan al uit de regering gewipt zijn, aan populariteit hoeft hij niks in te boeten, wel integendeel! Tijd dus voor een potje onvervalste broodroof: een loopbaanvernietigend proces. Wie rechts blijft horen, moet links maar voelen, zingen de progressieve moralisten in koor! Spin in dit web zou wel eens zeer goed en alweer president Sergio Mattarella kunnen zijn. Hij is het eerste Siciliaanse staatshoofd ooit in Italië. Geboren in Palermo en na de moord op zijn broer, Piersanti, in 1983 in de politiek gerold. Na wat linksdraaiende politieke omzwervingen (hij was tot tweemaal toe minister, eerst van Onderwijs, nadien van Defensie) werd hij in 2011 benoemd tot rechter van het Grondwettelijk Hof, vooraleer hij zich in 2015 in het presidentiële pluche kon laten ploffen. Bovendien is Matterella als president van ambtswege voorzitter van de Consiglio superiore della magistratura (de Hoge Raad voor de Magistratuur) die bevoegd is voor de benoeming van magistraten, tot in de Corte Suprema di Cassazione (het Italiaanse Hof van Cassatie) aan toe, waar de meeste zaken na 4,5 (noorden) tot 6 jaar (zuiden) stranden. Het zou niet de eerste keer zijn dat gerichte benoemingen leiden naar gewenste uitspraken …

Daarbij komt dat een rechtbank op Sicilië – het thuisland van Mattarella – de opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van Salvini aan de senaat heeft gevraagd, en dit tégen de vordering van de openbare aanklager in, die adviseerde de zaak te laten vallen. Dat een rechtbank een aanklager niet volgt, is perfect legaal, gebruikelijk is het evenwel niet. Diezelfde rechtbank zal na de opheffing opnieuw over het lot van Salvini moeten beslissen. De kans dat dezelfde openbare aanklager dezelfde buitenvervolgingstelling pleit en er op dat moment wel mee wegkomt, is niet onbestaande. Zo niet zal het beroep toch sowieso in Rome gepleit worden, waar men nog 6 jaar de tijd heeft om het Hof van Cassatie “in gereedheid te brengen” voor de doortocht van de noordelijke Lega-voorman …

Reken daarbij nog de financiële onderzoeken (de partij zou 49 miljoen staatssubsidie moeten terugbetalen) die momenteel naar de Lega gaande zijn, het onderzoek naar het “Russia-gate” van de partij, een gelijkaardige “Gregoretti”-zaak tegen Salvini waarover de senaat nog moet beslissen op 27 februari en het lasterproces tegen hem van de Duitse kapitein van ook al zo‘n migranten-navette en je weet dat noch Salvini, noch zijn partij al thuis zijn. Alleen al voor de Gregoretti-zaak (naam van het kustwachtschip dat niet direct mocht aanleggen in Italië) hangt Salvini 15 jaar gevangenis boven het hoofd.

De redding?

Niet alles echter is kommer en kwel. Slechts een gerechtelijke eindbeslissing kan Salvini achter de tralies krijgen en tot 8 jaar uit het parlement weren. En net nu komt er goed nieuws uit een wel zeer onverwachte hoek … het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Die activistische kliek? Jawel! Spanje werd door het Hof vrijgesproken in een zaak van twee Afrikanen omdat zij geen gebruik hadden gemaakt “van de legale, officiële procedures om toegang tot Spanje te krijgen. Daarom is hun situatie een gevolg van hun eigen gedrag”.

Dit geldt dan evenzeer voor asielzoekers die gebruik maken van niet echt officiële mensensmokkelaars om Italië te bereiken. Of deze zwaluw de lente zal maken, valt nog af te wachten, maar bij een eventuele veroordeling van Salvini door het Italiaanse Hof van Cassatie ligt nu de weg naar het Hof in Straatsburg wel helemaal open! Mensenrechtenactivisten mogen dan op hun achterste poten staan, toch bestaat de kans dat Salvini al zes keer premier is geweest vooraleer in Straatsburg finaal een eindbeslissing valt.

De linkse strijd gaat voort!

Heel deze affaire laat onomstotelijk zien hoe onbeschaamd en impertinent de linkse strijd wel niet is geworden. Geen gebenedijd goed woord over de maffia; per slot van rekening is de maffia niet meer dan een bende brutale moordenaars en gepatenteerde psychopaten die hun pecuniair opportunisme verhullen achter een niet eens meer waterdichte code van “omerta” en “vendetta”. Maar die moorddadige maffia dateert pas uit de jaren ’70 en ’80 toen, onder de capo dei capi Totó Riina, de drieste liquidaties een hoge vlucht namen.

Historisch was de maffia in het leenroerig Sicilië een tussenpersoon tussen de boer op z’n veld en de feodale adel in de koffiehuizen van Palermo. Reden ook waarom zij zolang op de steun van de bevolking konden blijven rekenen. Het is pas na de oorlog ‘40-‘45 dat de Cosa Nostra, door Mussolini ei zo na gesloopt, met de steun van de Amerikaanse CIA terug stilaan kon beginnen floreren.

En ook de “steekpennige” bedrijfswereld verdraagt geen sympathie. Toch blijft er een verschil met de linkse strijd: maffia en bedrijfswereld wilden een “particratisch” systeem, weliswaar in hun eigen voordeel, enkel een handje helpen. In ons land kan over gelijkaardige schandalen verteld worden. Wat moreel superieur links nu doet is een “democratisch” systeem zelf inzetten om hun politieke tegenstanders te vernietigen. Dat is een stap verder! Zeker voor moreel superieuren! En ook hier krijgt elke Belg of Vlaming toch zijn persoonlijke aha-erlebnis!

Van de doden niets dan goed

Salvini’s parlementaire onschendbaarheid is nog niet opgeheven of er bereiken ons berichten dat de daders van de bomaanslag in Bologna – in 1980 a.u.b.! – eindelijk gekend zijn. En wie mag in ons land het nieuws breken? De ultra-linkse Marc Reynebeau, halve journalist, halve tv-intellectueel, hele geschiedherschrijver en niet bepaald bekend als Italië-deskundige. Na 40 jaar doorgedreven speurwerk weet men plots dat het een attentaat van rechts is geweest.

De waarschuwing van links is duidelijk: een ruk naar rechts eindigt steeds in bloedvergieten, pas dus op met Salvini! Er moet nochtans heel wat links geweld uit de geschiedenis weggegomd worden om die stelling enige geloofwaardigheid te geven. Wat geschiedde is dit: op 2 augustus 1980, 10.25 uur, ontploft een bom in het Centraal Station van Bologna. Resultaat: 85 doden. Na een chaotisch onderzoek worden in 1995 een paar neofascistische kruimels veroordeeld maar de opdrachtgevers worden nooit gevonden. En ook de veroordeelden blijven ontkennen, zo ook de op 9 januari van dit jaar nog veroordeelde Gilberto Cavalinni, die al een levenslange straf uitzat. Maar dan kwam het verlossende nieuws: eindelijk zijn de opdrachtgevers gevonden. Het betreft Umberto Ortolani, een Zuid-Amerikaanse bankier, uiteraard met banden in het Vaticaan; Federico Umberto D’Amato, spion bij de OSS (voorloper van de CIA), later restaurantcriticus bij l’ Espresso; en Mario Tedeschi, anti-communist, gewezen senator van de M.S.I. (neofascisten).

Reynebeau mag zijn artikel komen voorlezen op radio 1. “’t Is rechts, ’t is rechts”, kirt hij zelfvoldaan. Je ziet – zelfs op de radio! – naarmate het hoogtepunt nadert zijn ogen nog een paar graden verder wegdraaien. Alles vertrekt vanuit de geheimzinnige P2 (Propaganda Due) – de vrijmetselaarsloge die, volgens Marc, geen vrijmetselaarsloge is – en komt aan bij de neofascisten. “85 doden, dat is meer dan het dubbel van de aanslagen in Zaventem”, relativeert hij nog maar eens de islamterreur. Een lichte vochtigheid besmeurt nu zijn broek: in zijn orgastische verzadigdheid vergeet hij glad de 129 doden van de aanslagen in Parijs (2015) te vermelden en het feit dat hij één bomaanslag van 40 jaar geleden moet bezigen om de toets met de dagelijkse islamterreur van vandaag te kunnen doorstaan. Context heeft de man klaarblijkelijk niet nodig om zijn punt te maken!

“We hebben ze! Het is rechts!”, herhaalt hij tot in den treure… Pikant detail: Tedeschi overleed in 1993, D’Amato in 1996 en Ortolani in 2002. Misschien wel een ideetje voor het bendedossier in ons land: zoek een paar overleden criminelen van rechts en geef ze, jaren na datum, de schuld. Doden hebben doorgaans de neiging zich niet meer te verdedigen. En de strafvordering vervalt bij de dood. Dosier gesloten, case closed, hier kraait geen kritische “journalist” meer naar!

***

‘tScheldt steekt zijn handen uit de mouwen om U te voorzien van humor, spot en feiten die niet altijd meer hun plaats vinden in de klassieke media, ook wel Regimepers genoemd. Gun U zelf een cadeau en neem een abonnement op ‘tScheldt zodat wij voor U kunnen blijven werken. Kies een abonnement:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *