De onderbuik-Vlaming...mentaal niet te rehabiliteren, toch? - 't Scheldt

De onderbuik-Vlaming…mentaal niet te rehabiliteren, toch?

Noem een plant nooit zomaar een plant, maar respecteer ze als een ‘botanische metgezel’, aldus Woody Allen. Inderdaad, net zoals in de Middeleeuwse filosofische strijd tussen nominalisten en realisten beleven we vandaag een botsing over benamingen en de echtheid die erachter schuilt…

Noem een plant nooit zomaar een plant, maar respecteer ze als een ‘botanische metgezel’, aldus Woody Allen. Inderdaad, net zoals in de Middeleeuwse filosofische strijd tussen nominalisten en realisten beleven we vandaag een botsing over benamingen en de echtheid die erachter schuilt. Wie durft te veronderstellen dat er binnen het juridische apparaat mensen actief zijn met menselijke en daardoor beïnvloedbare emoties, die wordt weggehoond als een ondergraver van de rechtsstaat. Democratische blasfemie! Dictatuur loert om de hoek! Bescherm onze grondwettelijke rechten! Zijn rechters dan als nimmer falende seksrobots? Zijn politicologen bijna zo goed als een helderziende op de Sinksenfoor? Zijn academici geurloze mening-automaten? “Ik weet wel wat U wil zeggen” wordt gevolgd door “U legt me woorden in de mond en manipuleert de boel”. “Ik ga het niet zeggen, maar U weet wel wat ik bedoel” veroorzaakt meteen “Aha, U heeft een foute mening die U niet durft te uiten, zo ranzig, zo ontmenselijkend, zo gevaarlijk voor de consensussamenleving zonder extremen”.

We zijn allemaal toe aan een mentale heropvoeding net zoals in de glorieuze dagen van de Chinese Mao, de Cambodjaanse Pol Pot, de Russische Stalin, de Italiaanse Mussolini en de Vlaamse Geysels. Nonkel Jos heeft de lokale democratie serieus gesjareld met zijn cordonneke. Immer een vurig fan van de communistische radencultuur glibberde Jos Geysels via het ACW- het middenveld met de 2 linkerhanden-en de ecologische klimop richting de positie ‘onafhankelijk intellectueel’. Dergelijk sujet klust licht bezoldigd wat bij in de veilige habitat van boeken en armoedegeknuffel. Mede dankzij deze olijke Minister van Staat krijgen we de kans ons te rehabiliteren tot ‘fatsoenlijke’ kiezers. Dank U, Jos.

Mocht er morgen een hertelling van de stemmen nodig zijn in pakweg een dorp als Gleuvegem, dan zouden niet enkel de politieke toppers neerstrijken met hun rafelig betoog maar ook circusartiesten zoals de verknipte kapper Francesco Vanderjeugd. Deze volksheld uit de wereld van de ‘Vlaamse’ baancafés doorbreekt de geplogenheden van het politieke doen-alsof door kinderlijke onhandigheid te vertolken als frissere politiek. VLD-fossiel Herman De Croo, die nog steeds moeite heeft om een ontvankelijk uitvaartcentrum te vinden, had Francesco wellicht toegesist dat hij in De Afspraak op Canvas het Vlaams Belang moest bekladden met ‘Die zijn voor de vrouw aan de haard’-onzin. Staat wel niet in hun partijboekske maar De Croo zit nog maar halverwege met zijn lectuur van het 70 punten-programma. Het gewauwel over ‘de waarden waar wij voor staan’ bij de ouderwetse partijen wasemt intussen een behoorlijke spruitjeslucht uit en het fatsoenlijkheidskeurslijf perst steeds ongenadiger alle sappigheid uit het debat. Een Vanderjeugd is niet meer van de jeugd. Echt niet.

Over de kneveling van humor hebben we het al vaker gehad. In De Morgen stond recent een pittige lezersbrief waarin ‘het beperkend lijstje’ van met wie je nog kan lachen werd aangeklaagd. Komen na de cartoon uit de New York Times ook de vrolijke karikaturen in Asterix onder vuur, vraagt de lezer. Al in de prilste jeugd ontstaan naïeve grapjes zoals dat van het kind dat aan het stoplicht aan zijn mama vraagt over de zwarte man die naast hen staat: “Is die meneer van chocola?”. Heeft dit ‘rechtse’ mormel nog enige toekomst in een gestandaardiseerde rassenvrije maatschappij? Wijlen Frans Verleyen waarschuwde in zijn editoriaal als hoofdredacteur van Knack de Vlaamse lezer voor iets dat uit Amerika kwam aanwaaien: ‘politieke correctheid’. Dat was in de jaren tachtig. Als tachtig prachtig was zoals in de muziekslogan, dan lag dat misschien aan de onbevangen vrijheid te lachen met wie of wat je wilde. De kakbroek-zelfcensuur behoort tot het doen-alsof uit angst er niet bij te horen. Op de speelplaats van het moderne leven zijn de geboden en verboden binnen het cordon van de lach ronduit verstikkend. Dus graag een dikke middenvinger naar al wie ons mentaal wil rehabiliteren. ‘They tried to make me go to Rehab but I said no no no’. U weet wat wij bedoelen.

Jef Van As

***

Politiek Correcte Cartoon

***

Politiek Incorrecte Cartoon

***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.