De Metamorfose van Vrouwe Justitia - 't Scheldt

De Metamorfose van Vrouwe Justitia

Wie af en toe toch eens langs een gerechtshof wandelt, moet het al gezien hebben: de eertijds trotse Vrouwe Justitia heeft een totale make-over gekregen. Het resultaat is zo beangstigend totaal dat van de oude Vrouwe geen spat meer te herkennen is. Het lijkt wel of ze via een witness protection program een volledig nieuwe identiteit heeft gekregen die haar compleet onherkenbaar moet maken voor diegenen die haar voorheen nog in betere tijden gekend hebben. Wat geschiedde toch?

Wie af en toe toch eens langs een gerechtshof wandelt, moet het al gezien hebben: de eertijds trotse Vrouwe Justitia heeft een totale make-over gekregen. Het resultaat is zo beangstigend totaal dat van de oude Vrouwe geen spat meer te herkennen is. Het lijkt wel of ze via een witness protection program een volledig nieuwe identiteit heeft gekregen die haar compleet onherkenbaar moet maken voor diegenen die haar voorheen nog in betere tijden gekend hebben. Wat geschiedde toch?

Het moet in ’68 geweest zijn; in mei geloof ik. De klimatologische omstandigheden hadden Justitia’s blinddoek doorschijnend gemaakt. Stekende vrieskou en blakende zon hadden de vod voor haar ogen diafaan gerafeld. Voor het eerst in eeuwen stond ze oog in oog met haarzelf. De aanblik was verwoestend voor haar eigenwaarde. Haar stevige borsten van ooit leken wel jutten aardappelzakjes waaruit mettertijd de kruimige, beetgare bintjes tot pommes allumettes werden versneden. Haar buikje had de zwaartekracht ook al niet weten te weerstaan en een blik op haar achterwerk gaf de betekenis van het woord “frons” een heel andere dimensie!

Een ietwat trotse dame denkt dan snel aan verbouwingen, ook al rijmt het resultaat ervan nooit echt op het aanvankelijk streefdoel. De renovatie werd echter danig belemmerd door de weegschaal in haar linkerhand. Dat attribuut sneuvelde als eerste en werd nog diezelfde dag vervangen door een passer en winkelhaak: bouwgereedschap van eerste orde! Het slagzwaard behield ze, al had het jaren tillen van zwaar ijzer haar spierkracht niet gespaard: slechts aan één kant kon ze het ding nog slijpen: de kant waarmee ze vooral haar grootste fans, de inheemse goedbloeden, een kopje kleiner maakt want zonnebankbruin, zo leerde ze tijdens de verbouwingswerken, staat voornamer dan blank. En als, na een gruwelijke werkdag het slagzwaard toch wat massief in haar handjes lag, was er nog steeds het alternatief van de hamer en de sikkel dat soelaas bracht.

De renovatie schoot op. Passer en winkelhaak deden wat ze veronderstelt werden te doen en met het zwaard of de hamer en sikkel redde ze wat er van haar eigendunk nog te redden viel. Toch bemerkte ze dat een oud lijf, hoe gladgestreken ook, nooit nog een strakke, aanvallige huid zou kunnen tonen. Elke opgehaalde buidel werd daarom deskundig omhuld door een wollen toga, zwart van kleur en mat van textuur. Justitia nu was zelf heel gelukkig, terwijl de anderen toch moeite hadden in haar de jeugdige deerne van weleer te herkennen. Haar geluk echter kon niet op. Gespeeld pril wierp ze haar blinddoek af en verving dit laatste attribuut door een alziend oog.

De hernieuwde jeugdigheid maakte van haar echter een oude heks, een kreng van een wijf, dat geen kans onverlet liet met het zwaard uit te halen naar de zwakkeren in haar fief. De sterkeren liet ze onverlet, want terug jeugdig van uiterlijk wist zij als geen ander dat onder die gekunstelde opschik de weerloosheid van een verlopen harpij schuil ging. Toen Alain De Coessemaeker uit Assebroek voor haar zetel verscheen, sloeg ze andermaal heel hard met de scherpe kant van haar halfzwaard toe. Alain was immers een brave, blanke ziel die, na een jarenlange burenruzie, iets te laat zijn bomen had verplant en daarom 800.000 € dwangsom diende te betalen. “Afbetalen in het kader van een schuldbemiddeling?”, vroeg ze zich hardop af, “Geen sprake van! Uw huis verkopen, dat kunt gij doen!”

Met één harde uithaal van haar slechts aan één kant geslepen zwaard maakte ze de arme man én dakloos, én voor het leven behoeftig. Uit alle mildere mogelijkheden om tot een uitspraak te komen – de bomen waren nu toch weg! – koos het secreet op jaren de brutaalste kwelling denkbaar. Alain was er het hart van in: in één slag was hij bij leven burgerlijk dood. Maar niet alleen hij was geschokt. Eenieder die nog kon lezen en schrijven was met verstomming geslagen. Iedereen keek omhoog naar de bekakte feeks die daar geïsoleerd en wereldvreemd op het gerechtshof misplaatst stond te stralen, zeeg neer op de knieën en bad onafgebroken voor pommes allumettes, uitgezakte buiken en gefronste konten.

 

1 reactie op “De Metamorfose van Vrouwe Justitia

  1. Het alziend oog van de “illuminatie” de verlichte despoten ontgaat niets ,eens benieuwd hoeveel steun de arme man zal krijgen van de klimaat apostelen , hij wou immers de bomen redden ! ik vrees dat het klimaat profitariaat andere besognes heeft ! zoals schooien voor het eigen gewin in samenspraak met de totaal corrupte dienaren der wet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.