Dalilla Hermans' genadeloze strijd tegen het narcisme - 't Scheldt

Dalilla Hermans’ genadeloze strijd tegen het narcisme

De Standaard – met onder haar 126 journalisten geen enkele ‘allochtoon’, en dus zéér efficiënt om achterstelling van allochtonen in onze samenstelling op een geloofwaardige manier aan te kaarten – heeft dit jaar Dalilla Hermans de eer gegund om een “kerstessay” te schrijven. Dan komt er toch wat kleur in de krant, zullen ze gedacht hebben, …

De Standaard – met onder haar 126 journalisten geen enkele ‘allochtoon’, en dus zéér efficiënt om achterstelling van allochtonen in onze samenstelling op een geloofwaardige manier aan te kaarten – heeft dit jaar Dalilla Hermans de eer gegund om een “kerstessay” te schrijven. Dan komt er toch wat kleur in de krant, zullen ze gedacht hebben, …

De excuusallochtoon van dienst was dus Dalilla. Uiteraard ging dit essay over haar broodwinning: racisme. Oersaai geleuter over stoute “witte” mensen. Die albino’s toch, wat een zootje rotzakken! Spijtig dat Dalilla het nooit heeft over de zwaarste racistische tragedie sinds WOII, waar ze toch in geïnteresseerd zou moeten zijn. Die vond namelijk plaats in haar thuisland: de volkerenmoord tussen Tutsi’s en Hutu’s, met 800.000 afgemaakte Afrikanen als gevolg (Hutu’s, Tutsi’s, Wapiti’s, …).

Dalilla is ons inziens uitstekend geplaatst om dit racistisch gedreven drama toe te lichten: als peuter werd ze immers door een niet-racistische warme, gevoelige zwarte mama achteloos afgestaan aan een allicht racistische ijskoude Kempische vader en moeder. Een paar jaar later brak dan de genocide uit. Jammer dat ze dit met al haar babbeltalenten niet heeft willen tegenhouden. Wat stelt ze overigens over haar zwarte papa? “Hij was soldaat in het leger van Kagame en heeft Rwanda na de genocide mee bevrijd. Ik ben zijn graf gaan zoeken, maar heb het nooit gevonden. Dat blijft een gat“(sic. een graf is doorgaans een gat. Ge moet het wel toesmijten, natuurlijk). Bon, als je een soldaat van Kagame beschouwt als een “bevrijder” dan ben je wel echt “van deze wereld”. En hoe is pappie dan gestorven? Gestruikeld op zijn machete toen hij armpjes van stoute Tutsi’s afhakte? Dalilla Hermans dus, over racisme.

Aantal keren dat ze het woord “ik” gebezigd heeft in haar epistel? 119 keer! Een persoonlijk record! Uit slecht ingelichte bron vernamen wij dat ze het volgend decennium gaat hebben over narcisme, en niet racisme. Dat wordt smullen!

***

Iemand als Dalilla Hermans, die Vlaanderen racistisch vindt, maar hier toch wil blijven wonen, voortdurend kritisch in het oog houden, kost een mens veel energie en krampen. Steun ‘tScheldt zodat we onze redacteurs en redactrices tijdig kunnen voorzien van Imodium. Kies je abonnement:

1 reactie op “Dalilla Hermans’ genadeloze strijd tegen het narcisme

  1. Dit soort zweefmutsen beogen maar één ding ,een piëdestal om hun zelf verzonnen verhaaltjes te mogen orateren aan een bende breindode marginalen die een “kwaliteitsblad” uitgeven ter glorie van vooral zichzelf .negeren dus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wachtwoord vergeten?
Wachtwoord kwijt? Voer je gebruikersnaam of e-mailadres in. Je ontvangt dan een link om een nieuw wachtwoord aan te maken via de e-mail.
We delen geen persoonlijke gegevens met derden.