Armoede verdient het niet schaamteloos te worden gerecupereerd – 't Scheldt

Armoede verdient het niet schaamteloos te worden gerecupereerd

Het getuigenis van de jonge Dylan (13) die aan ‘Karrewiet’ vertelt hoe de corona-ellende de meest kwetsbaren nog veel kwetsbaarder maakt, hakt er diep in. ‘Eten bijna op, ik wens een beetje meer geld zodat we kunnen kopen’. Een naakte, confronterende waarheid die toch enige nuance behoeft…

Het getuigenis van de jonge Dylan (13) die aan ‘Karrewiet’ vertelt hoe de corona-ellende de meest kwetsbaren nog veel kwetsbaarder maakt, hakt er diep in. ‘Eten bijna op, ik wens een beetje meer geld zodat we kunnen kopen’. Een naakte, confronterende waarheid die toch enige nuance behoeft.

**

Uit de VRT-bijdrage kon niet met zekerheid worden opgemaakt hoe de thuissituatie van Dylan precies in mekaar zit. Een vader die een tijdje werkloos was geweest. Kan iedereen overkomen. Dat het na het moedige getuigenis van die jongen meteen goedbedoelde meningen, medeleven en politieke standpunten zou gaan regenen, kon met het routineuze gemak van Frank Deboosere worden voorspeld. Dat Peter Mertens (PVDA) en Meyrem Almaci (Groen) een duit in de zak zouden doen ook. Toch ontbrak een belangrijke hoeksteen in het debat: de blijvende waarde van het gezin dan wel een andere stabiele en duurzame samenlevingsvorm.

Uit elkaar

In het hoogst noodzakelijke en zo breed mogelijk te voeren armoededebat blijft één en wellicht het meest belangrijke aspect van de complexe armoedeproblematiek altijd onderbelicht: onbesuisd moeder en vader worden om vervolgens achteloos uit elkaar te gaan. Waarom? Is het conservatief en ouderwets om het toch even te hebben over de onschatbare waarde van het gezin, dat warme nest, die geborgenheid en stabiliteit, zelfs al ga je daar als kind of puber rebels tegen tekeer?

Eén van de belangrijkste oorzaken, zo niet de belangrijkste oorzaak van de toenemende armoede in het rijke Vlaanderen is de manifeste toename van het aantal echtscheidingen en kapotte relaties. Met achterlating van één of meerdere, niet zelden piepjonge kinderen. In de Vlaamse kwaliteitskrant De Standaard (22052020) getuigt een handvol jongeren over de corona-ellende die hun breekbare toestand nog kwetsbaarder heeft gemaakt. Marjolein, schuilnaam voor een 15-jarige meid: ‘Toen mijn ouders nog samen waren, kwamen we goed rond. Sinds mijn mama er alleen voor staat, is het moeilijker om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat is er sinds corona zeker niet op verbeterd.’ Yassin Hens (14) sukkelt met zijn geestelijke gezondheid: ‘Mijn ouders heb ik nooit echt gekend. (…) Bovendien sukkel ik al langer met een depressie. Ik kan me moeilijk opladen voor mijn schoolwerk, maar ook daarbuiten heb ik in niks zin.’

Problematische thuis

Het aantal dossiers rond problematische thuissituaties is de laatste drie schooljaren verdrievoudigd, meldt CLB, centrale voor leerlingen begeleiding (VRT Nieuws 24052020). Van lang voor de corona-ellende. Al vergemakkelijkt de corona-misère de materiële en emotionele onrust in de schoot van veel rommelige samenlevingsverbanden niet. Kleuterjuffen, onderwijzers en leraren – in welke schoolomgeving ook – weten al jaren dat de wankele bodem onder de voeten van veel kinderen, tieners en jongvolwassenen loodzwaar weegt op welbevinden en schoolprestaties. Het uit elkaar gaan van veel moeders en vaders eist een nauwelijks te becijferen zware tol. Emotioneel, intellectueel en materieel. Het toch al lastige hindernissenparcours richting volwassenwording wordt alleen maar zwaarder wanneer nog meer verwarrende ballast in een klein rugzakje moet worden geperst. Richtingloosheid, drugs, onvrede, uitstelgedrag, gebrek aan weerbaarheid, het ontbreken van enige droom of ambitie: dit lastige debat behelst veel meer dan aan inkomen of vervangingsinkomen gerelateerde cijfers. Dat de toename van de armoede misschien ook wel eens iets te maken zou kunnen hebben met de ondoordachte, door het gastland niet geregisseerde immigratie- en onbestaande integratiepolitiek, moet in weerwil van het nog altijd heersend taboe misschien ook even worden vermeld. Eender welk armoedeverhaal is schrijnend en hakt er bij de lezer en kijker diep in. Maar het plaatje is complexer, veel complexer.

Links populisme

Dat uitgerekend de onvermijdelijke roeptoeter Meyrem Almaci, voorzitter van Groen en haar voorganger Jos Geysels meenden het trieste verhaal van Dylan aan de tweede verblijvers tussen De Panne en Knokke te moeten koppelen, getuigt niet bepaald van intellectuele eerlijkheid. Maar zegt alles over het platte populisme dat zich ook van links heeft meester gemaakt. En in niets moet onderdoen voor het platte populisme van de rechtse overkant. De armen die het zonder ruim bemeten wedde, royale vergoedingen en Parlementair Pensioen moeten stellen – dat is die P op de Wetstraat-autonummerplaat – hebben aan dat mediageile opbod niets. Niets. Een kleine, misschien waardevolle tip uit De Standaard van 25052020: ‘Gehuwden laten dubbel zoveel na als gescheiden Vlamingen’.

Uw kinderen en kleinkinderen zullen u dankbaar zijn.

***

Voor mensen die menen dat het ‘gezin’ nog een waarde heeft, steun de gelijkgezinden bij ‘tScheldt. Kies een abonnement:

 

1 reactie op “Armoede verdient het niet schaamteloos te worden gerecupereerd

  1. Wat me ook opviel is dat de moeder niet lijkt te worden genoemd als iemand die moet werken.
    Zoiets komt tegenwoordig enkel nog voort in mohammedaanse milieus.
    Is het een mohammedaans gezin?
    Het fenotype van Dylan zelf, lijkt ook in de richting van rassenmenging te wijzen.
    Ook was er sprake van, volgens HLN:

    “Dylan heeft nog twee broers en een zus. Zijn vader was even werkloos, maar heeft nu weer een job. In het gezin zijn zes monden te voeden. En dan zijn er nog de honden en de katten. “Dan blijft er niet veel meer over om samen nog iets te doen of een laptop te kopen””

    Het is weer een geval van mensen die kinderen en huisdieren kopen, maar zoiets moet je wel doen als je er ook de reserves voor hebt… Principe is: Can’t feed em don’t breed ’em.

    “Yassin Hens (14) sukkelt met zijn geestelijke gezondheid:”
    Een arabische voornaam en Vlaamse achternaam?
    Ook dat is typisch aan kinderen van gemengde achtergrond: hoger risico op depressie bij de kinderen zelf, en echtscheidingen bij de ouders.
    De geciteerde “marjolein” met haar alleenstaande moeder, is mischien ook het slachtoffer van een geimporteerde loverboy?
    Ook atheisme verhoogt echtscheidingen.

    Merk ook verder op dat dit een zoveelste zaak is van linkse oplossingen die problemen moeten oplossen die juist door eerder links beleid zijn gecreëerd.
    Zo schrijft HLN:

    ” Ze wijst in ‘Karrewiet’ ook op het probleem van kleine huisvesting waar kwetsbare gezinnen dikwijls mee kampen. “We zien dat heel wat kinderen en jongeren thuis zitten. Ze wonen in heel kleine ruimtes, die ze vaak nog moeten delen met broers en zussen. Dat levert veel stress op.””

    Mensen in kleine ruimtes huisvesten, dat is toch een links idee? Allemaal in kastjes in de stad voor het milieu??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *