Slechts weinige dingen zijn zeker in dit leven – 't Scheldt

Slechts weinige dingen zijn zeker in dit leven

Slechts weinige dingen zijn zeker in dit leven, dat we ooit gaan sterven is er één van. Wat dan wacht weet niemand ; de grote stilte, rijstpap met gouden lepeltjes, 70 uiterst bereidwillige maagden  … Onvermijdelijk is het achterom kijken als de avond valt, overschouwen wat er gezaaid en gemaaid is in ‘s mensenleven. Als je als 22 jarige na het wegbrengen van je eindejaarswerk gretig klaarstaat om het beroepsleven aan te vatten, en dan naast je moeder doodgeschoten wordt door een Moslimterrorist  dan zal daar geen tijd voor geweest zijn. Zij die sierlijk oud worden hebben die kans wel. Zo hield een bejaardenhelpster zich jarenlang onledig met de vraag “waar heb je het meeste spijt van in je leven”. Bij de aangesproken hoogbejaarden bleek dit te zijn dat men te hard gewerkt had, te weinig tijd gehad voor de vrienden, … ‘t is maar dat je het weet, beste lezer. Een beetje genieten, laten we dat niet vergeten. Iets nalaten voor de overlevenden ? Zit er ook dikwijls bij ; trotse (groot)ouders die de nakomelingen financiëel steunen, monkelend een enveloppe toesteken, liefst bij leven. Zonder zich zorgen te maken over de geplante bomen, of men ze zou laten staan of niet.  En dan worden we na een tijd niet meer herinnerd, als diegene die ons bij leven gekend hebben er niet meer zijn worden we vergeelde foto’s, namen op aktes en grafstenen. Enkel grote kunstenaars, geleerden, krijgsheren en politieke leiders laten een dermate zware stempel na dat ze na eeuwen hun naam horen fluisteren of uitspuwen. Toen het grafmonument van Sir Anthony Van Dyck in de St Paul’s Cathedral in London verdween tijdens de grote brand van 1699 werd het vervangen door een ander. “His monument vanished, but his fame will never vanish”. Asjeblieft. Bekijk de elegantie van de handen die hij schilderde, de warmte van de ogen, de blos op het gelaat van de edelen, zijn rijke Britse klanten die hij bediende. Ooit vroeg zo’n lady waarom hij zo lang werkte aan haar handen. Antwoord “because they will pay me“… Als we over sommigen van onze voorouders fier mogen zijn, doe mij maar de Van Dijk’s, Mercators, Breughel’s, … Herdacht worden is kennelijk een fascinatie voor sommigen. Ze doen een schenking (de smoelen van de sponsors van menig drieluik in onze kerken staren ons voor eeuwig aan), organiseren een stichting, hengelen naar een straatnaam of een monumentje,  laten hun naam in een gedenkplaat hameren. Recordhouder op dit gebied is allicht Herman De Croo. In het Brusselse Noordstation heeft zijn zijn naam drie keer laten noteren, bij openingen, verbouwingen en nog eens een opening. Alsof iemand zich binnen 20 jaar een halve seconde gaat stilstaan bij zijn naam. Hilarisch was de deelname van Herman De Croo in “hoeveel ben u waard“, een programma waaring mensen lieten hun financiële bezittingen lieten schatten. Op zeker ogenblik kwam zijn woning ter sprake. Die kreeg een voor Herman vrij lage schatting. De reden ? Zonder verpinken verklaarde de schatter “omdat deze woning in landbouwgebied gebouwd is“. Waardoor De Croo alleen maar wat onnozel kon gapen. IJdelheid, beste vrienden. Zo zat Blatt onlangs in het Gielsbos, instelling waar fanatstische mensen zich over de minstbedeelden van onze samenleving bekommeren. In de wachtruimte een oud exemplar van het tijdschrift van dit centrum bekeken. Bleek dat de directeur in zijn voorwoord berichtte over een schenking die ze gekregen hadden. Niet zomaar een schenking, een erfenis. Niemand minder dan Gouverneur Andries Kinsbergen had aan het Gielsbos gedacht. Nu zult u geachte lezer, meteen een verregaande vorm van waardering opbrengen voor dit sierlijke gebaar. Niet te vlug echter, …. wat had het Centrum geërfd ? Een bronzen borstbeeld. Van Andries Kinsbergen zelf. Deze persoon had dus een borstbeeld van zichzelf laten maken, om het dan aan Het Gielsbos te schenken. Met de bedoeling dat het, … inderdaad, een mooi plaatsje krijgt, hetgeen ook aangekondigd werd door de directeur. Ieder van die fijne mensen die daar dagelijks het beste van zichzelf geeft is een waarachtiger mens dan Andries Kinsbergen. Iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *