Lierke geen plezierke voor… Nederlandse – 't Scheldt

Lierke geen plezierke voor… Nederlandse

Er was eens – niet zo lang geleden – een Lierenaar die voor het werk vaak in Nederland vertoefde. Op zekere dag ontmoette deze W er de Nederlandse Marlies en tussen beiden boterde het zo goed, dat er werd besloten tot een Nederlands-Belgische huwelijkse unie. Waardoor Marlies in Lier werd gedomicilieerd.
En ze leefden nog lang en gelukkig?
Dat zal de toekomst uitwijzen, maar de stad Lier doet alvast haar stinkende best om Marlies vertrouwd te maken met onze manieren. Per brief nodigt het stadhuis deze nieuwkomer uit het verre, exotische buitenland – ahum – uit om… een inburgeringscursus te volgen. Marlies verslikt zich in haar koffie en haar boterham jonge Goudse, rept zich naar de bevoegde dienst en vraagt naar de ondertekenaar van de brief. Die is er niet, want werkt in Mechelen en heeft ook geen zin om die dag de verplaatsing te maken, zo blijkt na een telefoontje van een behulpzame bediende.
Inmiddels krijgt mevrouw de migrante het op haar welgevormde heupen. En slaat haar fantasie op hol. Wat zou een vraag van de inburgeringsambtenaar kunnen zijn?
Een Lierse vlaai. Is dat a) een eindproduct van een schaap? b) een welluidende klets tegen je gezicht? c) een lokale banketbakkerslekkernij?De stadsbediende trekt een gezicht alsof hij te veel pruimen-vlaaikes heeft gegeten. Hij stelt één vraag: ‘Kunt u in verband met uw inburgeringscursus een andere keer terugkomen?’ Mondige Marlies heeft één antwoord: ‘Ik heb veel gereisd, maar dit zijn typisch Italiaanse toestanden’.Welkom Marlies in ons hartstikke mooie Napels aan de Nete!Helena

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *