Heet van de Naald 3/12/2013 – 't Scheldt

Heet van de Naald 3/12/2013

De belastingprocessen van Karel De Gucht

De Europese Unie heeft meermaals het fiscaal probleem van Karel De Gucht afgedaan als een ‘privégeschil’ fiscale tussen de Europese commissaris voor Handel en de Belgische autoriteiten. Was dat maar zo gebleven, zucht de Belgische belastingdienst.‘Voor mij was dit één van 800 gewone dossiers op mijn dienst’, zegt Karel Anthonissen, hoofd van het regionale kantoor van de Bijzondere Belastinginspectie.De heer Anthonissen leidt nu de vordering om commissaris De Gucht te dwingen € 900 000 aan achterstallige belastingen, intrest en boeten te betalen, die de inspectie zegt dat hij schuldig is.‘Vanzelfsprekend is het niet hetzelfde, omdat [mr. De Gucht ] publiek geraakte, de zaak geniet inmiddels ruime bekendheid’. Mr. Anthonissen schudt zijn kale, bebaarde hoofd. ‘Dus werd het een voorbeelddossier – maar ik ben het niet die een voorbeeld van mr. De Gucht maakt, hij heeft zichzelf tot voorbeeld gemaakt’.Mr. Anthonissen‘s collega’s van de belastingdienst, die niet met naam wensen genoemd te worden, knikken grimmig bevestigend. We komen net van de laatste zitting over de zaak, voor het Gentse hof van beroep, waar mr. De Gucht‘s advocaten een laatste wanhopige poging deden om te argumenteren dat de fiscus geen toegang mocht hebben tot de bankrekeningen van mr. De Gucht als element van hun onderzoek .Mr. De Gucht zelf, die in Japan was voor een top over de hervatting van de vrijhandelsbesprekingen met de VS, was niet op het proces aanwezig. De zitting verliep in het Nederlands, maar bij een koffie in een nabijgelegen café hebben de belastingambtenaren hun kant van het verhaal vertaald

[Noot van de vertaler: voor de Engelstalige journaliste van de Wall Street Journal].Het onderzoek begon in 2009, nadat mr. De Gucht verdacht werd van betrokkenheid bij handel met voorkennis net vóór de bijna-ineenstorting van Fortis Bank in oktober 2008, toen hij Belgisch minister van Buitenlandse Zaken was.Enkele uren voor de Belgische toezichthouder de handel in Fortisaandelen schorste, verkochten mr. De Gucht’s echtgenote en schoonbroer hun aandelen. Mr. De Gucht heeft altijd benadrukt dat hij nooit iermand aanbevolen heeft te verkopen. De Belgische openbare aanklager seponeerde de zaak, zeggende dat er geen bewijs gevonden was dat een aanklacht zou rechtvaardigen.Maar de kwestie wekte de belangstelling van de inspecteurs in mr. Anthonissen‘s kantoor. Bij de inzage van het geseponeerde dossier over handel met voorkennis, zegt mr. Anthonissen, vonden de inspecteurs ‘interessante informatie, daarbij het bestaan en de financiering van een huis in Italië’ welke niet leek te kloppen.Met de hulp van de Italiaanse belastingdienst, ontdekten de Belgische inspecteurs dat mr. De Gucht zijn werken aan de Toscaanse villa had gefinancierd vanuit een Belgische rekening, die voordien onbekend was bij de Belgische belastingontvangers. ‘We vermoedden dat er iets mis was maar we konden het niet aantonen. Wij, als de belastingdienst, hadden onvoldoende bewijs en geen manier om er aan te geraken’.Tegen 2011 waren zij in een impasse verzeild en het dossier zou opgegeven zijn, ware er geen nieuwe wet gekomen waardoor de fiscus rechtstreeks toegang krijgt tot bankgegevens, als er aanwijzingen van wanpraktijken zijn. De nieuwe regels, mr. Anthonissen haast zich daarop te wijzen, brengen België in overeenstemming met de eigen richtlijn van de Europese Commissie, en zij waren in het Belgische parlement goedgekeurd met de steun van mr. De Gucht’s partij. ‘Bijgevolg paste de inspecteur de nieuwe wetgeving toe’, schokschoudert Mr. Anthonissen, en vroeg toegang tot mr. De Guchts bankrekeningen. Zij vonden daar meer dan een miljoen euro, die volgens hen de winst was op de verkoop van een Belgisch bedrijf in 2005 die mr. De Gucht nooit had aangegeven. Victor Dauginet, één van mr. De Gucht‘s advocaten, benadrukt dat naar Belgisch recht de meerwaarde niet belastbaar was. ‘Het is onzin’, zegt mr. Dauginet aan de telefoon, en hij voegt eraan toe dat zijn cliënt ‘voor niets gekruisigd’ wordt. ‘Tot 2011 bleef de hele zaak van mr. De Gucht binnenskamers in de administratie’, zegt mr. Anthonissen. Mr. De Gucht haalde krantekoppen zonder enige ‘hulp’ van de belastingdienst, met name door zijn publieke commentaren over de joods-Amerikaanse lobby op Capitol Hill. Maar zijn fiscaal gevecht bleef een privé-aangelegenheid, tot de commissaris zijn zaak in december 2011 voor de rechtbank bracht, met de beschuldiging dat de Belgische wet op de opheffing van het bankgeheim zijn recht op privacy zou schenden.Het Belgische Grondwettelijk Hof verwierp de stelling dat de rechten van mr. De Gucht geschonden waren. Na de zitting van deze week, zal het hof van beroep zich volgende maand uitspreken over de vraag of het kantoor van mr Anthonissen wettelijk toegang had tot de bankrekeningen van mr. De Gucht. Als dat niet zo is, dan eindigt de zaak hier. Anders kunnen de Belgen nog meedere maanden van argumentaties en rechtzittingen verwachten om uit te maken of de heer De Gucht is een delinquent op belastinggebied.Ondertussen heeft de heer Anthonissen geantwoord op beschuldigingen in de Belgische pers dat hij en zijn inspecteurs verwikkeld zijn in een politieke heksenjacht.
anthonissenDit is heel wat druk voor een gewone ambtenaar’, zegt mr. Anthonissen. Hij reageerde met zijn eigen interviews in de pers, en met het schrijven van enkele opiniestukken in het Belgische satirische tijdschrift t’Schelde [Noot van de vertaler: jammer genoeg verkeerd geschreven], waarin niet alleen mr. De Gucht maar ook de Belgische belastingadministratie in het algemeen bekritiseerd wordt [sic]. Mr. Anthonissen (zie foto) zegt ook dat hij aanzienlijk onder druk stond van zijn eigen oversten ‘om de zaak te laten vallen’, een gegeven dat mr. De Gucht ‘s advocaten al te graag onderstrepen. Op een gegeven moment, waren mr. Anthonissen’s bazen en mr. De Gucht ‘s advocaten dicht bij een regeling van de zaak met een betaling van € 50 000. Maar ‘ik moest dat aanbod afwijzen’, zegt mr. Anthonissen, want op dat moment was het geschil met mr. De Gucht te bekend geworden om voor zo’n luttel bedrag te regelen. ‘Hoe zou ik later soortgelijke zaken kunnen aanbrengen tegen gewone mensen?’ vraagt hij. ‘Ze zouden zeggen: ‘Krijg ik ook een korting van 90 %?’ Hij schudt zijn hoofd en haalt zijn schouders weer op. ‘Wij proberen ons werk goed te doen’, concludeert hij. ‘Eenvoudige gewone mensen moeten veel belasting betalen. Waarom zouden we een uitzondering maken als mr. De Gucht zoveel druk op ons uitoefent?’Hij giechelt zenuwachtig, zijn eigen vraag op die manier beantwoordend.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *