Heet van de Naald 11-07-2015 – 't Scheldt

Heet van de Naald 11-07-2015

ACTUEELSinds wij onze lezers ‘Citaten’ aanbieden is de naam van Robert Hoogland reeds verschillende malen geciteerd.Op de begrafenis van columnist prof. dr. Bob Smalhout spraken wij met de heer Robert Hoogland. Hij verzorgt elke dag een column de krant De Telegraaf. Wij kregen toelating om ook zijn column(s) te publiceren. Onze dank aan Robert Hoogland en De Telegraaf.Deze eerste column verscheen in De Telegraaf de dag na de rouwdienst voor prof. dr. Bob Smalhout.***afscheidrobEen zaterdagkrant zonder de professor is geen zaterdagkrant. Ik ben nog steeds geneigd dat te denken. En toch rolde deze zaterdageditie van De Telegraaf de afgelopen nacht gewoon weer van de persen, voor de derde achtereenvolgende maal zonder ‘Op het scherp van de snede’, zoals de rubriek van Bob Smalhout heette. Net als volgende week zaterdag trouwens, net als alle zaterdagen die nog voor dit dagblad in het verschiet liggen.
Zelfs nu we gisteren definitief afscheid van hem hebben genomen, kost het me moeite dat te accepteren.Terwijl de zon uitbundig scheen, zakte de kist met zijn stoffelijk overschot vroeg in de middag in een diepe kuil op die fraaie, bescheiden Algemene Begraafplaats in Westbroek, te midden van uitgestrekte Utrechtse landrijen. Hij werd er herenigd met Mieki, zijn eerste vrouw, een celliste. Zijn tweede vrouw Nanda, historica en dichteres, ligt zeven meter verderop. Sinds haar overlijden, vorig jaar, was hij eenzaam.Een half jaar terug zei de professor dat hij zich tegenover zijn omgekomen familieleden verplicht voelde om het vol te houden: ‘Euthanasie bedrijven zou een regelrechte belediging zijn aan het adres van al die ooms en tantes, neven en nichten, die door de Duitsers in koelen bloede zijn vermoord. Het is mijn taak om datgene te doen wat hen werd misgund. Leven. Tot de laatste snik. Maar ik zeg het u ronduit: het valt me zwaar’.Zo waren de laatste maanden
Op de allerlaatste dag sprak Sjuul Paradijs, zijn en mijn oud-hoofdredacteur. Ook Benji Smalhout, zijn achterneef, voerde in de Oude Kerk in Zeist het woord, waarna Hans Knape en Hans Kraak volgden, beiden anesthesiologen die uit hoofde van hun functie met de professor van doen hadden gehad.  Het viel mij op dat alle sprekers, voordat we naar Westbroek togen, niet alleen bewondering voor Bob Smalhout uitten, maar ook aan zijn eigenwijsheid herinnerden, een eigenschap die de groten der aarde delen.
Het werd met anekdotes omlijst, waardoor er, in dat mooie kerkje, tevens gegrinnik weerklonk.Is met het heengaan van de professor een tijdperk voorbij?
Het ligt voor de hand die vraag met ja te beantwoorden, al weet ik zeker dat de onderwerpen die hij graag aanroerde besproken zullen blijven. Hier bijvoorbeeld, op deze plek. De toon zal anders zijn. Hij was een heuse professor, tenslotte, zo wilde hij zelfs graag worden aangesproken. Ik ben mestal niet meer dan de nar die vrolijk om zijn thema’s heen danst, en wil óók zo worden aangesproken.Maar we maakten ons druk over dezelfde dingen. Net als iedereen mocht ik in Westbroek een handje rozenblaadjes op zijn kist gooien.
Wat ik hem toen in gedachten beloofde, beloof ik u nu ook.
Ja, óók in de zaterdagkrant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *