Het nut van ‘t Scheldt – 't Scheldt

Het nut van ‘t Scheldt

anthonissen

Karel Anthonissen

Het nut van ‘t Scheldt

In het nummer 560 van 19 november 2004 schreef ik mijn allereerste stukje voor ‘t Scheldt onder de titel ‘Het nut van België‘. Het was eigenlijk een lezersbrief en dus stond mijn naam eronder, wat in het blad niet gebruikelijk is.

Het Hof van Cassatie had even voordien, op 9 november 2004, precies op de dag dat in Nederland Theo van Gogh begraven werd, een arrest geveld waarmee het doek viel over drie vzw’s van het Vlaams Blok. Die waren door het hof van beroep in Gent veroordeeld voor een paar onnozele uitspraken.  Iedereen weet dat ik niets met het Blok te maken heb maar die veroordeling was een paar stappen te ver.

Met de moord op Van Gogh kwam een eind aan het nut van Nederland en met het cassatiearrest kwam een einde aan het nut van België. Hoewel het een kunstmatige staat mag genoemd worden, had België sinds zijn ontstaan in 1830 een grote waarde gehecht aan de vrijheid van meningsuiting.  Uit de buurlanden waren onder vele anderen Victor Hugo, Multatuli en Karl Marx naar Brussel gekomen om vrijuit te schrijven en te publiceren. Dat was het nut van België geweest, in de voltooid verleden tijd.

Mijn stuk was niet alleen voor ‘t Scheldt bedoeld maar was als lezersbrief naar alle ‘serieuze gazetten’ gestuurd. Maar die namen dat niet op en die bewezen daarmee ook hoezeer het nut van België verdwenen was en hoe groot het nut van ‘t Scheldt geworden was.

Sinds die eerste keer heb ik precies geteld 210 stukjes voor ‘t Scheldt geschreven, een heel boek dus.

Ere wie ere toekomt: de eerste die mijn stukjes in bredere kring bekend maakte, was Karel de Gucht (Open VLD).  Hij signaleerde het aan mijn bazen, aan zijn vriend Yves Desmet en zo wellicht ook aan het Antifascistisch Front.  Die wisten er niet goed raad mee. In 2012 verschijnt op hun site een stukje onder de titel “directeur belastinginspectie in raar vaarwater”.  (Het staat er nog steeds: http://aff.skynetblogs.be/archive/2012/02/08/belastinginspectie-in-raar-vaarwate.html ).  “In vergelijking met ‘t Scheldt is ‘t Pallieterke een links blaadje” schrijft de commentator en dan bespreekt hij met nogal wat instemming mijn stukje van die week over de intrestsprong (nummer 1035 van 7 februari 2012). Ik moet toegeven, dat was inderdaad nogal een ‘links’ stuk. Ik pleitte ervoor dat het kapitaal een intrestsprong van 2 procent zou inleveren telkens als de loontrekkenden een indexsprong van 2 procent moesten laten vallen.

Karel de Gucht heeft in 2015 al mijn stukjes neergelegd in zijn fiscaal dossier voor het hof van beroep in Gent. Hij wilde daarmee aantonen dat ik partijdig was. Op het proces bleek dat de raadsheren ze allemaal gelezen hadden en ik heb dan maar bekend dat ik niet van dezelfde partij was als de appellanten. Ik heb aan de hoge rechters gevraagd of zij dat misschien wel waren, want dan zouden zij wellicht ook de enige rechters zijn die de Europees commissaris onpartijdig zou vinden.  In hun arrest van 17 december 2015 schreven zij deze prachtige overweging:

“Op basis van de stukken uit het dossier kan het hof slechts besluiten dat de appellanten (KDG en zijn echtgenote) niet bewijzen dat de beslissing van de gewestelijke directeur zou ingegeven zijn door enige vooringenomenheid of partijdigheid. Het is onmiskenbaar en niet betwist dat de betrokken ambtenaar een forum heeft in ‘t Scheldt, maar in wezen moet daarvan worden vastgesteld dat de betrokkene er, weze het met een sarcastische ondertoon, zeer uiteenlopende opvattingen in kwijt geraakt en daarbij in het algemeen van leer trekt tegen het Belgische politieke en gerechtelijke establishment. De keer dat de betreffende ambtenaar daarin de naam van de appellant liet vallen, richtte hij zich duidelijk niet alleen tegen de persoon van de applellant, maar tegen een bepaalde attitude in de Belgische politiek en tegen verschillende politici die zich namens hun partij op uitdrukkelijke wijze hadden uitgelaten over een kwestie waarvan de ambtenaar in vraag stelde hoe één en ander te rijmen was met de democratische principes zoals hij ze zag.”

Die kwestie ging met name over het cordon, waar ik de heer De Gucht geassocieerd had met ‘cordon bleu’, maar anderen evenzeer met ‘cordon vert’ of ‘cordon rouge’.  Voor één keer waren in dit prachtig arrest het nut van België en het nut van ‘t Scheldt in één overweging verenigd. Het Gentse hof heeft zijn vergissing van het Vlaams Blok-arrest een klein beetje kunnen goedmaken.

Veruit het nuttigste financiële stuk schreef ik in nummer 1084 van 5 maart 2013 onder de titel ‘Streng voor de vrienden’.  Naar aanleiding van een klacht van Peter Dedecker (N-VA) ging het over de vrienden van het ACW en hun abnormaal fiscaal gerommel met de vzw Sociaal Engagement. Dit stuk heeft mij een blaam van Hans D’Hondt en John Crombez opgeleverd maar wat er in stond is later precies uitgekomen: de vzw betaalde 9,5 miljoen euro aan de fiscus. Die stond toen onder beheer van Koen Geens, de vroegere advocaat van het ACW.  Van hem moet gezegd worden dat hij als minister van Financiën en later als minister van Justitie nooit erg happig was om zijn vrienden en vroegere klanten aan te pakken. Daarmee was het nut van ‘t Scheldt nog eens extra aangetoond: de vrienden betaalden dan toch 9,5 miljoen.

Een dikke merci Bert, voor alles.

De Belgische, vooral Vlaamse belastingbetaler dankt u.

En vooral, ik heb me geamuseerd.

Karel Anthonissen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *