Goeie ouwe radio – 't Scheldt

Goeie ouwe radio

Goeie ouwe radio

Nostalgie troef in een fijn boekje dat recent op de markt kwam onder de titel Goeie ouwe radio. Het gaat over de tijd – de jaren 1945 tot 1965 – dat de radio in de meeste huiskamers nog centraal stond. De televisie had zijn intrede nog niet gedaan, was in elk geval nog geen gemeengoed geworden. Geschreven door de gewezen Nederlandse journalist Bert van Nieuwenhuizen (1946) komt, uiteraard zouden we zeggen, alleen het Nederlandse radiolandschap van toen in het vizier. Dat mag echter voor een Vlaams lezerspubliek de pret niet drukken. Vele in het werkje genoemde radio-iconen zijn immers ook voor de Vlamingen geen onbekenden. Denken we maar aan Wim Kan, Willem Duys, Bob Scholte en vele anderen.Toen de generatie van de ‘Babyboomers’ opgroeide telde het totale Nederlandse omroepbestel slechts twee radiozenders: Hilversum 1 en Hilversum 2. Zij zonden uit van 7 uur in de ochtend (zondags pas vanaf 8 uur) tot 12 uur ‘s avonds. Dan werd de laatste radioluisteraar geacht naar bed te gaan. De twee radiozenders werden bevolkt door vijf omroepen, waarvan er vier synchroon liepen met de vier ‘zuilen’ waarin Nederland verdeeld was: de katholieken (KRO), de protestanten (NCRV), de socialisten (VARA) en de liberalen (AVRO). De vijfde omroep was niet ver-want aan één van de zuilen. Hij (de VPRO) was vrijzinnig-protestants, met de nadruk op ‘vrijzinnig’ en had een sterk cultureel accent. De uitzendtijd ervan was beperkt tot slechts enkele uren.Via de radio brachten de omroepen vertier en amusement, cultuur in de vorm van concerten, lezingen en hoorspelen, sport, religie en natuurlijk het nieuws, meestal voorzien van commentaar naar de ‘kleur’ van de omroep. En ook Nederland kende zijn Michel Bottu: om er voor te zorgen dat iedereen ‘s morgens kwiek en fit van huis ging, was er de dagelijkse ochtendgymnastiek na het nieuws van 7 uur.De programma’s waaraan Bert van Nieuwenhuizen in z’n Goeie ouwe radio herinneringen ophaalt zijn velerlei (de Familie Doorsnee, de Bonte Dinsdagavondtrein, de avonturen van Paul Vlaanderen, de verslaggeving over de watersnoodramp van 1953 enz…). Eén enkele keer komt ook een Vlaams radioprogramma onder de aandacht. Elke zondagnamiddag immers werd in Nederland massaal geluisterd naar het opera- en belcanto concert van de Vlaamse radio. Zoiets kende men toen bij onze noorderburen nog niet.Bert van Nieuwenhuizen * Goeie ouwe radio * Uitgeverij Aspekt * 150 p * 14,95 euro * ISBN 978 94 6153 812 3.

*
Gekochte journalisten
‘Syrische en Russische troepen hebben vannacht opnieuw het oostelijk deel van Aleppo gebombardeerd’. ‘Iraakse en Koerdische milities rukken vrij snel op naar Mosul met luchtsteun van de coalitie, geleid door Amerika’.
Twee zinnetjes uit wat een radio-tv-of krantenverslag zou kunnen zijn (of gewoonlijk is), ook bij ons. De woorden kwamen zo maar bij me op toen ik het boek Gekochte journalisten van de Duitse politieke wetenschapper en publicist Udo Ulfkotte (1960) aan het lezen was. Hoger genoemde regels zijn niet terug te vinden in zijn boek maar geven wel perfect weer waar hij het over heeft, namelijk de grote invloed van vooral de Amerikaanse geheime diensten op de grote media in het Westen. Zo hebben de ‘alfajournalisten’ (een woord van Udo Ulfkotte) die tekenen voor de commentaren en de duiding, hun neutraliteit al lang over boord gegooid, omdat ze haast stuk voor stuk wel ergens op de loonlijst staan van een elitair netwerk ontsproten binnen zogenaamde ‘trans-atlantische vriendschapsorganisaties’. Over de gevolgen van hun handelswijze – de grote media leveren nog slechts een eenheidsworst af, opiniediversiteit is er niet meer – bekommeren zij zich niet, hoewel duidelijk is dat luisteraars, kijkers en lezers massaal afhaken. Zelf worden zij immers in de hoogste cenakels van de macht frequent gefêteerd en/of met prijzen overladen. Ook het feit dat ze met hun geen tegenspraak duldend gedoe wel eens aan oorlogshitserij zouden kunnen doen, laat hen blijkbaar koud.
Udo Ulfkotte weet waarover hij spreekt. Zelf was hij 17 jaar lang journalist bij de Frankfurter Allgemeine Zeitung, een periode waarover hij zich nu diep schaamt, vooral omdat hij tijdens zijn FAZ-werk door een Amerikaans gouverneur tot officiële ereburger benoemd werd van de staat Oklahoma, een onderscheiding die zijn werkgever zeer verblijdde.
Gekochte journalisten handelt overwegend over Duitse toestanden die echter voor elk Westers land herkenbaar zijn. Het boek werd bij onze oosterburen een groot succes mede door het feit dat Ulfkotte steeds man en paard noemt. De man is bovendien een verdienstelijk verteller zodat zijn uiteenzetting boeiend blijft. Dat de Duitse kwaliteitsmedia niet zo enthousiast op het werk reageerden mag geen verwondering wekken. Alle in het boek bij naam genoemden ontkennen trouwens alles: hun kleverige omgang met eliteorganisaties, lobbyisten te zijn, zich door de elite te laten corrumpe-ren, hun journalistieke scherpte te zijn kwijtgeraakt enz… Toch – of misschien wel juist daarom – is het boek een aanrader voor wie een klaardere kijk wil hebben op de manier waarop ‘groot internatio-naal nieuws’ tot stand komt of… in de doofpot verdwijnt.
Udo Ulfkotte * Gekochte journalisten * Uitgeverij De Blauwe Tijger * 319 p * 25,90 euro * ISBN 978 94 9216 108 6.
*
Het meisje met de onderrugtattoo
Amy Schumer heeft jaar eerste boek geschreven. Amy wie? hoor ik u vragen. Inderdaad, bij ons is de Amerikaanse comédienne, actrice, scenario-schrijfster en tv-producente niet zo bekend. Nochtans leverde ze al zeer verdienstelijk werk af. Zo haalde ze met haar succesvolle televisieserie Inside Amy Schumer al verschillende prijzen binnen (onder meer twee Emmy Awards) en werd haar speelfilm Trainwreck (ze schreef het scenario, voerde de regie en vertolkte de hoofdrol) genomineerd voor twee Golden Globes. Ook was zij de eerste vrouwelijke stand-up comedian die als hoofdact mocht optreden in het beroemde Madison Square Garden theater.
Nu heeft ze dus een boek geschreven: Het meisje met de onderrugtattoo, dat recent in een Nederlandse vertaling van Marjet Schumacher en Sylvia Wevers verscheen bij The House of Books. In 34 hoofdstukken rakelt Schumer erin de moeilijkste, meest vernederende en meest euforische momenten uit haar (nog vrij jonge) leven – ze werd in 1981 geboren in New York – op, met als voornaamste boodschap steeds lief te zijn voor je zelf, je angsten te overwinnen zodat je geen kansen mist en altijd je echte ik te laten zien. Nochtans wil ze haar geschriften niet catalogeren als een zelfhulpboek voor lezeressen (lezers) daar dat veel te hoog zou gegrepen zijn voor een ‘complete randdebiel als ik’. Maar tegelijkertijd weigert ze ook te spreken van een autobiografie (’die schrijf ik wel als ik 90 ben, dus nog een lange weg te gaan voor ik memoires-materiaal ben’) hoewel ze haar hele leven de revue laat passeren. Ze doet dat, nu eens met een lach, dan weer met een traan en zonder de soms wel gore details onvermeld te laten. En dat seks haar favoriete onderwerp is moge al vanaf het eerste hoofdstuk (‘Open brief aan mijn vagina’) duidelijk worden. Gelukkig, zouden we zeggen, is ook hier de humor nooit ver weg, evenmin wanneer ze heeft over ‘schoonheid’, een gift die haar naar eigen zeggen niet ten deel viel.
Lichtjes ontroerend dan weer zijn de stukken die vertellen over haar jeugd. Aanvankelijk waren haar ouders rijk en was ze een bevoorrecht kind. Daar kwam een einde aan toen de zaak die haar vader runde over kop ging, haar moeder er voor koos een nieuwe grote liefde te volgen en haar vader aan MS bleek te lijden. Hoe Amy op dit alles reageerde kunnen we lezen in citaten uit haar jeugddagboek, waaraan ze  telkens een nu geschreven commentaar toevoegt. Ook haar weg vol hindernissen naar de top als stand-up comedian beschrijft ze boeiend.
Een minpunt aan het boek is dat de tekst er om vraagt uitgesproken te worden op een toneel. Door de vele tussenzinnetjes (geintje, geintje…), toegevoegde sarcastische opmerkingen en luchtige bedenkingen wordt al te vaak de aandacht van het verhaal zelf afgeleid terwijl, in tegenstelling tot Amerika misschien, ook niet alles wat grappig is bedoeld hier in Europa zo wordt ervaren.
Amy Schumer * Het meisje met de onderrug tattoo * Uitgeverij The House of Books * 320 p * 19,99 euro * ISBN 978 90 4435 063 0.
Katelijne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *