Een bredere discussie graag – 't Scheldt

Een bredere discussie graag

over het Marokkaanse terrorismeprobleem 

Soms kan door fictie een echt probleem tastbaarder worden gemaakt. Zeker wanneer het vraagstuk door stilte en taboes wordt gekenmerkt. Voor dit experiment verzon ik een heel ander Nederland: een land dat geen migratiebestemming meer was, maar juist een aanzienlijke diaspora telde in Europa. Immigranten die tot de belangrijkste groepen buitenlanders zouden behoren in landen als Frankrijk, Spanje of België. Ik verbeeldde me dat de Nederlandse emigranten een hoofdrol zouden hebben als daders van een golf van geweld. Een tsunami van politiek-religieuze aanslagen die sinds jaren honderden levens vernietigden. De vraag is: hoe zou men binnen de Nederlandse diaspora en in het moederland reageren als zou blijken dat Hollanders verantwoordelijk waren voor terreuraanslagen in Europa? Hoe zou men reageren bij de wetenschap dat een cel Nederlandse terroristen, geleid door een fanatieke priester of dominee, verantwoordelijk was voor de moorden van Barcelona?Furieus debatOok wetend dat 13 jaar daarvoor het Nederlanders waren die in Madrid 191 burgers vermoordden? En dat degene die de Parijse aanslagen van november 2015 (130 doden) leidde een Nederlander was? Of dat een dag na Barcelona het alweer een Nederlandse terrorist van 18 jaar was die twee Finse vrouwen doodde in Helsinki? Er zou, denk ik, een enorme schok gaan door de Nederlandse gemeenschap en er zou een furieus debat ontstaan. Een brede discussie over de oorzaak van de ontsporing. Prominenten zouden bijdragen naar kranten sturen of petities tekenen.Terug naar de werkelijkheidAls je mijn fictieve Nederlanders vervangt door Marokkanen die de werkelijke plegers zijn van de bovengenoemde aanslagen, mag je je ook afvragen hoe het debat binnen deze gemeenschap wordt gevoerd. De malaise moet groot zijn. Misschien heb ik niet goed gezocht, maar ik vond binnen de Marokkaanse diaspora weinig sporen van een verhit debat vol analyses en zoektocht naar antwoorden.

Ook niet bij prominente NederMarokkanen.
Bij wijze van proef ging ik kijken naar de facebookpagina van drie bekende NederMarokkanen: een acteur, een (oud)politica en een schrijver.
Bij de acteur vond ik niets over de recente aanslagen, wel een link over die van de nazi-sympathisant uit Charlottesville en naar een interview met schrijfster Karen Armstrong waarin ze stelt dat de islam geen geweld predikt en ‘een veel betere staat van dienst heeft wat tolerantie betreft dan het westerse christendom’. Bij de politica ook niets over Barcelona, wel dezelfde link naar het interview en naar een site genaamd ‘Islam is the religion of peace and safety’.
Alleen bij de schrijver, Abdelkader Benali, was sprake van een echte en diepgaande discussie. Volgens Benali heeft het Marokkaanse terrorismeprobleem met deficiënt vaderschap te maken. Met ‘een afwezige vader. Een vader die niet ondersteunt. Een gewelddadige vader. Een alcoholische vader. Een gokkende vader. Een machteloze vader’.Kan, maar is dit ook alles? Een bredere discussie zou hier misschien een ander licht op werpen.**Het lukt me niet volledige empathie voor Armina te voelen. Sorry‘Het failliet van de politiek. Als er één reden is om aan de politiek geen enkele waarde meer te hechten, is het de casus van de uitgezette Armeense moeder’. Dit zijn de kop en de eerste zin van de eerste brief die gisteren in de Trouw-rubriek ‘Lezersreacties’ werd gepubliceerd. (Te lezen onderaan dit bericht) Zeer zware woorden van een boze lezer. Die emotie stroomt over heel Nederland en is deels begrijpelijk. Een Armeense moeder, Armina Hambartsjumian van wie de asielaanvraag is afgewezen, is deze week Nederland uitgezet. Maar gescheiden van haar twee kinderen die in Nederland zijn ‘ondergedoken’. Een unicum. In de materie van hier opgegroeide buitenlandse kinderen die jaren op Nederlandse scholen zaten en de Nederlandse taal en cultuur machtig zijn, ben ik al heel lang geleden geradicaliseerd: een al jaren ingeburgerd kind onttrekken aan zijn veilige Nederlandse omgeving, Nederlandse vriendjes en Nederlandse school, dat doe je niet zoals de tandarts een kies trekt. Vijf tot acht jaar is voor een kind een heel leven. Dat dit nog steeds zo vaak gebeurt, is primair te wijten aan loodzware en trage asielprocedures met talrijke beroepmogelijkheden.
Heeft iemand geen kans op verblijf, dan moet dit snel duidelijk zijn. Ook als is dit tegen de zin van calculerende ouders, soms pernicieuze advocaten of organisaties die het asieltraject met advies bewust helpen vertragen. In 2004 noemde ik, tot woede van sommige lezers, de uitzettingen van kinderen door oud-minister Verdonk ‘kinderdeportaties’.De laatste keer dat ik dit onderwerp aansneed, was vorig jaar. Ik nam het op voor de 17-jarige Armeense Eduard Kechyan die hier, na zes jaar verblijf, een bijzonder goede vmbo-leerling bleek te zijn maar zijn diploma niet mocht ophalen, omdat hij werd uitgezet. Ik tekende de petitie tegen zijn uitzetting. Maar ratio moet het ook van emoties kunnen winnen, omdat emoties net als tranen het zicht vertroebelen.Geen empathie voor ArminaVanaf dag één, acht jaar geleden, dat moeder Armina met haar twee kinderen in Nederland aankwam, heeft ze geprobeerd de overheid om de tuin te leiden. Volgens bronnen die bij de asielprocedure betrokken zijn, loog ze telkens over haar identiteit, die van haar kinderen en haar afkomst. Vanaf dag één is haar verteld dat ze moest vertrekken. Ze tekende meerdere keren kansloos beroep aan om de uitzetting te vertragen. Nu valt iedereen over staatssecretaris Dijkhoff, omdat hij de moeder zonder haar kinderen heeft uitgezet. Maar dit valt primair deze calculerende moeder aan te rekenen die haar kinderen liet ‘onderduiken’. Een daad die bedoeld is om nationale commotie te veroorzaken. Wat gelukt is. Je kunt hierin een moedige opofferingsactie van deze Armeense zien. Maar net zo goed een chantagepoging van een ontaarde moeder. De keus is vrij. Je kunt ook de term ‘kinderpar-don’ door ‘calculerende ouderpardon’ vervangen. Het gaat niet alleen om het ‘failliet van de politiek’ maar ook van het verantwoordelijkheidsgevoel van een moeder. Het lukt me niet volledige empathie voor Armina te voelen. Sorry. Wel voor haar kinderen Howick en Lili*
Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van deze columns.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *