AESTAS HORRIBILIS – 't Scheldt

AESTAS HORRIBILIS

In navolging van koningin Elisabeth, die het jaar 1992 ooit als ‘annus horribilis’ bestempelde, ben ik geneigd de Europese zomer van 2016 in aestas horribilis om te dopen. Amper aan de zomerstop begonnen, kleefde ik direct aan alle beschikbare nieuwsbronnen in mijn buurt. De dodendans begon met de massamoord in Nice en eindigde zaterdag (9/8) met de aanslag in Charleroi. Heel wat laffe daden die door Islamitische Staat werden geclaimd.Vanzelfsprekend ben ik de mediastroom uit Frankrijk met extra aandacht gaan volgen: dit land heeft in Europa de zwaarste tol betaald aan het islamitische terrorisme. De teller staat sinds het bloedbad op de redactie van Charlie Hebdo op 237 slachtoffers onder wie opvallend veel jonge mensen (Parijs, 13 november) en kinderen (Nice). De twee woorden die steeds vaker in de Franse media opdoken waren ‘guerre civile’. De angst voor een burgeroorlog sijpelde uit de pen van intellectuelen, schrijvers en journalisten, uit de mond van politici en zat in veel internetreacties.De term burgeroorlog is overigens niet helemaal correct, want het zou hier gaan om een binnenlandse oorlog met een etnisch en religieus karakter. Men gaat ervan uit dat de primaire bedoeling van IS is haat te kweken tussen autochtonen en de miljoenen moslims in het land, totdat een gewelddadig treffen op gang komt. Deze vrees bestaat ook elders in Europa. Lees bijvoorbeeld het uitstekende essay van Shervin Nekuee zaterdag in Trouw (‘Laten wij, de moslimelite, geschiedenis schrijven’) waarin de auteur der islamitische intelligentsia aanspoort om ‘een oorlog tussen dit continent en zijn moslims te voorkomen’.Wat voorlopig wel opvalt in Frankrijk is juist de weigering om de tsunami aan moslimgeweld met anti-moslimgeweld te beantwoorden.Niets burgeroorlog en ook geen moskeeën in lichterlaaie of aanslagen tegen islamitische personen. De Fransen, die voor een kwart op het rechts-populistische Front National stemmen, gedragen zich voorbeeldig, vreedzaam en blijven rustig. De enige branden vindt men in migrantenbuurten waar auto’s in de fik worden gestoken en politie, brandweer en andere overheidsdiensten met stenen en vuurwerkbommen worden bekogeld. Zoals dat overal rijkelijk gebeurde op 14 juli, de nacht van de massamoord in Nice.Voorlopig ontkiemt het zaad van een eventuele binnenlandse oorlog dus niet bij de autochtonen. Maar volgens steeds meer stemmen is dit geen teken van verdraagzaamheid en zwakte. Het weekblad Le Point vraagt zich deze week af: ‘Gaan we verdwijnen?’ Het blad maakt vergelijkingen met andere gestorven beschavingen en noteerde dat de aanslagen ‘de onmacht en broosheid van onze Europese beschaving’ onderstrepen.Gisteren schreef de Canadese socioloog Mathieu Bock-Côté in de krant Le Figaro: ‘Teruggebracht tot alleen de rechtsstaat zal de westerse beschaving zichzelf tot onmacht en zelfvernietiging veroordelen’.

In een Frankrijk met een geschiedenis van revoluties en geweld, zal bij onverminderde terreur het reservoir aan tolerantie uiteindelijk opdrogen.***JEREMIADESEergisteren, bij het gerechtshof van Bastia, vond een zitting plaats over het Boerkini-incident van vorige week op een Corsicaans strandje. Volgens procureur Bessone zijn de gewelddadigheden door een groep moslims veroorzaakt: ‘Ze hebben eerst getracht het strandje tot hun eigendom te maken door het te privatiseren’. Daarvoor hebben ze een bord bij de toegang neergezet: ‘Verboden te betreden’. Zo konden hun in boerkini gestoken vrouwen rustig baden. Vervolgens hebben ze toeristen verjaagd of verhinderd op het strandje te komen. Bessone: ‘Ze hebben talijke incidenten veroorzaakt: mensen met stenen bekogeld, beschimpt, geïntimideerd en bedreigd’. Uiteindelijk was de reden voor het treffen tussen moslims en dorpelingen foto’s die de toeristen van hun vrouwen in boerkini hebben gemaakt.Zo gaat het er weliswaar niet overal aan toe op Franse stranden. Maar die hausse aan boerkini’s wordt door salafisten veroorzaakt om hun zeer orthodoxe leer, die steeds vaker tot jihadisme leidt, te propageren. Er bevinden zich 80 tot 100 salafistische moskeeën op Frans grondgebied. Ze liggen in een van de 751 Zus (Zones Urbaines Sensibles), die door de regering als ‘probleembuurten’ worden beschouwd. Een aantal daarvan is no-go-area waar de overheid zich min of meer heeft teruggetrokken.
Deze moslimenclaves zijn niet alleen een bron van groeiend salafisme maar ook van zware criminaliteit. In die 751 Zus worden ieder jaar tussen 30 000 en 40 000 auto’s in brand gestoken, politiepatrouilles en brandweer in hinderlagen gelokt, vrouwen verplicht zich te bedekken.Gisteren werd bekend dat het ook in Nice (de stad telt vier Zus) tot een boerkiniverbod komt. In Nice werden op 14 juli 85 mensen door een Tunesische immigrant vermoord. Het boerkiniverbod is bij links en extreem-links omstreden, maar wordt wel door de socialistische premier Valls en zijn minister van emancipatie gesteund. Valls: ‘De boerkini is een politiek project dat niet bij de Franse waarden past’.Sinds het begin van de kwestie is er een storm van verontwaardiging in de Nederlandse media opgestoken: Hé, Frankrijk, het is verboden te verbieden! Ook al wordt het buurland door salafisten van binnenuit aangevallen en worden Fransen door jihadisten vermoord. Ook al telt het aantal doden door moslimaanslagen bijna 250. Uit de studeerkamers en redactiezalen stijgt een woud van beschuldigende vingertjes: Blijf van mijn boerkini af! De fundamentalisten van de laat-maar-waaien-filosofie hechten aan hun permissieve model, blind als ze zijn voor de sluimerende oorlog die gaande is. Ze zijn het weke lichaamsdeel van de muterende rechtsstaat, de toeschouwers van instortende idealen, die tegen subversie en geweld alleen nog een slappe wang te bieden hebben.Frankrijk moet hun jeremiades in de wind slaan en in de frontlinie, met hakken in het zand, de ruimte van het salafisme en de gewelddadige islam steeds verder beperken. In een land dat van binnenuit wordt aangevallen zijn er twee soorten burgers: de onderworpenen die uiteindelijk gaan collaboreren en degenen die in het verzet gaan.*Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze columns.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *