998 KA – 't Scheldt

998 KA

Met elke Belgische of geallieerde bom groeit in Libië de haat tussen de opstandelingen in Benghazi en de regeringsaanhang in Tripoli.

Wij zegden het eerder al. wie een opstand begint die niet te winnen is zonder buitenlandse steun, is dom. Roekeloos.

Het gebeurde eerder in Kosovo in 1999. Daar hebben Navo-bommen de diepe haat bezegeld tussen Albanezen en Serviërs. Dat komt nooit meer goed.
Het gebeurde ook in ons land, 180 jaar geleden. Ook toen moest het opstandige Brussel gered worden door een Frans leger, met een aanval op Antwerpen (1831).

Zoiets is erger dan een gewone burgeroorlog, waar men zich meestal na één generatie weer min of meer kan verzoenen, zoals in Amerika, Spanje of Vietnam.
De geschiedenis leert dat regimes die met buitenlandse steun aan de macht komen, voor lange tijd niet deugen. De haat wordt er te diep in ingegrift.
De Brusselse separatisten legden hun eeuwige afkeer van alles wat Nederlands is vast in de wet. Dat is het decreet nr. 5 van 24 november 1830 betreffende de eeuwige uitsluiting van de familie Oranje-Nassau van enige macht in België, een wet die nog altijd van kracht is.
Door diezelfde haat kan in België geen spons geveegd worden over het oorlogsverleden. In alle in de Tweede Wereldoorlog bezette landen woedde er een kleine, parallelle burgeroorlog tussen collaboratie en verzet. Ik zou bijna zeggen, dat is toch normaal. Elders is dat al lang bijgelegd, niet bij ons.
Zo kunnen we nog wat verder teruggaan in de ellendige geschiedenis van de Nederlanden.

In wat nu volgt moet ik onze Nederlandse lezers een beetje voor het hoofd stoten. Zij zijn gewend niets dan goeds te horen over hun vader des vaderlands, Willem van Oranje. Wel, het spijt me, maar hij was eigenlijk de domste opstandeling aller tijden. Zijn opstand heeft tachtig jaar geduurd (1568-1648), twee generaties lang.
En wij dragen er nog de gevolgen van.
Tot die gedachte ben ik gekomen tijdens een zonnevakantie op de Canarische Eilanden. Daar wordt tegenwoordig Spaans en ook veel Duits gesproken. Wel, zonder die opstand zouden die eilanden nu Vlaams geweest zijn. Ik vernam dat daar in de zestiende eeuw een ‘Vlaamse Canarische Natie‘ groeide. Vlaamse kolonisten vestigden zich daar met de steun van de koning van Spanje, die – zoals wij allen weten – ook vorst was van de Nederlandse gewesten.

Ik weet dat dromen bedrog zijn, en zeker dromen over geschiedenis. Maar op vakantie mag dat.
Ik heb dus gedroomd dat Gran Canaria nu Groot-Canaria heette en Tenerife Nieuw-Antwerpen. Dat het destijds tussen Nederlanders en Spanjaarden niet tot een Tachtigjarige Oorlog gekomen was. Dat iedereen zich had kunnen vinden in de Pacificatie van Gent (1576). Dat een verenigd Spaans-Nederlandse zeemacht de Amerika’s verdeeld had : Zuid-Amerika Spaans-Portugees en Noord-Amerika Nederlands-Vlaams. Dat New York nog Nieuw-Amsterdam was. Dat Engeland en Frankrijk vredelievende tweederangsnaties bleven, die we hier en daar ook een kolonie hadden kunnen gunnen, net als Zweden en Denemarken.
Dat Australië nog Nieuw-Holland zou heten en Congo misschien Nieuw-Brabant.
Maar neen, de prins van Oranje en de hertog van Alva moesten zonodig hun kop uitvechten.
Bij de terugkeer op Zaventem was het uit met de droom.
Onze regering van lopende zaken was bommen aan het gooien op de Libische regering om roekeloze opstandelingen te redden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *