997 Ephi – 't Scheldt

997 Ephi

Vanuit Europa kijken velen met vochtige ogen naar de omwentelingen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Is er iets mooier dan revoluties die democratie voortbrengen?
Het gidsland Tunesië dat haar revolutionaire ‘jasmijn‘- model zo snel heeft weten te exporteren, wordt als een vaandel gedragen. Eergisteren nog, bijvoorbeeld, werd bekend dat de nationale raad van de LTDH, de Tunesische mensenrechtenliga, voor het eerst in zes jaar weer bijeen is gekomen (al die tijd was deze organisatie verboden). Prachtig, niet waar?
Maar terwijl mensenrechtenactivisten vergaderden in Tunis, ontvluchtten dezelfde dag 1 000 jonge Tunesiërs hun land richting het Italiaanse eiland Lampedusa.

Sinds de val van dictator Ben Ali zijn er meer dan 7 000 illegale migranten uit Tunesië niet alleen hun land ontvlucht, maar ook hun eigen revolutie en beginnende democratie. Een deel van deze Arabische bootvluchtelingen had zelfs tegen het oude regime gedemonstreerd of tegen de politie gevochten.

Wat klopt hier niet?
Waarom deze valse noot die het Europese concerto der blinde jodelaars plots verpest? Wie de moeite neemt de Tunesische pers te lezen, ontdekt snel dat dit verschijnsel door een hele samenleving wordt gedragen. Eergisteren vertrokken uit het plaatsje El Ogla twee boten met aan boord een honderdtal migranten, ook wel harragas genoemd. Hele families waren naar El Ogla gekomen om hun kinderen uit te zwaaien. En kennelijk waren er geen agenten of militairen aanwezig om dit te verhinderen.

In de Tunesische krant La Presse worden verschillende redenen genoemd die de huidige exodus mogelijk maken: obsessie voor de Europese droom, totale afwezigheid van agenten, werkloosheid en armoede, de goede ontvangst van Italianen (!) die niemand terugsturen en de dalende prijs van de oversteek:
1 000 dinars, wat iets meer dan 500 euro is. Om dit bedrag bij elkaar te krijgen nemen de families van de kandidaten zelfs hypotheekleningen.
Alles is beter dan Tunesië, haar mooie vergezichten, revolutie en democratie. En ‘alles’ is dus Europa (en vooral Frankrijk) waar al een miljoen Tunesische immigranten verblijven die hun familieleden moeten opvangen. De industrie van het vertrek heeft ook nare consequenties voor de visserij. Vissers verkopen hun boten (die door de Italianen in beslag worden genomen) met enorme winst die niet zelden boven de 50 000 dinars uitkomt. Ja, wie gaat straks vissen als er geen boten en geen vissers meer zijn, wordt in de pers opgemerkt.
Ik las ook de verontwaardiging van een Tunesische advocaat in die kranten: ‘Die jongeren op wie we zo trots zijn, hebben de verleiding niet kunnen weerstaan en zijn hun eigen revolutie ontvlucht. Het is ongelofelijk!’
Helaas is dit ook ongelofelijk voor commentatoren en politici in Europa die zich op een paar weken revolutie blindstaren en niet de formidabele migratiebehoeften uit de Arabische wereld willen onderkennen.
Democratie zal op korte termijn geen brood op de plank brengen in Noord-Afrika. Alleen steeds meer vissersboten op de zee.
***

Wegens de actualiteit heel uitzonderlijk een tweede column van Sylvain Ephimenco.

***
BEMOEIZUCHT
Was de wereld maar zo maakbaar als de opiniepagina’s van sommige kranten. Dan hadden we, dankzij de bijdragen van zelfbenoemde visionairs met heel veel haast, het paradijs al binnen handbereik gehad. Democratie in plaats van dictaturen, vrede in plaats van oorlog en totale verdraagzaamheid daar waar religieus fanatisme doorgaans gedijt.

Ik heb de namen ‘Arabische lente’ en ‘dominorevolutie’ altijd vreemd gevonden. Toen de onlusten in Tunesië begonnen, zaten we pas aan het begin van de winter. En deze is nog steeds niet ten einde.
Deze weerkundige nonsens als misplaatste metafoor reflecteert op een veelzeggende manier de denkwijze van onze slordige profeten. Een zwaluw in een sneeuwstorm en ze trekken hun zwembroek al aan. Wat de domino’s betreft is de haast om vooruit te lopen en inadequate formules te verzinnen van hetzelfde kaliber. De stenen van Tunesië en Egypte zijn eigenlijk half omgevallen, zodat het mechanisme van de dominotheorie nu al tot staan is gebracht. Pech voor de liefhebbers van dit gezelschapsspel.

Vreemd genoeg heeft het Westen deze periode van ontgoocheling juist uitgekozen om als een olifant de Arabische bazaar te betreden. Door een VN-resolutie als kapstok te gebruiken, gaan westerse landen met voornamelijk Europese deelnemers het Libië van gekke Kadafi KHADAFIbombarderen.
De vraag is: wat heeft Europa in hemelsnaam met Libië te maken? Waar komt die bemoeizucht vandaan? En vooral: waarom neemt Europa de rol van Arabische landen over?
Als je de legers van al die moslimnaties bij elkaar optelt, krijg je een formidabele krijgsmacht die de droeve clown Kadafi binnen 24 uur 24 keer achtereen kan verslaan. Maar zoals bekend zijn Arabieren slim en Europeanen laten zich graag voor hun karretje spannen. Ja, ik weet natuurlijk ook dat enkele landen uit de regio een substantiële bijdrage aan het Libische avontuur zullen leveren. Wat ongeveer neerkomt op een veldwachter met jachtgeweer uit Katar of Libanon en een zandbak met parasol in Saoedi-Arabië om na een raid uit te rusten.

Wacht even, Saoedi-Arabië, is dit niet het land dat zijn leger en politie naar Bahrein heeft gestuurd om de volksopstand aldaar te helpen onderdrukken? Lijkt me nog erger dan wat Kadafi doet, hij die zich tenminste tot zijn eigen territorium beperkt om terreur te zaaien.
Kunnen de Europeanen na Tripoli ook niet Riad bombarderen? En nu we toch bezig zijn: gisteren in Jemen schoot de politie op vreedzame demonstranten die net als in Libië het vertrek van hun staatshoofd eisen. Er vielen tientallen onschuldige slachtoffers.
Waarom gaan we niet een ommetje maken in de buurt van Sanaa met onze ­F-16’s? Ook in zuidelijke richting is er werk aan de winkel. Neem dan Ivoorkust waar gisteren het leger van despoot Laurent Gbagbo granaten op een markt heeft afgevuurd: zeker 25 burgerdoden.
Er is natuurlijk ook een andere mogelijkheid: thuis blijven, niet interveniëren in andermans ondoorzichtige seizoenverwarring en vreedzaam afwachten tot onze eigen lente begint.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *