990 Ephi – 't Scheldt

990 Ephi

Het dieptepunt in mijn leven tot nu toe? Dat ik nog steeds niet ben gestopt met roken. Erger nog: ik probeer het niet eens. Maar ik beschouw mezelf dan ook niet als een verslaafde die dwangmatig en bijna onbewust zijn dosis naar binnen werkt. Bijna iedere shagje is weloverwogen en gaat gepaard met het besef dat het genot intens zal zijn.

Ik ben wat deskundigen noemen een epicuristische roker, een genotzuchtige paffer dus. Betekent dit dat ik een gelukzalige roker ben? Allerminst. Zoals bij de vreemdganger gaat bij mij het genot met een sidderend schuldgevoel gepaard. Gisteren bijvoorbeeld zag ik een kort tv-interview met rokers die in hun stamcafé het verbod vrolijk overtraden. Ik hoorde amper wat ze zeiden want ik keek meer dan gefascineerd naar hun asgrauwe gezicht, dunne huid en diepe groeven. Leek ik al op hen?

Ik behoor tot de categorie rokers die hun daad negatief behoordelen. Volgens opiniepeilingen is in Nederland dit vreemde soort masochisten een van de laagste ter wereld. Slechts 22 procent van de Nederlandse rokers denkt negatief over roken, terwijl dit in Frankrijk 50 procent is, in Ierland 61 procent en in Brazilië zelfs 81 procent. Dit verklaart misschien waarom in dit land het rookverbod in de horeca aanleiding geeft tot een cabareteske strijd.

Hoewel ik in het begin schoorvoetend en mopperend mijn rokersgewoontes bij het restaurant en de kroeg moest aanpassen, ben ik nu als roker een felle voorstander van het rookverbod. Verplicht opstaan en een leuke discussie met niet-rokers te moeten onderbreken om bij de ingang van een horecagelegenheid te gaan paffen, voedt mijn schuldgevoel. Maar nog belangrijker, door het verbod ben ik ongemerkt bij restaurantbezoek minder gaan roken, sta steeds minder vaak op en vergeet soms helemaal dat ik een epicuristische roker ben. Want staan in de kou op de stoep is geen pretje. Ik ben de overheid daarom ook zeer dankbaar dat ze mij in mijn vrijheid heeft beperkt.

Hetzelfde geldt voor het rookverbod in het openbaar vervoer en elders. Ik merk nu hoe geïrriteerd ik kan raken wanneer iemand het waagt een sigaret op een metroperron aan te steken. Je kunt altijd de overheid beschuldigen. Van betutteling bijvoorbeeld. Maar als er een ding cruciaal is voor het openbaar gezag, is het wel zijn opvoedkundige vermogen. En dat is precies wat dit kabinet van vandalen bezig is te vernietigen. Door het onzalige plan om het rookverbod, onder druk van lobbyisten, te beperken, hebben VVD en CDA, gesteund door de mopperende smurfen van de PVV, afstand genomen van de opvoedkundige taak van de overheid.
Nu al is de situatie volstrekt geëscaleerd en wordt er ook in sommige restaurants en kroegen met personeel weer gerookt.
De wet wordt niet meer nageleefd en het kabinet-Rutte I werkt dus blindelings aan het ondermijnen van zijn eigen gezag. En dan wil dat wereldvreemde CDA-kamerlid Uitslag met haar kliklijn ons in een volk van aangevers en verraders veranderen om deze faux pas te compenseren.
Nogal gewaagd voor een coalitie die te pas en te onpas met referenties uit de Tweede Wereldoorlog wordt geconfronteerd.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *