989 Bril – 't Scheldt

989 Bril

Ik werd al enkele tijd gewaar dat er iets niet klikte in mijn groene wei. Je kon de spanning tussen twee kuddes van hun snuit aflezen. Beide kuddes waren verdeeld over twee aan elkaar grenzende weiden. Oorspronkelijk waren die weiden een groter gebied. Maar om onbegrijpelijke redenen werden ze door mijn overgrootvader zo ingedeeld. De twee aan elkaar grenzende weiden waren mooi van elkaar gescheiden zodat elke kudde ongestoord kon grazen in zijn gebied. De samenhorigheid was echter ver te zoeken. Ik had het al eerder bemerkt maar dacht dat alles wel zou overblazen als ik hier en daar enkele aanpassingen deed. Toch bleef de spanning verder oplopen. Wat eens twee harmonieuze samenlevende kuddes waren was nu een vreemd allegaartje geworden. Niets schenen zij nog van elkaar te kunnen verdragen.

In de ene weide liep leider Eljo, een schijnbaar pientere stier. In de andere weide liep leider Bert, een corpulent indrukwekkend geval. Mijn sympathie ging vooral uit naar de kudde van Bert, terwijl Mitje, mijn lieve eega, de kudde van Eljo verkoos, vermoedelijk omdat hij een redelijk verwijfde gang had. Ik vond Eljo zeker niet mijn beste stier vooral omdat hij met een louche blik naar andere stieren keek, niet te vertrouwen dus. Bert was een indrukwekkende leider die zijn troepen goed in het gareel hield. Een echte volksmenner. Eljo probeerde met zijn kudde altijd in het geniep van het gras in de andere weide te eten maar werd elke keer door Bert verdreven. Door nadenken, wikken en wegen was er slechts één oplossing: de kudde van Eljo werd op transport gezet naar het slachthuis en ik gaf beide weiden aan Bert. Toen werd ik wakker… met een zalig gevoel en het besef dat… hoe moeilijk de problemen ook zijn… als je er eens goed over slaapt… je altijd een oplossing vindt.
Misschien toch eens bellen naar Laeken?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *