988 KA – 't Scheldt

988 KA

Een aards paradijs van stilte, soberheid en samenhorigheid, dat was het oprechte maar naïeve ideaal van pater Luc Versteylen. Met uitzondering van het lawaai van de rock-‘n-roll was het zijn versie van Woodstock, het grote muziekfestival van love and peace in 1969. Ook alcohol en drugs wilde hij ook niet in zijn Brouwerij in Viersel.

Toegegeven, het was allemaal wat gekunsteld, het woordgebruik, de rituelen, het naaktlopen, de gedwongen vriendelijkheid. Maar niemand werd verplicht om daar te komen.
Op elk muziekfestival was er meer sex, drank en lawaai dan daar (en de laatste tijd naar verluidt ook tentsletjes, maar nu ben ik helaas te oud geworden om dáár nog zin in te krijgen). Nu blijkt dat Versteylen met zijn handen wel eens onder het tentje van jongetjes kwam, is het niet mijn rol om de zoveelste commentaar te leveren.
Het schandaal is uitgekomen en nu mag de storm gaan liggen.

Maar er is nog iets, en dat heeft meer met politiek te maken. Het past dat ik dat nu zeg. Vorig jaar heb ik in de nalatenschap van Ludo Dierickx een brief gevonden, gericht aan Versteylen, met een kritiek op het pas verschenen boek De Paradijservaring (1981). De brief is nooit openbaar gemaakt. Hij was van man tot man, een intellectuele kritiek, met een uitnodiging tot tegenspraak.
Eigenlijk vroeg Dierickx vooral dat het boek en het woordgebruik niet tot het groene programma of het groene gedachtegoed zouden gerekend worden. Tussen die twee is het niet meer goed gekomen, en ik weet sinds vorig jaar waarom.

De laatste keer dat Luc Versteylen zich op een partijcongres liet zien was op 4 mei 1985; hij kwam er de ontwerpteksten van het economisch programma afkeuren. Al die stellingen over productie, verbruik, werk, geld, belastingen, … voor hem was het allemaal veel te hard. Het congres volgde hem niet en keurde een paar nog hardere amendementen goed, gericht op de banken en de elektriciteitsholdings.
Ook dat is niet meer goed gekomen en dat heeft Luc mij vooral aangerekend. Toen de ex-communistische strekking, vermomd als ‘realistisch, gematigd en progressief groen-links’, zeg maar Geysels en Vogels, met de steun van de pers, de macht greep in de groene partij, heeft Versteylen geen kik gegeven. Ze hadden hem beloofd dat het weer goed zou komen. Maar toen ze eenmaal in de regering zaten, zagen ze hem niet meer staan.
Toen, in 2002, ben ik voor het eerst een keer naar Viersel gegaan.
***

AGALEV

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *