986 Ephi – 't Scheldt

986 Ephi

De brief die op de Podium-pagina onder de kop ‘Slappe Nederlander’ werd gepubliceerd, zal bij menig lezer nogal provocerend zijn overgekomen. Maar je kunt deze korte tekst ook in de categorie ‘ongemakkelijke waar-heid’ opnemen.

De briefschrijver is een jonge Marokkaan die bondig en helder uitlegt hoe er vanuit zijn familie en gemeenschap tegen de Nederlandse samenleving wordt aangekeken: ‘slap’ en ‘zwak’. ‘De meeste Marokkanen snappen niets van democratie. Wie bij ons de macht heeft, overlegt niet’.
Directe aanleiding voor deze rauwe observatie wordt door het Trouw-commentaar van afgelopen maandag gevormd. Daarin wordt over het lot getreurd van christenen die in islamitische landen onderdrukt, vervolgd en verjaagd worden. Desondanks, stelt de commentator, moeten moslimgelovigen hier niet met gelijke munt worden terugbetaald: ‘Wij moeten juist laten zien dat wij geloven in de gelijkwaardigheid van alle burgers’.
Inderdaad, tegen onverdraagzaamheid past alleen maar beschaving. En ook de Marokkaanse briefschrijver is het hiermee eens: ‘Ik vind dat ook, maar onze mensen denken toch: ze verdedigen zich niet, ze zijn bang voor ons’. Met andere woorden: wij verbieden hun kerken bij ons te stichten, wij onderdrukken hun geloof en zij helpen ons moskeeën te bouwen en subsidiëren onze religieuze verenigingen. Leg eens aan een (ortho-doxe) moslim uit wat het christelijke concept van het toekeren van de andere wang inhoudt.
Wat de briefschrijver tastbaar heeft willen maken, is de discrepantie en fundamentele verschillen tussen beide geloven, en, hieruit voortvloeiend, culturen en mentaliteiten. Daar waar de commentator de maakbaarheid van de mens en vermogen tot veranderen impliciet benadrukt, lijkt de briefschrijver te antwoorden: wat naïef, het gaat hoofdzakelijk om krachtsverhoudingen. De sterkste overwint en daar past geen andere wang bij om een nieuwe klap te incasseren. Natuurlijk kun je blindelings achter de fata morgana van de gelijkwaardigheid van religies aan blijven hollen.
Maar, anders dan het christendom, is de islam niet voor softe treuzelaars die in hun naasten alleen de goedheid willen ontwaren. Het is onderwerpen of onderworpen worden.
En terwijl kerken worden aangevallen in Irak en christenen uit het Midden-Oosten worden verjaagd, nemen steeds meer moslimgelovigen van orthodoxe snit bezit van de openbare ruimte in Europa.
In de Parijse wijk van Goutte d’Or-Château Rouge bijvoorbeeld. Al een jaar of vijftien wordt daar ostentatief door moslimgelovigen iedere vrijdag op straat gebeden, terwijl er in die wijk vier moskeeën zijn. Iedere vrijdag kunnen buurtbewoners hun huizen niet verlaten omdat drie- tot vierduizend gelovigen hun bidmatjes in diverse straten hebben ontrold. De Franse wet is hierover duidelijk: dit is verboden. Maar het wordt wel onder toeziend oog van politieagenten gedoogd. Wie daartegen protesteert, wordt geïntimideerd en haalt het niet in zijn hoofd om bij de politie een klacht in te dienen. Met tolerantie en gelijkwaardigheid valt inderdaad niet te marchanderen. Maar defaitisme en zelfverloochening kunnen ook tot maar een en hetzelfde oordeel leiden: slap en zwak.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *