985 Ephi – 't Scheldt

985 Ephi

Zelden, en wellicht niet eerder in de Nederlandse politieke geschiedenis, is een leider van een grote partij zo snel en zo hard van zijn troon gevallen als PvdA-fractievoorzitter Job Cohen.

Begin dit jaar werd hij nog als hyperfavoriet voor het premierschap getipt. Toen de campagne echt op gang kwam, ontdekte de verbouwereerde kiezer de onthutsende zwakte van de beoogde premier: geen dossierkennis, slechte debater en het charisma van een straattegel bij miezerig weer.
De PvdA verloor drie zetels en behaalde hiermee, op één na, in stemmenpercentage haar slechtste resultaat sinds de oorlog. Tijdens de informatie stapelde Cohen fout op fout en was hij medeverantwoordelijk voor het tot stand komen van dit minderheidskabinet. Daarna werd Cohen transparant, smakeloos en vloeibaar als kraanwater. Zozeer dat de PvdA nu virtueel gehalveerd is. In september werd er ook door zijn opvolger in Amsterdam met zijn politieke erfenis publiekelijk afgerekend. Des te pijnlijker omdat Eberhard van der Laan een partijgenoot is. Niets thee drinken, maar strikte scheiding van kerk en staat.
Afgelopen week kreeg Van der Laan een 7,5 van een Amsterdamse jury. Uit het juryrapport: ‘Amsterdam is enthousiast over zijn nieuwe burgervader. Is daadkrachtig op het veiligheidsdossier en doet dingen die onder zijn voorganger ondenkbaar waren. Laat wel zien dat Amsterdam een uitgesproken burgemeester heeft die sneller en opener stelling neemt dan Cohen’.
Kan het nog erger?

Ja
. Deze week werd door een opiniepanel van 30.000 kijkers de beste politicus van het jaar gekozen. Job Cohen kwam in de toptien niet voor. Uit meelij zou je Job bijna een enkeltje vervroegd pensioen toewensen. Hoe moet het verder? Wat zou Cohen nog kunnen verzinnen om ons te verrassen?
Een spraakmakend interview in een bevriend weekblad is een optie. Deze week sloeg Cohen zijn slag in Vrij Nederland. En uitgerekend in de week dat het antisemitisme van moslims een discussie over jodenemigratie heeft ontketend, verblijdt Cohen ons met zijn stelling: de moslims zijn de nieuwe joden.
In VN zegt Cohen dat, net als de joden vroeger, de moslims nu worden uitgesloten: ‘Ik heb als burgemeester van Amsterdam ook gezegd: Ik wil de boel bij elkaar houden. Sindsdien is het alleen maar urgenter geworden.’ Job Cohen is een volhouder wiens platencollectie maar één grijsgedraaid exemplaar kent. Ik wil hem in de absurde vergelijking die hij trof een even absurde tip aanbieden.

De joden, vooral jongeren, waren voor de oorlog verantwoordelijk voor het stelselmatig verjagen van homo’s en lesbo’s uit hun wijken. Ze terroriseerden hele buurten en vielen niet-joodse vrouwen lastig. Op hun steppen, de voorlopers van scooters, maakten ze Mokum onveilig en vielen winkels aan. Sommigen van hen werden af en toe gearresteerd omdat ze terroristische aanslagen beraamden of een dramaturg de keel hadden doorgesneden.
Joden vormden toen ook de grootse criminele groep die in gevangenissen oververtegenwoordigd was. Ik wil natuurlijk best naar de schoolbankjes terug om bijlessen geschiedenis te krijgen.
Maar dan wel samen met Job Cohen.

Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *