983 KA 2 – 't Scheldt

983 KA 2

Het allereerste artikel dat ik ooit in ‘t Scheldt schreef was op 19 november 2004, onder de titel ‘Het nut van België‘.

Ik had het naar alle mogelijke bladen gestuurd; alleen ‘t Scheldt en ‘t Pallieterke namen het op. Ik was boos over een cassatiearrest van 9 november 2004. Dat bezegelde de veroordeling van het Vlaams Blok voor enkele zogenaamd racistische uitlatingen.
Nu ben ik ben nog altijd een (eerlijke) tegenstander van het Vlaams Belang, maar dat was er óver. Ooit had het pas gestichte België geschitterd als voorbeeld van vrije meningsuiting, en nu bleek dat land een maffieuze combine geworden te zijn tussen Regering en Justitie, precies om de vrije mening de kop in te drukken.
Nooit lukte het om grote fraudeurs te veroordelen, en, naïef als ik was, schreef ik dat toe aan gebreken bij het gerecht. Maar plots bleek Justitie wél heel snel te kunnen werken. Na een vrijspraak in Antwerpen ging de zaak snel-snel naar Gent en werd een Vlaamse partij juridisch in de tang genomen. Onze politieke klasse wilde het zo en regelde het zo. Verhofstadt.
Maar dat arrest bezegelde ook het begin van het failliet van deze politieke klasse en het begin van het failliet van het land. En precies daarom schrijf ik nu een nieuw stukje over het nut van België, nu onder de titel ‘Hoop op België‘.

Het zit namelijk zo. Al 25 jaar pleit ik voor een groene, schuldenvrije economie. Ik denk dat een economie zonder schuld minder noodzaak tot groei kent en minder dwaze productiedwang. Zonder schulden kunnen we rustiger nadenken hoe te groeien in kwaliteit eerder dan te moeten groeien in geld. We moeten dus echt van die schuld af. Dat kan al lang niet meer op een normale manier en dus duikt het zeer christelijke beginsel van de schuldvergiffenis op. In de economie heet dat faillissement. Enige tijd geleden dacht ik dat Griekenland ermee zou beginnen, kort geleden hoopte ik nog op Ierland. Op Portugal reken ik niet, die gaan hun voorzitter van de Europese Commissie (Barosso) volgen. Het volgende kleine land dat aan de beurt komt, kan België zijn. En dan hoop ik dat er niemand zal zijn om naar de pijpen van Europa en de speculanten te dansen.
Ik hoop dat men het faillissement echt zal laten doorgaan. Het is dus ook best dat er geen regering komt. De ontslagnemende eerste minister, Yves Leterme, en de ontslagnemende minister van Financiën, Didier Reynders, zijn voor die klus het meest geschikt en het best geplaatst.
Waarom wil ik eigenlijk een klein land zien failliet gaan? Ook reuzen als Japan, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zitten in zeer slechte papieren. Toch denk ik dat we beter eerst zien wat er in het klein kan gebeuren. De Belgische leningen vervallen beetje bij beetje en een moratorium op de afbetaling kan dus stapsgewijs verlopen. Het nieuwe land, of de deelgebieden die de failliete zaak voortzetten, moeten wel onmiddellijk een primair overschot op hun begroting hebben.
In dit scenario zijn nieuwe leningen voor een tijd uitgesloten, zelfs voor het Vlaanderen van minister-president Peeters, dat zou weigeren de Belgische schuld over te nemen. En als dat allemaal een beetje meevalt, kunnen de groten het voorbeeld volgen, op weg naar een schuldenvrije wereld of toch een wereld met minder schulden, zoals door de G20 al beslist is.
Mijn hoop is dus dat België nog één keer als voorbeeld schittert in de geschiedenis, voor het verdwijnt. Als een supernova.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *