981 KA – 't Scheldt

981 KA

Zopas is het honderdste nummer verschenen van Gwenved, het tweemaandelijkse blad van mijn groenrechtse vriend Guy de Maertelaere (ik zou mezelf niet groen-‘rechts’ noemen). Voor één keer liet Guy iemand anders aan het woord en dat was niemand minder dan Koenraad Elst.
Volgens Elst ligt Guy‘s radicale pleidooi voor geboortebeperking niet zo goed in ‘rechtse’ kringen, al was het maar omdat elke leegte in Europa toch wordt ingenomen door bevolkingsoverschotten van landen die nergens naar kijken of die het er zelfs om doen.

De Belgische en Europese machthebbers dringen hun bevolking open grenzen op, en zólang moeten wij een demografische competitie aangaan, volgens sommigen althans. De Japanners doen het anders, aldus Elst, die laten hun bevolking langzaam dalen zonder Ueberfremdung.
Wat mij verbaasde is dat Koenraad Elst het Chinese één-kind-beleid afschrikwekkend noemt, al zegt hij er niet bij waarom; dat lijkt vanzelfsprekend. Het schokte hem destijds dat professor Ulrich Libbrecht die verdedigde.
Als Koenraad ook ‘t Scheldt leest, zal ik hem nu op mijn beurt doen schrikken. Enkele jaren terug sprak ik op de trein van Hang-zhou naar Sjanghai een Chinese vrouw met drie kinderen. Wij reisden eerste klas. ‘Zij kon dat betalen’, klonk het in behoorlijk Engels, en ze bedoelde de belasting op haar tweede en derde kind. Dat bleek dus een soort kindergeld te zijn, maar dan iets dat ze moest betalen. De arme migranten in de grote steden, plattelanders van soms wel 2 000 km ver, hadden volgens haar inderdaad meestal maar één kind. Het gebeurde ook wel dat ze hun kinderen niet aangaven om niets te moeten betalen, een soort belastingfraude dus. Er zijn dus zeker wel harde kantjes aan de Chinese samenleving, die zeker niet van compassionisme vergeven is.

Maar wat is het alternatief ?
Hoe zit het aan deze kant van de wereld ? Ik heb even de cijfers opgezocht: kinderbijslag voor het eerste kind: 85 euro per maand, voor het tweede 157, vanaf het derde 235; belastingvoordeel: voor het eerste 31 euro per maand, voor het tweede 53, voor het derde 140, vanaf het vierde ongeveer 200. Voor de vierde en elke volgende komt er dus jaarlijks ruim 5 000 euro in het bakje. Om hier te lande te leven is dat niet overdreven veel, maar met het jaargeld van een kroostrijk gezin koop je al snel een huisje in de Atlas of in Anatolië. Daarvoor staan ze tegenwoordig massaal aan te schuiven als de belastingaangiften moeten worden ingevuld. Nooit zoveel burgerzin gezien om toch maar een aangifte te kunnen doen. Maar de jongeren krijgen wel geen cent zakgeld.
Verder doet Europa nog van alles om de kweek te bevorderen: kraamgeld, ouderschapsverlof, dat volgens het Europees Parlement veel langer zou moeten worden, vanzelfsprekend op kosten van de werkgever of van de gemeenschap, gratis onderwijs, enzoverder, enzoverder.

Als we nou eens een middenweg zochten tussen het Chinese en het Europese model, bijvoorbeeld geen kindergeld meer vanaf het vierde kind, niets te ontvangen, niets te betalen, eigen keuze, eigen verantwoordelijkheid. Onze Chinese moeder zou er meteen voor tekenen, zelfs als die regeling voor al haar kinderen gold.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *