980 BdW – 't Scheldt

980 BdW

Ik sta hier diep bedroefd. Diep bedroefd omdat het voor het laatst is dat ik tot jou kan spreken, diep bedroefd omdat de Vlaamse Beweging afscheid moet nemen van een monument. Want dat was jij Rudi, en dat zal jij altijd blijven: een reus in de geschiedenis van onze Vlaamse strijd. Vandaag is het Vlaams-nationalisme een politieke kracht die al meer dan 40 % van de Vlamingen weet te overtuigen.

Maar dat was ooit anders. Toen jij een jonge kerel was, in de jaren na de Tweede Wereldoorlog, lag onze vlag vertrappeld op de grond. Wie durfde ze toen nog op te rapen? Wie had toen de leeuwenmoed om te proberen die vlag opnieuw te laten wapperen over Vlaanderen? Jij Rudi, jij was één van de moedigen in deze donkere periode. Je was een fakkel in de nacht. Een fakkel die warmte bood aan zeer velen die het door de repressie bijzonder moeilijk hadden om het hoofd boven water te houden. Onmetelijk zijn de inspanningen die je toen voor deze mensen deed, en die je heel je leven zou blijven doen. Maar je was ook een fakkel die licht liet schijnen in de nacht, een fel lichtpunt in de politieke duisternis. Een lichtpunt dat, ondanks alles en iedereen, hardnekkig de weg toonde naar een nieuw ochtendgloren voor het Vlaamse zelfbewustzijn. Een lichtpunt van levenslange hoop op een nieuwe dag voor een vrij Vlaanderen.
Het is onbegonnen werk om op te sommen voor hoeveel verenigingen of initiatieven jij in die moeilijke jaren de drijvende kracht bent geweest.Sta me toe Rudi om er eentje uit te pikken: De Fosty-actie van 1953. Op de IJzerbedevaart van 1953 hadden Vlaams-nationalistische jongeren actie gevoerd voor amnestie (o.a. Karel Dillen). Een koepel van overwegend Franstalige weerstandsgroeperingen besloot daarop om deze ‘belediging van het vaderland’ uit te wissen met een herstelbedevaart van Diksmuide tot Breendonk. Voor de organisatie daarvan stichtten ze het ‘Comité d’appel au Pays onder leiding van de latere FDF-senator Jean Fosty. Het zou een grove misrekening blijken. Want in Vlaanderen werd de handschoen opgeraapt. Vanuit de studentenbeweging KVHV werd het ‘Comité voor Beroep op het Volkopgestart. Daarbij waren onder anderen RikVandekerckhove, Richard Celis, Lode Franssens, Jan Devroe, Herman Suykerbuyk, Jaak van Passel, Johan Fleerackers, Luk Lambrechts en Wilfried Dumon.
Maar ook jij Rudi. Wekenlang verzette je hemel en aarde om de zogeheten Fostielen het leven zuur te maken. Heel het Vlaamse land doorkruiste je om tegen hen te agiteren.
En hoe! Uit het archief van het parket-generaal, dat ik ooit mocht inkijken, blijkt dat de veiligheidsdiensten in opperste staat van paraatheid werden gebracht door het Vlaamse gestook. Toen de Fostielen uiteindelijk op 25 oktober aan hun tocht begonnen, reden ze door steden die wel in staat van beleg leken. Op vele plaatsen keerden de Vlaamse toeschouwers hen de rug toe. Niet minder dan 7 500 rijkswachters had men moeten optrommelen om de Fostielen tegen Rudi en zijn vrienden te beschermen. Deze Fosty-actie was maar één van je vele exploten uit die tijd Rudi, maar ik haal ze graag aan omdat ze heel treffend aantoont hoe de Vlaamse Beweging met veel moeite uiteindelijk uit het oorlogstrauma werd gesleurd. Maar dat was voor jou natuurlijk niet voldoende Rudi. En dus werd je niet veel later medestichter van een nieuwe Vlaams-nationale partij, de Volksunie.Zeven stichtende mannen stonden aan de wieg van die nieuwe partij. Je bent de laatste van hen Rudi waarvan we afscheid moeten nemen. Het uit de grond stampen van de VU zou je je altijd blijven herinneren als de mooiste tijd van je leven. Het moet nochtans bikkelhard geweest zijn. Getuige daarvan de verhalen die je vertelde over mensen die je in de beginjaren ging bezoeken om te overtuigen mee aan de kar te trekken. Meestal kreeg je daarbij nul op het rekest, op een keer ging zelfs het licht uit en de rolluiken naar beneden toen je de voordeur naderde. En dat nog wel bij iemand die in de latere succesjaren nog volksvertegenwoordiger zou worden. En dan was er ook nog het voortdurend geldgebrek. Partijen waren toen nog geen rijkelijk gesubsidieerde parastatalen zoals nu. Elke frank die de partij kon uitgeven, moest dus eerst worden opgehaald bij sponsors. Samen met je levenslange boezemvriend Wim Jorissen deed jij daar onwaarschijnlijke inspanningen voor Rudi, met een schat aan legendarische en hilarische anekdotes als gevolg.Ik overdrijf dus echt niet Rudi als ik zeg dat jij een onmisbare bijdrage hebt geleverd om de Vlaams-nationale partijpolitiek opnieuw tot leven te wekken. Zonder jouw engagement zou de doorbraak van de VU er nooit gekomen zijn en dus ook niet alle successen van de latere Vlaams-nationale partijen. Ik weet dat je dikwijls het jouwe dacht van wat latere voormannen met die rijke erfenis hebben aangevangen, maar even goed weet ik dat je de Vlaamse zaak tot je laatste dag voluit bent blijven steunen met raad en daad.
En dus, goede Rudi, verliezen wij als Vlaams-nationalisten van alle slag met jouw één van onze boegbeelden. Moge Vlaanderen nooit vergeten wat het aan jou te danken heeft.
Maar, lieve Rudi, persoonlijk verlies ik met jou meer dan een voorman van onze zaak. Ik verlies een zeer dierbare vriend. Mijn levenspad kruiste het jouwe toen ik mijn verhandeling schreef over het opstarten van de Vlaamse Concentratie en de Volksunie. Je was niet alleen een rijke bron, je introduceerde me ook bij zowat iedereen die er nog wat over kon vertellen. Ik zal nooit vergeten hoe je zovele keren tot bij mij kwam om samen iemand te gaan opzoeken. Je parkeerde dan je gigantische auto voor de deur om vervolgens zelf op de passagiersstoel te gaan zitten. ‘Ik rijd niet graag’, zei je me dan, waardoor ik me als jonge snaak verplicht zag om met klamme handen het stuur te nemen van je wagen, een auto die vele malen meer waard was dan al mijn toenmalige bezittingen samen. Na iedere afspraak gingen we samen iets eten, want een goed restaurant bezoeken, dat was je lang leven. Onze uitjes stopten echter niet na het afwerken van mijn verhandeling, we bleven elkaar regelmatig zien als de vrienden die we geworden waren. Zeker in de periode na het overlijden van mijn eigen vader, heb je – bewust of niet – voor mij de rol van een vaderfiguur opgenomen. Ik hoop dat je weet
, hoezeer ik uitkeek naar onze ontmoetingen. Onze gesprekken hebben mij mee gevormd tot de man ik vandaag geworden ben. Onze vele etentjes hebben mij helaas ook mee gevormd, als je begrijpt wat ik bedoel. En altijd betaalde jij de rekening, daar was geen ontkomen aan. Pas na tien jaar ben ik er in geslaagd jouw een lunch te betalen. Ik was intussen geen student meer maar volksvertegenwoordiger, en dat maakte net genoeg indruk op jou om ook eens te mogen trakteren.Lieve Rudi, dierbare echtgenoot van Mia, fiere vader van Bart, Erik, en An, trotse opa, jouw heengaan laat een onpeilbare leegte achter in het hart van wie je liefhad. Een leegte die niet op te vullen is en die nog lang pijn zal doen. Maar achter de pijn, gloort nu al de dankbaarheid. Dank u Rudi, dank u voor alles wat je hebt gedaan, voor de mens die je bent geweest.Vaarwel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *