979 Ephi – 't Scheldt

979 Ephi

Dit jaar lijkt de normalisering vroeg te zijn ingevallen. Het is net als bij het ontwaken uit een angstdroom. Met bonkend hart en een drijfnatte pyjama, wurm je je uit de slaap en constateer je dat alles op zijn vertrouwde plaats ligt: de wekker, het glas water en het warme lijf van geliefde. Alweer voor helemaal niets heel wat lichaamsvocht verloren. Tijdens de formatie heeft Nederland langdurig in angstzweet gebaad. Prominenten waarschuwden, petities werden opgesteld, een congres opgetrommeld terwijl in media agitprop werd gevoerd: het Derde Rijk klopt aan de deur. Er werd zelfs geprobeerd om het democratische formatieproces in naam van de democratie te frustreren. Sommigen riepen al de hulp van de koningin of het buitenland in dat volgens anderen op het punt stond een blokkade rond Nederland af te kondigen. Vervolgens werd het centrum-rechtse kabinet geïnstalleerd en het debat over de regeringsverklaring gehouden.

Het werd een doodgewoon debat met hier en daar opmerkelijk vrolijke accenten. Vooral wanneer het Absolute Kwaad aan het woord kwam. De cabareteske schofferingen van Geert Wilders konden opvallend vaak op de lachsalvo’s van de geschoffeerden zelf rekenen. De emigratieverlangens van Pechtold, de kroeldoek van Halsema, de heiligheid van Sint Job wekten in de Kamer niet meer dan gegiechel en obligate glimlachjes.
De premier, die men wekenlang in het zwarte uniform van Obersturmbannführer van Bruin I had geprobeerd te persen, werd door vriend en vijand bejubeld. Zijn competentie, aimabele voorkomen en vooral zijn openheid en eerlijkheid werden door iedereen bewonderd. Ook viel het op dat het met de ijzeren greep van Wilders op het minderheidskabinet wel erg meeviel. Zo werd met steun van regeringspartijen VVD en CDA een GroenLinkse anti-Wilders motie aangenomen die stelde dat het tegengaan van islamisering geen regeringsdoel is. Tegenover de alliantie van PVV en SGP stond een verpletterende meerderheid van meer dan driekwart van de Kamer. Nadat hij de unanieme felicitaties van de Kamer in ontvangst had genomen, sprintte de kersverse premier naar Brussel. Ook daar werd hij joviaal ontvangen. Geen sprake van scheve ogen, vermaning of isolement. Rutte werd zelfs tijdens een lunch met Europese liberalen ‘vriendelijk onthaald’.
Natuurlijk ben ik teleurgesteld: er wordt ons wekenlang een apocalyptisch eind der tijden beloofd en het is alweer koekje bij de thee. Geen prominente stem meer te horen en het verzet viert herfstvakantie in het Zwarte Woud.

Gelukkig is er nog dichter des vaderlands Ramsey Nasr die zijn onbevangen kijk op het land heeft kunnen behouden. In een gedicht dat NRC Handelsblad eergisteren publiceerde, waarschuwde hij voor ‘een fascist die u en mij zolang gedoogt zolang als hij beslist’. Zonder dat we het weten smeken we ‘om een harde hand in aangewreven haat’ voor het behouden van ‘de blanke natiestaat’. Nasr heeft ook een spreuk voor Rutte I: ‘Verneder dus wat u niet zint, sla stuk wat niet bevalt () Dood nu wat afwijkt van uw bloed en van uw onderbuik’.
Hoofd onder de koudwaterkraan, zou ik Nasr willen adviseren.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *