ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 978 Ephi – 't Scheldt

978 Ephi

Ik kon het hem niet echt kwalijk nemen want het scheen het idioom te zijn van het land waar ik net was aangekomen. De man deed alles om me gerust te stellen, voor zover ik zijn lichaamstaal kon doorgronden. Maar ja, die onbegrijpelijke grapjes van hem wekten wel mijn argwaan. Nam hij mij in de maling of probeerde hij mij de verschrikkelijke waarheid te onthouden?
Het woord paracetamol kon ik gelukkig wel verstaan. Bewust van mijn semantische manco’s verliet ik zijn praktijk en begon te peinzen. Ik had natuurlijk linea recta naar het thuisland kunnen keren om mij bij een vertrouwde ‘docteur’ te gaan aanstellen. Ik had ook het dichtstbijzijnde multiculturele bijkantoor kunnen bezoeken om op hoge poten de onmiddellijke stichting van een Franstalig zorgstelsel te eisen.
Maar hoe ik op dit rare idee kwam om mijn Nederlands zo spoedig mogelijk bij te spijkeren, weet ik niet meer. Ik had toen wel het vermoeden dat het leren van wat extra woorden wel eens de sleutel voor tal van probleem kon zijn.
Tegenwoordig zit ik bij mijn huisarts, een gewezen Feyenoord-hooligan vermoed ik, vooral over voetbaltactiek te keuvelen. Niet dat ik vind dat iedere Turk nu de laatste karatetrap van Nigel de Jong bij de doctor moet bespreken. Maar als je zo graag in eigen taal over de kansen van Galatasaray wil babbelen, hoef je nog geen allochtone kliniek te bezoeken. Zoek gewoon een gezellige Nederlandse arts met voetbalverstand en ga vooral op taalcursussen.
Maar ik begrijp die patiënten met de Turkse slag wel. Waarom moeilijk doen als het ook gemakzuchtig kan? Je woont in een land dat zijn identiteit nog moet ontdekken en alles wat een beetje naar polderklei ruikt met een wegwerpgebaar relativeert. Een land van schlemielen die zich voor de laatste binnengekomen groep in duizend plooien vouwen. Wil je apart zitten in het theater, apart duiken het zwembad, via een apart loket de bib in of apart worden onderzocht? Dat doen we wel voor je. In de weke buik van Europa borrelt al jaren dezelfde boodschap: eigen soort eerst. En liefst apart van al die anderen.
Nu las ik gisteren dat de problemen voor allochtonen in de Nederlandse zorg niet alleen een kwestie van taal zijn maar ook van cultuur. Volgens onderzoekbureau Nivel willen Turkse en Marokkaanse patiënten vaak andere informatie van de arts horen dan in Nederland gebruikelijk is.
Families van terminale patiënten hebben liever dat een arts een loopje met de waarheid neemt. Een cursus cultureel liegen voor lompe Nederlandse artsen die gewend zijn alles uit te flappen kan ook. Dit is waarschijnlijk wat de koningin met ‘aanpassing’ bedoelde in haar Troonrede.
*

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *