976 KA – 't Scheldt

976 KA

Het arrondissement Brussel – ik noem dat Brussel – ontstond in 1800 onder het Franse bestuur. Naast de stad Brussel omvatte het aanvankelijk zo’n 120 gemeenten. Na overhevelingen en fusies zijn er nu 54 gemeenten over. Bij het vastleggen van de taalgrens in 1963 ging een kern van 19 gemeenten het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad vormen, een rand van 35 gemeenten kwam in het Nederlandse taalgebied terecht. Brussel is 1104 vierkante kilometer groot; Brussel-Hoofdstad heeft een oppervlakte van 161 km² of zowat één zevende van het geheel. Er zijn nu ruim 1,6 miljoen Brusselaars, waarvan een miljoen in Brussel-Hoofdstad.

Zoals in elke grootstad worden in Brussel tientallen talen gesproken. Grosso modo kan men stellen dat een derde van de Brusselaars Nederlands spreekt, een derde Frans en de rest zijn buitenlanders.
Taalwetten regelen het taalgebruik bij de overheid, op de rechtbank, in het onderwijs en in het bedrijfsleven. In de tweetalige kern zijn de verkeersborden en alle andere openbare aankondigingen tweetalig Nederlands-Frans; in de overige zes zevende van het gebied zijn zij in het Nederlands. Ambtenaren van de 35 randgemeenten en de 19 kerngemeenten communiceren met elkaar in het Nederlands. Het is de gemeenschappelijke officiële voertaal van alle Brusselse burgemeesters, rechters, politiecommissaren, belastingambtenaren, brandweercommandanten, enzomeer.

Maar, zoals Bart de Wever, spreken de Nederlandstaligen vaak een mondje Frans om hun collega’s te plezieren. Er gaan in Brussel ongeveer evenveel kinderen naar Nederlandse als naar Franse scholen. In de rand zijn er haast alleen Nederlandse scholen en die worden over het algemeen als beter ervaren. Voor de rechtbank zijn dan weer meer zaken in het Frans; misdrijven worden klaarblijkelijk meer in de kern en in het Frans gepleegd.

Op enkele kleine uitzonderingen na zijn er bij verkiezingen aparte Franse en Nederlandse lijsten. Zij halen ongeveer evenveel stemmen. Voor het Vlaams Parlement is het gebied gesplitst in Brussel-Hoofdstad enerzijds en Halle-Vilvoorde anderzijds, dat dan samen met Leuven de kieskring Vlaams-Bra-bant vormt. Veel Vlamingen willen die splitsing van het zogenaamde ‘Brussel-Halle-Vilvoorde’ verder doordrijven, ook bij Europese en federale verkiezingen. Zij willen ook het gerechtelijk arrondissement splitsen en zo een geheel apart arrondissement Halle-Vilvoorde vormen. Door die splitsing zou Brussel zes zevende van zijn grondgebied verliezen en ook een derde van zijn inwoners. Wat overblijft zou veel meer Frans zijn.

En ik zou geen Brusselaar meer zijn. Ik woon in Dilbeek. Ich bin ein Brusselaar.

PS. Is het bovenstaande politieke fictie?

In de Vlaamse en de Franstalige pers word de Brusselse situatie meestal heel anders gepresenteerd. Toch zou het bovenstaande de voorstelling moeten zijn voor radikale Vlaamsgezinden die Brussel als hun hoofdstad willen behouden. En er is een groot politiek voordeel voor Bart de Wever: zó hoeft hij op dat vlak aan de Franstaligen niets te vragen. Misschien kan hij ze zelfs laten ‘betalen’ voor de niet-splitsing van Brussel.
***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *