975 KA – 't Scheldt

975 KA

Enkele jaren terug schreef hij vlammende betogen tegen het Vlaams nationalisme in B-Plus, het blad van de gelijknamige beweging, opgericht door Ludo Dierickx en mezelf, onder anderen. Sinds de oude Belgen Tony Mary en Wilfried Martens daar de winkel overgenomen hebben, heeft Yammine het elders gezocht. Begrijpelijk.

Nu schrijft hij dezelfde vlammende betogen tegen het Vlaams nationalisme in Delta, het Heel-Nederlandse maandblad van de Werkgemeenschap De Lage Landen. Het object van zijn liefde is nu niet meer de eenheid onder alle Belgen, maar de eenheid onder alle Nederlanders, de Belgen en de Luxemburgers inbegrepen. De pragmatici in Delta zijn voorstander van een moderne Benelux; de romantici dromen soms nog van hun verloren volksgenoten in les Pays-Bas Françaises, wat nu Nord-Pas de Calais heet, maar ruim driehonderd jaar lang Nederlands geweest is.
Kortom, zij vormen een denkrichting, die niet echt voorstander is van een aparte Vlaamse staat, net als ik. Zij treden uitdrukkelijk in de voetsporen van Joris van Severen, die in de jaren dertig met zijn Verdinaso precies de omgekeerde bocht maakte als Yammine.

Van Severen werd van pro-Vlaams Heel-Nederlander maar bleef anti-Belgisch. Yammine werd van anti-Vlaams Heel-Nederlander maar bleef pro-Belgisch.
Ik vind het allemaal best interessant en sympathiek, maar ik ga toch niet mee. Delta mist vooral dat beetje subversiviteit, waarvan ik hou. Zoals Ludo Dierickx, die een filosofisch boekje schreef over ‘het monetaire en de macht’, waarin hij leerde hoe we de rijken en de machtigen een toontje lager konden laten zingen, heel vreedzaam, gewoon door ze niet meer te aanbidden en er niet meer in te geloven. Yves Leterme had dat boekje goed gelezen want hij haalde de paarse regering neer met de uitspraak ‘wie gelooft die mensen nog’.

Misschien moet Bart de Wever het ook eens lezen en speciaal voor hem volgt hier een Latijnse samenvatting. ‘Macht en geld’, zo schreef Dierickx, ‘zijn credenda et miranda (van de werkwoorden credere, geloven, en mirare, loven); macht en geld moeten geloofd en geloofd worden. Als de mensen dat niet meer doen, is het er snel mee gedaan’.
Dat rebelse mis ik helemaal bij de vrienden van Delta: zij zijn verdorie voor een sterke staat. Ze hebben het niet op de parlementaire democratie begrepen, met al die partijtwisten.

In het editoriaal van het oktobernummer is te lezen: ‘De Lage Landen kenden juist bloeitijden in perioden dat er geen partijstrijd werd toegestaan’. Met een beetje goede wil wil ik ook nog voor een sterke staat zijn, in de economische betekenis dan, zo een gezonde staat met gezonde financiën, reserves in plaats van schulden, en een goed bestuur. Met andere woorden, een beetje zoals het China van tegenwoordig, laten we zeggen een gezond nationaal socialisme, en zonder toegelaten partijstrijd. Er zijn daar onmiskenbaar voordelen aan verbonden en in een volgend stukje wil ik de Chinezen nog wel eens loven. Maar is het dát wat Delta voorziet voor hun Heel-Nederland als ze schrijven dat ‘het nieuwe Nederland dient te worden gebouwd op de resten van het oude’.
Geef mij dan toch maar iets anders, mét een beetje partijstrijd, Bart de Wever én Joëlle Milquet, Femke Halsema én Geert Wilders.
Geef mij maar een écht veelstromenland.

landkaart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *