970 KA – 't Scheldt

970 KA

Het regent waarschuwingen aan het adres van de regeringsonderhandelaars. ‘Vergeet de staatsschuld niet’, schrijft Paul de Grauwe, ‘het volgende land dat een grote kandidaat is om zijn schuld niet meer te kunnen afbetalen is België’ (De Standaard, 23/8).

Volgens een andere Leuvense professor, Frans Vanistendael, moet een faillissement absoluut vermeden worden. Want, schrijft hij, ‘dergelijk failliet kan leiden tot chaos en uiteindelijk tot het uiteenvallen van de Belgische staat; dat dit proces snel tot verarming zal leiden voor alle streken van het land, staat als een paal boven water’ (D.S. 23/8).

Hiermee zijn we al aan het tiende stukje om hetzelfde te zeggen als de beide professoren, maar om dan tot het tegenovergestelde besluit te komen, namelijk dat de belastingbetaler daar niet voor moet blijven opdraaien.
Er zal chaos komen, vanzelfsprekend, maar hoe ordentelijker Elio di Rupo en Bart de Wever het faillissement voorbereiden, hoe beter. In de fiscale wetenschap heet zoiets een ‘sterfhuisconstructie’.
Dat betekent dat men de boel niet zomaar op de fles laat gaan, maar dat men het onvermijdelijke voorbereidt, onder andere door de goede stukken in veiligheid te brengen. Zeer zeker is dat een vorm van bedrog tegenover de verbaasde schuldeisers die achterblijven met hun slechte papieren. Ik kan u vertellen dat op die manier de fiscus als schuldeiser al duizenden keren te laat gekomen is.
Expert in dat soort constructies was de Belgische regering zelf, o.a. met het faillissement van Boelwerf in 1991 en van Sabena in 2001. Het betere loodgieterswerk, zeg maar.
Nu, nog eens tien jaar later is het moment gekomen om deze expertise toe te passen op de Belgische staat zelf. De curator mag zelfs opnieuw Van Buggenhout heten, alhoewel Leterme een beter passende naam draagt, en als eerste minister van lopende zaken al op die post zit.
Een goede sterfhuisconstructie rond de staat zou er in bestaan zoveel mogelijk goede delen over te dragen naar de deelstaten.
Prof. Vanistendael heeft wel gelijk als hij zegt dat er verarming zal zijn in alle streken van het land. Laten we lukraak een voorbeeld nemen: Dexia.

Nog maar eens in dezelfde krant van dezelfde dag valt te lezen: ‘Dat ook de Belgische retailbank van Dexia veel beter af is buiten de groep, betwist niemand (De vlucht vooruit van Dexia)’. Of hoe één enkele maandagkrant zoveel waarheid kan bevatten. Dexia bulkt inderdaad van de slechte papieren, en door wie zijn die gewaarborgd? Juist, ja, door de Belgische staat. Als de staat valt, valt ook Dexia. Een goede sterfhuisconstructie zou er dan in bestaan nog net op tijd het oude Gemeentekrediet weer af te splitsen (naar het voorbeeld van Boelwerf).

Maar men zou het ook vanuit het faillissement kunnen laten herleven (naar het voorbeeld van Sabena). De volgende domino die met Dexia omvalt, is het ACW. De vroegere bank van de christelijke arbeidersbeweging, de BAC, is opgegaan in Dexia, en (o.a.) met al hun geld heeft de Fransman Pierre Richard slechte ‘acquisities’ gedaan. Daarnaast zal met Dexia ook de Gemeentelijke Holding en de aandeeltjes van honderden gemeenten nog verder afgeslankt worden tot ‘bijna niets’.

Het is hier niet nodig medelijden of leedvermaak te uiten, al naargelang de persoonlijke politieke sympathieën. Ik weet één ding: hoe verleidelijk zal het niet zijn om dat allemaal weer op de rug van de belastingbetaler te schuiven! Ook het beleggersblad Trends (26/8) roept het op zijn frontpagina: ‘Regio-naliseer de staatsschuld. Vlaanderen moet schuldenberg helpen dragen’.

Alstublieft, Bart, doe dat niet. Als Vlaanderen de schuld overneemt of garandeert, beloont het weer eens al die slechte beheerders en slechte beleggers. En neemt het een zware Belgische erfzonde over.
Hadden we het niet over responsabilisering?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *