968 K.A. – 't Scheldt

968 K.A.

Zoals ik eerder al zei, ik heb dus voor Bart de Wever gestemd. Al was de lokroep er lang geleden wel, toch zou ik me niet thuis gevoeld hebben bij de Volksunie of haar opvolgers.

Onder inspiratie van de vorig jaar overleden Ludo Dierickx ben ik eerder afkerig van enig nationalisme dat verder zou gaan dan een sportief supporteren voor het eigen volk. Ik kon dus voor Eddy Merckx supporteren, maar als er geen Belgen bij waren, betrapte ik me er op dat ik het voor de Nederlanders opnam, ook in de geschiedenis. Ik noem als voorbeeld Piet Hein, die de Spaanse Zilvervloot won, en zo mee de Nederlandse opstand bezegelde, minstens een even groot idool als Eddy Merckx.
Maar nu weer terug naar de Vlaamse opstand. Er zijn duidelijk veel republikeinen en nationalisten in de Vlaamse Beweging. Maar de hoofdmoot was toch eerder koningsgezind. Zij stemden in 1950 vóór de terugkeer van Leopold III.
De Beweging was ook antinationalistisch en dat vraagt enige uitleg.

Nationalisme wil volk en staat laten samenvallen. Als een volk over meerdere landen verspreid woonde, dan moest de natie ééngemaakt worden, zo-als in het Duitse of Italiaanse model. Als omgekeerd in een land meerdere volken woonden, ook dan moest de natie ééngemaakt worden, volgens het Franse model.
In 1792 sprak meer dan helft van de mensen in Frankrijk geen Frans. Die moesten dus nog ‘verfranst’ worden. Het nieuwe België ging de Franse weg op, maar kreeg de Vlaamse Beweging tegen, die alleen maar vroeg Nederlands te kunnen blijven, zonder de Franstaligen tot iets te dwingen.
De geschiedenis leert dat het Nederlands inderdaad taaier bleek te zijn dan het Occitaans, het Bretons of het Basksch, taaier zelfs dan het Duits in het oosten van Frankrijk. Maar dat Elzasserduits was wellicht een speciaal geval. Daar kon de Franse natie de taal van de boeren ‘de taal van de vijand’ noemen en erg dwingend tekeergaan.
Niet dat dat hier ook niet gebeurd is. Mark Grammens schrijft dat hij kort na de oorlog als jongeman voor sale boche uitgemaakt werd en slagen kreeg omdat hij op de Brusselse tram Nederlands sprak.
Bij de boeren in Wallonië ging men de silo’s met het geel-blauwe opschrift van de Boerenbond overschilderen om duidelijk te maken dat ze zeker niet Vlaams mochten blijven. En het niet benoemen van enkele FDF-burgemeesters is nog dit jaar vergeleken met de nazibezetting.
Men heeft een venijnige vete uitgevochten met de Vlamingen. Hoe bestond het dat die Flamins de Franse wereldcultuur niet wilden omarmen?
Een volk voor nazi’s uitmaken, hatelijker kon bijna niet. En dat men nu niet kome beweren dat dat niet jarenlang de sfeer geweest is. Die strategie lukte in Brussel, Edingen, bij de Vlaamse arbeiders en boeren in Wallonië, bijna in Voeren, maar verder was het een mislukking.

De druk, die een tweede Franse natie wilde creëren, heeft van de Vlamingen antinationalisten gemaakt,
Maar we moeten ook mild blijven. Als we zien welk een droefenis de nederlaag van een nationaal voetbalelftal over een natie kan storten, na negentig minuten strijd afgestopt worden met 0-1, welk een ontreddering moet dan het verlies van Vlaanderen niet over de Franse natie storten, na zevenhonderd jaar strijd afgestopt worden op nauwelijks 200 km van Parijs.
Perspectives Francophones, het blaadje van de FDF, bulkt al van het kaakslagnationalisme, vol verontwaardiging als zelfs Franse bedrijven reclame naar Brussel sturen en daarbij de Nederlandse straatnaam gebruiken.
Bart de Wever moet dus voorzichtig zijn als hij de Vlaamse overwinning verzilvert, in overleg als het kan, eenzijdig als het moet. Misschien moet hij als symbool maar de Leeuw van Waterloo laten afbreken.
Dat kan de bittere pil wat vergulden.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *