968 Ephi – 't Scheldt

968 Ephi

 

Een columnistendochter behoort allang te weten dat ze rond die tijd haar vader beter niet kan bellen. Maar de nood was hoog en dochter moest haar verhaal kwijt met een van emoties trillende stem. Ze stond nog op het Centraal Station waar zojuist, voor haar ogen, een onbekende vrouw door haar partner werd afgeranseld. Geen junks of randfiguren, verzekerde Emilie mij. Nee, die twee waren heel netjes gekleed en leken aanvankelijk vreedzaam op hun trein te wachten. Totdat de man met zijn handen begon te zwaaien. Plots leek hij zich in een woeste holbewoner te transformeren die rechtstreeks uit het stenen tijdperk was gestapt. Hij sloeg niet alleen, maar greep de vrouw ook bij haar haar en sleurde haar meters over het perron. Dochter begon te schreeuwen dat hij moest ophouden maar dorstte niet te dicht bij de man te komen.
Ik antwoordde dat ze goed had gereageerd, maar een volgende keer beter het alarmnummer kon bellen.
Wat haar vooral had verontwaardigd was de onverschilligheid van al die omstanders: ‘Ze deden alsof hun neus bloedde, keken weg of liepen haastig door’. Ik had het verhaal niet opgeschreven als ik gisteren niet op een ander geval van ‘huiselijk’ geweld was geattendeerd.
Dit keer was moederlief aan de lijn met, verzekerde ze mij, een blauw oog en een paarse gloed rond haar neus. Niet haar mán was drie dagen geleden de aanstichter van het kwaad geweest, maar de deur van de magnetron die ze vergeten had dicht te doen. Maar, zei moeder, voor de buitenwereld komt het op dezelfde neer en daarom was ze al drie dagen de deur niet meer uitgeweest. Ik kon een lachje net op tijd onderdrukken.
De enige mishandeling die ze in een heel huwelijksleven had kunnen melden, overkwam haar altijd ‘s nachts. Dan imiteerde mijn vader in zijn slaap een blaasinstrument dat de Franse nationale hymne, la Marseillaise, speelt: ‘Pom, pom, pom, pom’.

Gisteren, merkte moeder fijntjes op, viel samen met de internationale dag tegen vrouwenmishandeling. Als je dan met een gehavend gezicht de straat opgaat, dan weet je hoe er tegen jou en je man zal worden aangekeken.
Nu kon ik mijn hilariteit niet meer verbergen. Ik vond het allemaal nogal vergezocht maar besloot toch wat achtergrondinformatie op te zoeken. Ik moet zeggen dat ik nogal schrok van mijn oogst.

Frankrijk is het land waar het gewelddadige machismo tophoogtes bereikt. Bijna om de twee dagen sterft een vrouw door geweld van partner of mannelijke familieleden.

In 2008 werden 156 vrouwen gedood en de laatste twee jaar zeggen 675 000 vrouwen slachtoffers van huiselijk geweld te zijn geweest. Ik besloot moederlief terug te bellen om dit keer meer begrip voor haar zorgen te tonen. Want heel even was ik ongemerkt in de huid gekropen van al die onverschillige omstanders op het Rotterdamse Centraal Station.
***

Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *