963 Hfd – 't Scheldt

963 Hfd

Een journalist geeft zijn mening, de zijne of de hare. Een PR-man is een doorgeefluik die de gave van het woord heeft. Dat is hem (haar) aangeleerd, waarbij onderstreept werd dat inhoud niets voorstelt als het omhulsel niet sexy, niet leuk, niet plezant was.

Heeft die media-coup de voorbije verkiezingen gewonnen? Krantenboeren, zoals Vandermeersch (De Standaard) denken van wel, meer, ze zijn er zeker van. In geen geval twijfelen ze daaraan. Bij gebreke aan het woord van de politicus, die in algemene zin na de verkiezing opvallend stil is geworden, maken ze er het beste van.
Bart de Wever, met de dag meer lettend op zijn woorden, kan door de media minder geciteerd worden, want hij zegt weinig. De media gaan dan maar verder zoals ze bezig waren: zij maken het nieuws.DEWEVER
Toegegeven, het wordt moeilijker. De Wever is er zo met de botte bijl doorgegaan dat de ruimte voor de pers om wat laatdunkende twijfel te kauwen en te herkauwen, smal geworden is. De kiezer heeft het ditmaal zo duidelijk gezegd dat dit punt begrijpelijk onbesproken blijft. Wat? In Vlaanderen Vlaams en in Wallonië rood.
De letterzetter blijft alleen over te melden dat ook Groen! in Vlaanderen een prestatie neerzette. Eén zetel winst. Over liberalen en socialisten wordt zedig gezwegen, ook al omdat de verstandigsten onder hen hun zenuwachtigheid hebben afgeworpen en gewoon uitrusten. Zij weten: een politicus met enig hard vel geraakt nooit uitgeteld. En als er dan nog wat commentaar moet gegeven worden, is er nog altijd Louis Tobback. Die er, het moet gezegd, nuchter bij blijft en verstandige dingen zegt. Hij zal wel wachten te waarschuwen voor de eenheid van het land.

Wie ook niets zegt, want men likt zijn wonden, is CD&V.
Diegenen die Marianne Thyssen met alle zonden willen beladen, doen het niet, anders hadden ze ongelijk. Hoogstens kan men zeggen dat ze lijdzaam was. Voor diegenen, die vrolijk worden bij die opvatting, toch dit: Marianne heeft het voorzittersschap van die partij nooit gevraagd. Die partij, met genoeg gebeten en bijtende honden, die in een helder moment kozen voor iemand die politiek verstandig is. Ze is een autoriteit in het Europees parlement waar ze een zetel van ondervoorzitter bezet en politiek het vuile werk niet uit de weg ging. Vraag het aan diegenen die haar collega’s waren in de studiedienst van de Unizo.
Was zij de beste? Verliezers hebben nooit kwaliteiten, de media zullen het u vertellen, hoewel.
Schiltz verloor niet alleen verkiezingen, maar ook een partij, maar bleef de lieveling van de media. En Bert Anciaux heeft het zo verschillende jaren volgehouden.

Aan Patrick Janssens mag men nu al gaan twijfelen. De Antwerpse journalisten, 2 man en 1 paardenkop, van Gazet van Antwerpen daargelaten, vragen zich af of de media niet aan vergeetachtigheid lijden.
Die media krijgen het moeilijk. De grote man, Bart de Wever, weet haast perfect met hen om te gaan. Hij krijgt het gedaan zich zodanig op te stellen dat de sukkelende journalisten geen blijf weten met het witte blad dat moet gevuld worden.
Jawel, een mededeling alleen in het Nederlands voorlezen en niet in het Frans is ‘une bêtise’. Bestaat daar dan geen Nederlands woord voor? Wat een ophef bij al die kranten, zo zorgvuldig als het om Engels gaat.
Recent ontdekte een journalist de essentie van de verkiezingsuitslag: twee mannen die voor hun volksgemeenschap staan. Klopt, het had het begin kunnen zijn van een interessant verhaal waarin deze beide volkeren van elkaar verschillen en meer nog, wat ze van hun evenknie denken, en nog meer of ze zo aan elkaar gehecht zijn om één land te blijven. Of ze bereid zouden zijn stilletjes van elkaar afscheid te nemen. Dat zou dan een omschrijving zijn voor het zogenaamde confederalisme.
Van dat soort dingen is na de verkiezingen niets gehoord. Het had een gelegenheid geweest wat duidelijker te zijn omtrent ‘confederalisme’ en ‘separatisme’.
Maar niets daarvan, waarschijnlijk niet sexy genoeg. De media laten zich ondertussen een neus zetten door Woestijnvis, die allerhande peilingen heeft uitgevoerd over dit leuke leven. Denkt u dat die media enige schaamte tonen? Niets daarvan want er moet toch iets over die historische verkiezingen geschreven worden. Zijn ze historisch? In een bepaald opzicht wel. Journalisten die zeggen geen separatist te zijn, zeggen nu openlijk: als de Franstaligen de vraag om een staatshervorming negeren is dit het recept voor het einde van België. Zo eenvoudig is dat.

Dus toch separatisme als er nu geen staatshervorming komt. Flaminganten die dat al lang zeggen kregen een hooghartig glimlachje. Niet van Belgicisten, maar van ‘serieuze’ politieke redacteurs. Tot zondag. Nu schijnt dat veranderd. Misschien komt er in de media ooit een splitsing tussen diegenen die gewoon pleiten voor een staatshervorming en de inhoud ervan.
Maar hebben de media daar trek in? Neen. Ondermeer omdat ze over het verleden niets willen weten. In 1933 wilde men af van dat twee-kamerstelsel (Kamer met evenveel en identieke bevoegdheden als Senaat).
Nog geen twintig jaar later zegt men, zonder uitleg: weg met de Senaat. Zijn er dan echt redenen voor? Dat men het dan zegge. De journalist die daarover zwijgt omdat de publieke opinie hem niet welgezind zou zijn, is een slappeling. Men kan evengoed pleiten het Grondwettelijk Hof af te schaffen.

Stel u voor dat dit Hof geen bezwaren zou maken tegen Brussel-Halle-Vilvoorde, zoals het nu bestaat. Dan was er nooit een B-H-V discussie geweest in de zin van: er zijn geen verkiezingen mogelijk. Bart de Wever zou dan niet de kans hebben een prestatie te leveren, als hij nu deed.
Is dat geleuter? Ja, volgaarne toegegeven. Maar dergelijke bedenkingen kunnen misschien helpen te komen tot een pers die gelezen wordt. De pers moet trouwens niet aan staatshervorming doen.
De staatshervorming in dit land is, onder Eyskens en Tindemans, in 1970 begonnen met niet minder dan 28 parlementairen (De Groep der 28). Eyskens moest het zo wel doen anders kreeg hij nadien in Kamer en Senaat een ‘njet’ onder het motto: uw staatshervorming is nog zo slecht niet, maar we gaan dat toch niet goedkeuren, want we hebben daarover onze zeg niet gehad.
De pers kan daarover eens nadenken.

De laatste verkiezingen gingen niet alleen over De Wever, maar over 150 kamerleden en 40 senatoren. Die zijn nu allemaal gekozen. Is er iets tegen dat die aan het werk gaan? Er zijn duidelijk meerderheden, dus kan het zonder hakketak.
Als de pers zegt dat er twee leiders zijn en dus ook twee groepen van volgelingen in Noord en Zuid, dan kan een Kamer en een Senaat aan het voorbereidend werk beginnen. De financiën zouden niet al te best zijn. Voorzichtige uitspraak! Vlaanderen is het beu.
Als Wallonië zijn uitkeringen wil houden, begin dan al te cijferen, te overleggen hoe dat met die uitkeringen (voor Vlamingen en Walen) verder moet: pensioen, werkloosheid, ziektekosten. Dat is natuurlijk niet volgens het boekje waarin al jaren staat dat een parlement maar kan werken als er een regering is.

Maar nogmaals: de pers, die voor de verkiezingen a.h.w. de politieke regie in handen had genomen, kan nog altijd nuttig werk doen. En zich serieuzer voordoen dan ze al enige tijd is geweest.
Tenslotte wordt ze voor haar zelfverklaarde autoriteit ook door de belastingbetaler betaald.
***

 

KIEZEN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *