963 Ephi – 't Scheldt

963 Ephi

De laatste dagen heb ik heel wat berichten, van vrienden en familie, uit Frankrijk ontvangen. De teneur van al die hartenkreten is zeer verontrustend. Alsof het land op de rand van een diepe afgrond is gaan zitten en nog maar op een ultiem duwtje hoeft te wachten. Alsof de natie op het punt staat om uit elkaar te spatten of door een tsunami van haat wordt bedolven. Ik ben geneigd om dit algehele pessimisme sterk te relativeren. Gaat het soms niet over voetbal en in het bijzonder over het nationale elftal? En die nationale ploeg interesseert me niet meer sinds de kopstoot van Zidane tegen een Italiaanse speler tijdens de verloren WK-finale van 2006.

Deze daad van geweld, egoïsme (de hele ploeg werd hiermee benadeeld) en culturele achterlijkheid (de moslim Zidane kon niet accepteren dat een vrouwelijk familielid verbaal werd beledigd) werd door bijna iedereen goed gepraat. Zidane is nog steeds een halve god in Frankrijk.

Maar ik besef ook dat de reden waarom de huidige perikelen rond het elftal Fransen zo diep raken, met meer dan slechte sportieve resultaten of ordinaire ruzies te maken heeft.
Kennelijk is die nationale ploeg voor velen de spiegel van de natie. De zieke ziel die alleen schaamte, hoon en woede herbergt. De implosie van deze groep is niet alleen een kwestie van opgeblazen ego’s of overbetaalde arrogante kwasten. De publieke opinie is er van overtuigd dat de meeste spelers niet van Frankrijk, zijn vlag, shirt en nationale hymne houden. Volgens berichten kent de ploeg een immense kloof die langs etnische en religieuze groepjes loopt. De witte spelers, die in de minderheid zijn, praten amper met de zwarte. De moslimse bekeerlingen Ribery en Anelka zouden de niet-moslim Gourcuff pesten en hem geen bal gunnen. Volgens dagblad Le Monde zijn de meeste zwarte spelers in achterstandwijken opgegroeid. Dit zou de reden zijn waarom ze de ‘nette‘ Bretonse Gourcuff, zoon van een wiskundeleraar, niet kunnen pruimen.

Gisteren waarschuwde de socialistische politicus Julien Dray dat via het elftal een aanval tegen multicultureel Frankrijk wordt ingezet. Een discussie hierover is niet wenselijk en onaanvaardbaar, zei hij. Het lijkt al te laat.
De filosoof Alain Finkielkraut schreef zondag dat het elftal ‘Frankrijk niet vertegenwoordigt maar wel zijn weerspiegeling is’. Die van een ‘verdeelde natie in onverbiddelijk verval’.
Een land waarin zich etnische enclaves (banlieues) hebben gevormd waar autoriteit van politie, overheidsdienaars en leraren met de voeten worden getreden. Een land van etnische of religieuze eilandjes dat niet meer kan verenigen. Ik onderschrijf deze lezing. De massa-immigratie van de laatste decennia, die niet optimaal opgevangen kon worden, heeft veel frustraties en ressentiment gebaard. De banlieues kijken met woede naar de buitenwereld en de rest van het land met angst naar dezelfde banlieues.

Het is hard tegen hard, groepen tegen groepen. Een illustratie hiervan werd nog zondag gegeven terwijl in Zuid-Afrika het nationale elftal de schaamte nog niet voorbij was.
In Parijs demonstreerden bijna 10 000 Chinezen om zich over racisme en onveiligheid te beklagen. Ze zeggen geterroriseerd te worden door ‘jongeren’ (hier wordt zwart- en Noord-Afrikanen bedoeld) die hen bestelen en met geweld aanvallen.

Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor toelating tot overname.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *