961 KA – 't Scheldt

961 KA

Het meest ontgoochelend in de voorbije verkiezingscampagne was wel de salonfähigkeit van Groen! voorzitter Wouter van Besien zat erbij als een misdienaar die blij is als hij even een groen deuntje mag spelen in het zeer klassieke concert van de traditionele partijen.

Rik van Cauwelaert van Knack vergeleek het allemaal met het verplaatsen van de stoelen op de Titanic. Niemand formuleerde een oplossing voor de schuldencrisis. Sp.a, Groen! en PVDA willen een vermogensbelasting maar de andere partijen vinden dat maar niks omdat de grote vermogens zullen ontsnappen. Volgens Siegfried Bracke van N-VA betalen de rijken zo goed als geen belasting. Hij heeft gelijk; zij zijn ongrijpbaar voor de fiscus. Maar een oplossing geeft Bracke ook niet, alsof er niets aan te doen is.
Dat er moet bespaard worden en dat er een einde moet komen aan het socialisme-met-geleend-geld staat buiten kijf. Maar dat volstaat niet. Welk perspectief kunnen wij de jongere generatie bieden, behalve een leven lang belasting betalen om schulden af te betalen die zij niet gemaakt hebben?
Van Besien had het antwoord kunnen vinden in het Agalev-programma van 1985. Resolutie 132 van het Congres van Mechelen luidt als volgt: ‘De schuldenlast van de overheid die grotendeels toevloeit naar het beleggingskapitaal is niet meer oplosbaar met marktconforme maatregelen. Een monetaire operatie die de schulden en intrestlasten herschikt, vermindert of kwijtscheldt, is onvermijdelijk geworden. Hierbij dient wel het investeringskapitaal gespaard te worden, evenals de reserves van kleine spaarders en middenstanders’.
De groene koorknapen van tegenwoordig zijn het vergeten. Ook de groene jongens zijn salonsocialisten geworden, die hun goede-werken-met-geleend-geld doen.
Daarom heb ik voor Bart De Wever gestemd. Die zegt net als Van Besien dat hij de braafste van de klas wil zijn, en dat het helemaal niet zijn bedoeling is het land op stelten te zetten. Maar er is niets meer aan te doen.
Wie de Belgische staat in vraag stelt, zaait ook twijfel rond de Belgische schuld. Dat is voor De Wever een ongewenst gevolg, en hij heeft al een internationale persconferentie moeten geven om de ‘markten’ gerust te stellen. Maar ik bekijk het met des te meer belangstelling. Want ik ben niet zozeer geïnteresseerd in de vorming van een Vlaamse staat als wel in de destructie van de Belgische schuld.

Wie gaat dat betalen? Wie heeft zoveel geld? Zo gaat het liedje.
Tegen zijn wil wordt De Wever de hoofdacteur van een ‘Griekse tragedie’, vergeleken waarbij de Gutt-operatie van na de oorlog klein bier was.
***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *